GENDT373

Mien voader was stenescherper bé’j ’n mölder. En grutvoader ok. En die, zèi voader, het duk zat wa verteld. De mölder had ’n jong, die Manus hiette. Net as zien voader. Dus ze hadden ’t over de grote en de kleine Manus. Of ok wel over den ouwe en de jonge Manus. Op ’n keer rolde de jonge Manus met mien grutvoader de zeile van de meuleroeje uut. Want ze mosse gon moale. Toe viel d’r ’n vlermuus uut ’t zeil opte grond. Toe zèi de jonge Manus: “Nou kan ik alles wat ik wil. Ik het ien De Graaf [Grave] opte mèrt ’n buukske gekoch en doar steet ’t allemoal ien”. Den ouwe Manus hörde da. En hé’j kreeg zörg. Hé’j sloot ’t buukske weg ien de kas, lei ’t onder de sukerpot en deej de kasdeur op slot. Mar de kleine Manus kreeg ’t buukske van eiges wer terug. En nou kos ie zien kunsjes uutvoere. Nou ie ’t buukske mar wer terughad. Hé’j verstond nou de zwarte kunst. Ze hadden ’t vroeger duk over de zwarte kunst. De dinge doarvan stonde ien ’t buukske. Bijvoorbeeld iemand stil loate stoan aj dat wou. Zien eigen ien iets veraandere. Woarien kan ik nie zegge.
De jonge Manus deej wel onschuldige dinge, mar zien voader was bang, dat er verkeerde op zoue volge. En durrum gieng ie mette kleine Manus nor de poaters ien Velp [bij Grave] Ze zoue doar ien ’t klooster, woar toe veul poaters ware, gon biechte. Ers gieng den ouwe Manus biechte bé’j de poater-gardioan. Noa de biecht vertelde den ouwe Manus, dattie zörg had over de jonge Manus en wurrum. De gardioan zèi: “Kom gellie straks mar ien den hof. Dan zal ik er de jong wel afhelpen. Gé’j mot dan mar zolang ien de wachkamer blieve”. De jonge Manus zou ers mar ien den hof ien ’t zommerhuuske nor de vogels gon kieke.
Zo gebeurdenet. De gardioan gieng ien den hof wa wandele en bidde. Hé’j had ’n spaansriete stökske bij ’m. Hé’j kwam ielke keer langs ’n treurwilg. En hé’j sloeg dan ielke keer meddet stökske tege den treurwilg. Da hattie ongevèr ’n kwartier gedoan. Toe kwam ie terug bé’j de jong. Die was helemol wit geworre. Noa ongeveer ’n kwartier kon ie wer nor huus toe goan. Soaves vroeg den ouwe Manus on de jong, of hé’j ’t buukske terug moch hemme. De jonge Manus zèi toe: “Ik het ’t nie mer”. En nou kos ie niks mer. Ok nie aster ’n vlermuus uut de zeile viel. Ien da buukske stonde allehande dinge over de zwarte kunst. Doar hadde ze ’t vroeger duk over.

SINSAG 0666 - Zauberer bannt an den Ort.    SINSAG 0666 - Zauberer bannt an den Ort.   

SINSAG 0752 - Zauberbuch kann nicht verbrannt oder weggegeben werden: Zauberer lässt es stehlen.    SINSAG 0752 - Zauberbuch kann nicht verbrannt oder weggegeben werden: Zauberer lässt es stehlen.   

Jongen met toverboek krijgt dat steeds terug als het door anderen wordt verstopt. Uit angst voor verkeerde toverij gaat de vader met de jongen naar de paters, waarna het toverboek verdwijnt.

M.H. Dinnissen: Volksverhalen uit Gendt. Amsterdam 1993. Ed. A.J. Dekker & J.J. Schell (Nederlandse volksverhalen, deel 3)

Manus    Manus   

De Graaf    De Graaf   

Velp    Velp   

Grave    Grave   

L110p    L110p   

L109p    L109p   

2013-03-01 14:46:21