Hoofdtekst
Op 7 september 2011 via email verteld door mevr. C.W. uit Amersfoort.
"Ik heb in 2008-2009 een ingrijpende gebeurtenis meegemaakt.
Even ter intro hoe het begon.
Ik ben schildklierpatiënt en moet 1 a 2 keer per jaar bloedprikken ter controle.
Dit regel ik altijd zelf, het komt nooit zo heel erg nauw.
Maar eind oktober op een vrijdagochtend gaat de telefoon, het is de assistente van de huisarts.
Zij vertelde mij dat het weer tijd was om te prikken. Ik vond dit heel raar omdat zij nooit eerder had gebeld.
Maar goed ik dacht laat ik het dan maar meteen doen dan is dat ook gebeurd.
Zo gezegd zo gedaan. Maar s’avonds toen ik in bed lag begon ik over mijn hele lichaam te shaken.
Ik vond dit erg eng en kreeg ook het gevoel dat ik flauw ging vallen. Dus mijn man belt de huisartsenpost en die dacht dat het hyperventilatie was, maar we mochten wel even langskomen.
Ik ken hyperventilatie uit mijn omgeving alleen als heel snel ademen en dat dit op te lossen is door in een zakje te ademen. Dus het kwam in geen geval in mij op dat dit het kon zijn.
Enfin ik kreeg een oxazepam (als ik het goed heb) om rustig te worden als ik het weer kreeg. Maar ik ben niet van dat soort medicatie maar het idee dat ik het had gaf rust genoeg.
Later in de week kreeg ik de uitslag van mijn bloed en toen bleek mijn waarde enorm gestegen. Normaal zat ik op 17 a 18 en toen zat ik op 28, terwijl een gezonde waarde max. 25 mag zijn.
Ik dacht dus dat dit het was en mijn medicatie werd aangepast en ik kreeg bètablokkers tegen de hartkloppingen.
Alleen werd mij niet verteld dat je daar angststoornissen van kon krijgen en paniekaanvallen. En dat is behoorlijk beangstigend kan ik je vertellen.
Na een aantal weken was mijn waarde weer in orde maar ik bleef alle klachten houden.
Hartkloppingen, angstaanvallen vanuit het niets, claustrofobie in de auto in een lift in een drukke ruimte in de rij bij de kassa etc., en ik vond het vreselijk om thuis te zijn, zodra ik binnenkwam besloop mij een onbehagelijk gevoel. Ik ging dan ook zoveel mogelijk naar buiten door weer en wind!! Maar ondertussen was ik al behoorlijk uitgeput door de situatie dat ik dat niet lang volhield.
Mijn huis ging mij steeds meer tegen staan. Mijnman trouwens ook. Zodra hij tegen me begon te praten verloor ik alle energie die ik in mij had en ik wilde dan ook niet meer naar zijn verhalen luisteren.
Hij merkte dat ook aan mij en vroeg: wat denk je? Hou je kop eens dicht? Ik zei, ja eerlijk gezegd wel ik wordt er doodmoe van.
Als ik op mijn kleedkamer kwam en voor de kast ging staan kreeg ik hyperventilatie, ineens.
Na een tijdje voelde ik ook dat als ik voor de kast stond dat daar iets/iemand mij aan stond te kijken. Ik kon het niet zien maar ik voelde dat dit in een bepaalde hoek van mijn kast stond.
Intussen ging het steeds slechter met mij, ik lag alleen nog maar in bed, totaal uitgeput!
Als ik moest eten en ik naar beneden ging, mijn man had intussen het hele reilen en zeilen van het huishouden overgenomen, ging ik aan tafel zitten, na 1 hap en stortte dan weer volledig in.
Ik sleepte me dan weer de trap op naar boven om mijn bed in te gaan. Ik heb op een gegeven moment gedacht: laat me maar ontploffen, ik trek dit niet meer, ik wil dit niet meer, ook niet voor mijn gezin. Mijn kinderen hebben achteraf gezegd dat ze dachten dat ik dood zou gaan. Je kan je voorstellen wat voor impact dit heeft gehad.
Ik kon ook niet meer in mijn eigen slaapkamer liggen, ik kreeg het daar spaans benauwd, ik moest daar weg. Met als gevolg dat ik op de kamer van mijn zoon ging liggen.
