Hoofdtekst
Weerwolven:
Late wandelaars in donkere stormachtige winteravonden werden soms door de weerwolf besprongen. Deze klemde zich op hun rug vast, en veroorzaakte een ondragelijke last en een wurgend gevoel. Men zag nooit iets als een vage wolfsfiguur en gloeiende ogen. Bij Lormans was indertijd, lang voor onze heugenis, een aantrekkelijke jonge dochter. Een aanbidder uit de buurt zwierf ’s avonds laat om het huis. De dochter scheen dit niet ongevallig, want ze opende wel een stiekem de bovendeur (dit oude huis had nog een voordeur, waarvan de bovenste helft apart open ging). De jonge mannen droegen in die tijd nog een blauw linnen voorschoot, die tot over de knie reikte. Dit heugt ons nog even, daar een ongetrouwde oom deze voorschoot nog altijd droeg (± 1900).
Het bleek nu, dat deze jongeman ook door de weerwolf geplaagd werd. Bij het tête à tête aan de deur lag de weerwolf aan zijn voeten als een hond. Als de voorschoot door de wind opwaaide, en een slip de kop van het dier raakte, zuchtte dit uit de grond van zijn hart!
Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, ingezonden onder no. L 291-2, verteld door Johannes Engels en Maria Lemmen, Helden. Helden, 31-12-1968; 1-3-1969 [Collectie Engels, verslag 44]
Wèèrwollef:
Eèmes tèè s’aoves laat op te baan waas op sjtorm-èèchtige aovende, woord neet zeldje dor de wèèrwolf besjpronge. Dèè klampde zich op te rök, mèt te veurste puuët öm de nek, en gaaf enne loeëdzjwaore laost en e wörgend geveul. Me zaag ter noeët niks van as ’n sjemer-èèchtige wolfsfiguur mèt gleugde auge.
Bei Lormans waas vreuger, lang vör oozen tied, ’n flinke jong doochter. s’Aoves laat sjworf ter enne vreier öm ’t hoes. ’t Mèèdje waas tao wel van gedind, want ’t makde wel ens te bovendeur oop. Dit hoes hei nag ’n vörste deur, die van boven apaart ope ging. De jong droog teo nag ennen blauw liene helpe-sjollek, dèè efkes over de kneen hong. Dèè jong woord aug dor de wèèrwolf geplaogd. Onger ’t gevreij laag dèè wolf as ennen hongk an zien veut, en keek zich tet geknoevel aan. De windj sjpeulde met te rok van ’t mèèdje en de sjollek van de jong. As ter dan get ömhoeg wapperde, zeugde de wolf oet te grongk van zien hert.
Late wandelaars in donkere stormachtige winteravonden werden soms door de weerwolf besprongen. Deze klemde zich op hun rug vast, en veroorzaakte een ondragelijke last en een wurgend gevoel. Men zag nooit iets als een vage wolfsfiguur en gloeiende ogen. Bij Lormans was indertijd, lang voor onze heugenis, een aantrekkelijke jonge dochter. Een aanbidder uit de buurt zwierf ’s avonds laat om het huis. De dochter scheen dit niet ongevallig, want ze opende wel een stiekem de bovendeur (dit oude huis had nog een voordeur, waarvan de bovenste helft apart open ging). De jonge mannen droegen in die tijd nog een blauw linnen voorschoot, die tot over de knie reikte. Dit heugt ons nog even, daar een ongetrouwde oom deze voorschoot nog altijd droeg (± 1900).
Het bleek nu, dat deze jongeman ook door de weerwolf geplaagd werd. Bij het tête à tête aan de deur lag de weerwolf aan zijn voeten als een hond. Als de voorschoot door de wind opwaaide, en een slip de kop van het dier raakte, zuchtte dit uit de grond van zijn hart!
Omzetting in Heldens dialect van de verhalen, ingezonden onder no. L 291-2, verteld door Johannes Engels en Maria Lemmen, Helden. Helden, 31-12-1968; 1-3-1969 [Collectie Engels, verslag 44]
Wèèrwollef:
Eèmes tèè s’aoves laat op te baan waas op sjtorm-èèchtige aovende, woord neet zeldje dor de wèèrwolf besjpronge. Dèè klampde zich op te rök, mèt te veurste puuët öm de nek, en gaaf enne loeëdzjwaore laost en e wörgend geveul. Me zaag ter noeët niks van as ’n sjemer-èèchtige wolfsfiguur mèt gleugde auge.
Bei Lormans waas vreuger, lang vör oozen tied, ’n flinke jong doochter. s’Aoves laat sjworf ter enne vreier öm ’t hoes. ’t Mèèdje waas tao wel van gedind, want ’t makde wel ens te bovendeur oop. Dit hoes hei nag ’n vörste deur, die van boven apaart ope ging. De jong droog teo nag ennen blauw liene helpe-sjollek, dèè efkes over de kneen hong. Dèè jong woord aug dor de wèèrwolf geplaogd. Onger ’t gevreij laag dèè wolf as ennen hongk an zien veut, en keek zich tet geknoevel aan. De windj sjpeulde met te rok van ’t mèèdje en de sjollek van de jong. As ter dan get ömhoeg wapperde, zeugde de wolf oet te grongk van zien hert.
Onderwerp
SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen. 
SINSAG 0801 - Werwolf lässt sich tragen. 
Beschrijving
Weerwolven bespringen mensen, weerwolf in de gedaante van hond vergezeld jongen bij ontmoetingen met meisje.
Bron
Collectie Engels, verslag 2, verhaal 15 (Archief Meertens Instituut)
Naam Overig in Tekst
Lormans
Lormans