Mijn man lag daar ook wel eens als ik het weer wilde proberen in mijn eigen bed, maar dat ik niet naast hem kon liggen. Ik zei dat hij snurkte maar kon hem niet om me heen hebben.
Hij vertelde mij dat hij geklop op de muur hoorden en het schuiven van bakken! Dit kwam uit die andere kamer uit mijn kast!! Gelukkig had ik het me niet verbeeld.
Ik wist ook wel zeker dat ik dat hoorde maar stak mijn kop in het zand, ik wilde er niet aan denken.
De keren dat ik op die kamer mijn kleding wilde pakken werden steeds moeilijker. Op een gegeven moment vroeg ik mijn man mijn kleren te pakken terwijl ik op de gang bleef staan.
Gelukkig had mijn man begrip voor de situatie, want als ik wel op die kamer was omhelsde hij mij en zei hardop: ik weet niet wie of wat je bent, maar je kunt beter gaan want er komt niets of niemand tussen mij en mijn vrouw!! Ik was inmiddels kind aan huis bij de huisarts omdat ik momenten had dat ik dacht dat ik dood ging.
Op een moment heeft mijn man een goede vriendin van ons gebeld, zij is medium. Zij vertelde dat ik andere medicijnen moest vragen voor mijn schildklier (ik was geswitcht van merk) en dat ze een depressie voelde, maar ze zei wel meteen dat dat niet bij mij hoorde!!
Op een moment kom ik thuis en zegt mijn man, wil je even boven in de kast kijken?
Ik denk, wat moet ik daar dan zien, maar goed ik ging kijken.
Ik leg even uit: de kast bestaand uit staanders die je tegen de muur schroeft, hierin zitten allemaal gleufjes waarin je beugels kunt hangen en daarbovenop kun je dan planken leggen.
Aan mijn kant van de kast die 1 meter breed was, was 1 plank met daarop dozen en onder de plank hing een roede met ongeveer 20 hangers met kleding.
Nu was het geval dat er 1 beugel uit de staander was geraakt en alles dus op de grond lag!!
Ik kan je vertellen en als je iemand kent met dit systeem (wordt ook wel in de berging/garage gebruikt) zal je het eens moeten testen: dit KAN NIET!!! Want als er niet eens een plank op die beugels ligt moet je al kracht zetten om die beugel eruit te krijgen. Dit was voor ons dus onverklaarbaar.
Inmiddels had ik een vermoeden waar het vandaan moest komen. Ik had nl op mijn verjaardag 29-12-2008 een kadootje gekregen van een ‘vriendin’.
Dit stond in mijn kast en als ik er naar keek gingen er wel bellen rinkelen, maar ik mocht van mezelf niet zo slecht denken over degene die dat kado had gegeven.
Want op die dag was er bezoek en ik voelde me weer ineens niet goed worden. Het bezoek ging weg en ik zei nog tegen mijn man, ik bel ………. Af want ik trek het niet en dat is ook niet leuk voor haar.
Maar wat wil het ‘toeval’? Zij staat een half uur eerder dan afgesproken voor mijn deur. Achteraf allemaal puzzelstukjes.
In de week erna ging ik naar een emdr therapeute omdat mijn huisarts vermoedde dat het allemaal tussen mijn oren zat, trauma’s van vroeger uit mijn jeugd ed.
Die therapeute liet mij een flesje vasthouden met bachbloesem en op dat moment leek het of ik door de grond zakte. Ik kon dit dus voelen en volgens haar was ik bijzonder hsp.
Dus ik naar huis met de gedachte dat ik dat kadootje even ging vasthouden, want als dit het was zou ik dat dus kunnen voelen.
Gelukkig was ik zo helder dat ik het met 2 vingertoppen pakte want op dat moment voelde het alsof mijn benen onder me vandaag geslagen werden. Ik rende ermee naar beneden en riep al shakend en huilend tegen mijn man dit is het, dit is niet goed!! Ik raakte totaal overstuur en heb enorm staan huilen.
Ik heb toen die vriendin gebeld en gevraagd of zij iets kon zeggen. Zij gaf aan dat ze de zondag naar ons toe zou komen omdat het niet goed was!
Zij is in maart geweest en heeft de ‘vloek’ verbroken. Zij heeft alles in een tasje gedaan en is er mee gaan lopen. Ze zei dat ze onderweg van haar gidsen zou horen of ze het moest verbranden, begraven of in stromend water moest gooien. Ze had er ook nog een glazen lampionnetje bij gedaan, die had ik ook kado gekregen ergens in december.
Volgens onze vriendin was het zo sterk dat het glas in haar hand knapte en zij zich verwondde.
Inmiddels heb ik nog steeds chronische hyperventilatie, overgehouden aan deze ingrijpende gebeurtenis. Inmiddels heb ik ademhalingstherapie en massage dus ook dit komt goed!
Die vriendin heb ik nooit meer gesproken. Wel gezien, en 1 keer zag ik dat ze enorm van mij schrok, dat was het teken dat ik van haar verlost was, dat ze door had dat ze geen macht meer had over mij.
Het bleek dat ze geholpen was door een vriendin die hier erg veel van weet. Ik wist niet dat dit bestond. Jah, voodoo met poppetje en Gunaguna uit Indonesie/molukken en ik had ook wel eens gehoord van winti, maar dat Marokkanen ook iets hebben, daar ben ik inmiddels achter.
We hebben samen met die vriendin een ritueel gedaan, en alles met liefde teruggestuurd!! Ze mag het allemaal zelf hebben!!"
"Ik heb in 2008-2009 een ingrijpende gebeurtenis meegemaakt.
Even ter intro hoe het begon.
Ik ben schildklierpatiënt en moet 1 a 2 keer per jaar bloedprikken ter controle.
Dit regel ik altijd zelf, het komt nooit zo heel erg nauw.
Maar eind oktober op een vrijdagochtend gaat de telefoon, het is de assistente van de huisarts.
Zij vertelde mij dat het weer tijd was om te prikken. Ik vond dit heel raar omdat zij nooit eerder had gebeld.
Maar goed ik dacht laat ik het dan maar meteen doen dan is dat ook gebeurd.
Zo gezegd zo gedaan. Maar s’avonds toen ik in bed lag begon ik over mijn hele lichaam te shaken.
Ik vond dit erg eng en kreeg ook het gevoel dat ik flauw ging vallen. Dus mijn man belt de huisartsenpost en die dacht dat het hyperventilatie was, maar we mochten wel even langskomen.
Ik ken hyperventilatie uit mijn omgeving alleen als heel snel ademen en dat dit op te lossen is door in een zakje te ademen. Dus het kwam in geen geval in mij op dat dit het kon zijn.
Enfin ik kreeg een oxazepam (als ik het goed heb) om rustig te worden als ik het weer kreeg. Maar ik ben niet van dat soort medicatie maar het idee dat ik het had gaf rust genoeg.
Later in de week kreeg ik de uitslag van mijn bloed en toen bleek mijn waarde enorm gestegen. Normaal zat ik op 17 a 18 en toen zat ik op 28, terwijl een gezonde waarde max. 25 mag zijn.
Ik dacht dus dat dit het was en mijn medicatie werd aangepast en ik kreeg bètablokkers tegen de hartkloppingen.
Alleen werd mij niet verteld dat je daar angststoornissen van kon krijgen en paniekaanvallen. En dat is behoorlijk beangstigend kan ik je vertellen.
Na een aantal weken was mijn waarde weer in orde maar ik bleef alle klachten houden.
Hartkloppingen, angstaanvallen vanuit het niets, claustrofobie in de auto in een lift in een drukke ruimte in de rij bij de kassa etc., en ik vond het vreselijk om thuis te zijn, zodra ik binnenkwam besloop mij een onbehagelijk gevoel. Ik ging dan ook zoveel mogelijk naar buiten door weer en wind!! Maar ondertussen was ik al behoorlijk uitgeput door de situatie dat ik dat niet lang volhield.
Mijn huis ging mij steeds meer tegen staan. Mijnman trouwens ook. Zodra hij tegen me begon te praten verloor ik alle energie die ik in mij had en ik wilde dan ook niet meer naar zijn verhalen luisteren.
Hij merkte dat ook aan mij en vroeg: wat denk je? Hou je kop eens dicht? Ik zei, ja eerlijk gezegd wel ik wordt er doodmoe van.
Als ik op mijn kleedkamer kwam en voor de kast ging staan kreeg ik hyperventilatie, ineens.
Na een tijdje voelde ik ook dat als ik voor de kast stond dat daar iets/iemand mij aan stond te kijken. Ik kon het niet zien maar ik voelde dat dit in een bepaalde hoek van mijn kast stond.
Intussen ging het steeds slechter met mij, ik lag alleen nog maar in bed, totaal uitgeput!
Als ik moest eten en ik naar beneden ging, mijn man had intussen het hele reilen en zeilen van het huishouden overgenomen, ging ik aan tafel zitten, na 1 hap en stortte dan weer volledig in.
Ik sleepte me dan weer de trap op naar boven om mijn bed in te gaan. Ik heb op een gegeven moment gedacht: laat me maar ontploffen, ik trek dit niet meer, ik wil dit niet meer, ook niet voor mijn gezin. Mijn kinderen hebben achteraf gezegd dat ze dachten dat ik dood zou gaan. Je kan je voorstellen wat voor impact dit heeft gehad.
Ik kon ook niet meer in mijn eigen slaapkamer liggen, ik kreeg het daar spaans benauwd, ik moest daar weg. Met als gevolg dat ik op de kamer van mijn zoon ging liggen.
Mijn man lag daar ook wel eens als ik het weer wilde proberen in mijn eigen bed, maar dat ik niet naast hem kon liggen. Ik zei dat hij snurkte maar kon hem niet om me heen hebben.
Hij vertelde mij dat hij geklop op de muur hoorden en het schuiven van bakken! Dit kwam uit die andere kamer uit mijn kast!! Gelukkig had ik het me niet verbeeld.
Ik wist ook wel zeker dat ik dat hoorde maar stak mijn kop in het zand, ik wilde er niet aan denken.
De keren dat ik op die kamer mijn kleding wilde pakken werden steeds moeilijker. Op een gegeven moment vroeg ik mijn man mijn kleren te pakken terwijl ik op de gang bleef staan.
Gelukkig had mijn man begrip voor de situatie, want als ik wel op die kamer was omhelsde hij mij en zei hardop: ik weet niet wie of wat je bent, maar je kunt beter gaan want er komt niets of niemand tussen mij en mijn vrouw!! Ik was inmiddels kind aan huis bij de huisarts omdat ik momenten had dat ik dacht dat ik dood ging.
Op een moment heeft mijn man een goede vriendin van ons gebeld, zij is medium. Zij vertelde dat ik andere medicijnen moest vragen voor mijn schildklier (ik was geswitcht van merk) en dat ze een depressie voelde, maar ze zei wel meteen dat dat niet bij mij hoorde!!
Op een moment kom ik thuis en zegt mijn man, wil je even boven in de kast kijken?
Ik denk, wat moet ik daar dan zien, maar goed ik ging kijken.
Ik leg even uit: de kast bestaand uit staanders die je tegen de muur schroeft, hierin zitten allemaal gleufjes waarin je beugels kunt hangen en daarbovenop kun je dan planken leggen.
Aan mijn kant van de kast die 1 meter breed was, was 1 plank met daarop dozen en onder de plank hing een roede met ongeveer 20 hangers met kleding.
Nu was het geval dat er 1 beugel uit de staander was geraakt en alles dus op de grond lag!!
Ik kan je vertellen en als je iemand kent met dit systeem (wordt ook wel in de berging/garage gebruikt) zal je het eens moeten testen: dit KAN NIET!!! Want als er niet eens een plank op die beugels ligt moet je al kracht zetten om die beugel eruit te krijgen. Dit was voor ons dus onverklaarbaar.
Inmiddels had ik een vermoeden waar het vandaan moest komen. Ik had nl op mijn verjaardag 29-12-2008 een kadootje gekregen van een ‘vriendin’.
Dit stond in mijn kast en als ik er naar keek gingen er wel bellen rinkelen, maar ik mocht van mezelf niet zo slecht denken over degene die dat kado had gegeven.
Want op die dag was er bezoek en ik voelde me weer ineens niet goed worden. Het bezoek ging weg en ik zei nog tegen mijn man, ik bel ………. Af want ik trek het niet en dat is ook niet leuk voor haar.
Maar wat wil het ‘toeval’? Zij staat een half uur eerder dan afgesproken voor mijn deur. Achteraf allemaal puzzelstukjes.
In de week erna ging ik naar een emdr therapeute omdat mijn huisarts vermoedde dat het allemaal tussen mijn oren zat, trauma’s van vroeger uit mijn jeugd ed.
Die therapeute liet mij een flesje vasthouden met bachbloesem en op dat moment leek het of ik door de grond zakte. Ik kon dit dus voelen en volgens haar was ik bijzonder hsp.
Dus ik naar huis met de gedachte dat ik dat kadootje even ging vasthouden, want als dit het was zou ik dat dus kunnen voelen.
Gelukkig was ik zo helder dat ik het met 2 vingertoppen pakte want op dat moment voelde het alsof mijn benen onder me vandaag geslagen werden. Ik rende ermee naar beneden en riep al shakend en huilend tegen mijn man dit is het, dit is niet goed!! Ik raakte totaal overstuur en heb enorm staan huilen.
Ik heb toen die vriendin gebeld en gevraagd of zij iets kon zeggen. Zij gaf aan dat ze de zondag naar ons toe zou komen omdat het niet goed was!
Zij is in maart geweest en heeft de ‘vloek’ verbroken. Zij heeft alles in een tasje gedaan en is er mee gaan lopen. Ze zei dat ze onderweg van haar gidsen zou horen of ze het moest verbranden, begraven of in stromend water moest gooien. Ze had er ook nog een glazen lampionnetje bij gedaan, die had ik ook kado gekregen ergens in december.
Volgens onze vriendin was het zo sterk dat het glas in haar hand knapte en zij zich verwondde.
Inmiddels heb ik nog steeds chronische hyperventilatie, overgehouden aan deze ingrijpende gebeurtenis. Inmiddels heb ik ademhalingstherapie en massage dus ook dit komt goed!
Die vriendin heb ik nooit meer gesproken. Wel gezien, en 1 keer zag ik dat ze enorm van mij schrok, dat was het teken dat ik van haar verlost was, dat ze door had dat ze geen macht meer had over mij.
Het bleek dat ze geholpen was door een vriendin die hier erg veel van weet. Ik wist niet dat dit bestond. Jah, voodoo met poppetje en Gunaguna uit Indonesie/molukken en ik had ook wel eens gehoord van winti, maar dat Marokkanen ook iets hebben, daar ben ik inmiddels achter.
We hebben samen met die vriendin een ritueel gedaan, en alles met liefde teruggestuurd!! Ze mag het allemaal zelf hebben!!"
Onderwerp
SINSAG 0531 - Peinhexe quält einen Menschen mit einer Puppe, in welche sie Nadeln steckt.
SINSAG 0531 - Peinhexe quält einen Menschen mit einer Puppe, in welche sie Nadeln steckt.
SINSAG 0531 - Peinhexe quält einen Menschen mit einer Puppe, in welche sie Nadeln steckt.
SINSAG 0531 - Peinhexe quält einen Menschen mit einer Puppe, in welche sie Nadeln steckt.
Beschrijving
Nadat een vrouw een vervloekt cadeau krijgt van een vriendin gaat het snel achteruit met haar gezondheid en vinden er onverklaarbare gebeurtenissen plaats. Met hulp van een bevriende medium weet de vrouw uiteindelijk de vloek te verbreken, hoewel haar gezondheid nog altijd zwak is.
Bron
Ingezonden in de Nederlandse Volksverhalenbank van het Meertens Instituut
Naam Overig in Tekst
Oxazepam
Oxazepam
Marokkanen
Marokkanen
Winti
Winti
Naam Locatie in Tekst
Gunaguna
Gunaguna
Indonesië
Indonesië
Molukken
Molukken
Plaats van Handelen
Amersfoort (Utrecht)
Amersfoort (Utrecht)
Datum Invoer
2012-06-12 09:34:49