Hoofdtekst
Het is nog niet zo heel lang geleden dat er in Nuenen, liever gezegd tussen Nuenen en Eindhoven, bij de zogenaamde tempel een spookhuis stond. Rond twaalf uur in de nacht was er in een der kamers altijd een woest kabaal en daarom had men er de meubels weggehaald, omdat er niemand was die in deze kamer durfde wonen. Het enige meubelstuk wat er nog stond was een oud bed.
Eens, het was een trieste herfstavond, klopte een oude bedelvrouw bij het hui aan. Ze was door en door nat, een kleed had ze over haar hoofd gedaan. De deur werd voor haar geopend en een grote forse man stond in de deuropening. “Wat moet je, vrouw”, vroeg de man. “Ach meneer” zei de vrouw, “ zou ik hier mogen overnachten?”. De man keek haar enkele ogenblikken onderzoekend aan en vroeg dan: “Ben je bang?”. “ Nee, waarom zou ik bang zijn?” was de wedervraag van de oude vrouw. “ Omdat”, zei de man, “ik wel een kamer heb waar je slapen kunt, maar het is een spookkamer”. De oude vrouw glimlachte, “al waren er honderd spoken, dan nog zou ik niet bang zijn”. De man liet haar nu binnen en na zich gedroogd te hebben gng het vrouwtje met de man mee naar de spookkamer.
Niets bijzonders was er in de kamer te zien, alleen een bed en een brede vensterbank die gediend had als zitbank toen de kamer nog bewoond werd. “ Daar is het bed waar je op slapen kunt”, zei de man. “Ben je heus niet bang?” Het oude bedelvrouwtje schudde weer haar hoofd. “Och, als je de hele dag door de regen gelopen had net als ik zou je ook niet bang zijn. Nu ik goed droog ben zal ik heerlijk slapen”. De man verliet nu de spookkamer en het bedelvrouwtje sliep weldra in en ze droomde van de regen welke ze nog hoor te kletteren.
De volgende morgen was ze reeds vroeg gereed om te vertrekken, maar eerst wilde zij de man bedanken voor de genoten gastvrijheid.
Toe ze hem zag en haar dankwoord stamelde, zei de man: “Je wilt toch niet heegaan zonder mij te vertellen wat er vannacht allemaal gebeurt is?” “Gebeurt?” vroeg het bedelvrouwtje, “er is helemaal niets gebeurt. Ik heb lekker geslapen.” “Is er dan geen spook geweest?” vroeg de man verwonderd. Weer schudde het bedelvrouwtje haar hoofd. Toen vroeg de man: “ Wil je dan nog een nacht hier slapen? Je zult het echt goed hebben”. Natuurlijk ging het arme bedelvrouwtje daarmee akkoord, en ze bleef die dag in het huis van de man waar ze goed te eten en te drinken kreeg.
Die avond ging het bedelvrouwtje vroeg naar bed en ze sliep weldra in. Plotseling ontwaakte ze en hoorde nog juist hoe de klok twaalf uur slag, sloeg. En wat zag ze? Er kwam een lange, magere kerel binnen met een pet op, in rafelende jas en broek. In eensklaps slaakte hij een vreselike gil en liep naar de brede vensterbank. Plotseling had hij, alsuit het niet, een zwart hamer in zijn handen, en begon ermee op de vensterbank te beuken.
Bevend van angst richte te oude bedelvrouw zich op. De man draaide zich om, zei met onheilspellende stem “Blijf liggen! En kijk niet wat ik doe”. De slagen van zijn hamer deed de vernsterbank dreunen, het hout splijten en tegelijkertijd rolden er gouden dukaten en tientjes en rijksdaalders rinkelend over de vloer. De lange, magere man ging op de grond zitten en verzamelde al het goud en het zilver. En hij telde, telde en hertelde tot hij plotseling opstond en al het geld weer in de vensterbank stopte. Hij hamerde met zijn zware hamer het gespleten hout weer tegen elkaar en verdween gillend.
Het was precies een minuut over twaalf. Alles had dus slechts een minuut geduurd maar voor het arme bedelvrouwtje hadden het uren geleken. De gehele nacht kon ze geen oog meer dicht doen, durfde zich niet te bewegen en de nacht duurde haar eindeloos lang.
Toen de volgende morgen het eerste schemerlicht door het venster gluurde, sprong ze dan ook het bed uit, kleede zich aan en verliet ijlings de kamer om aan haar gastheer haar wedervaren te vertellen. “ Is er het spook geweest?” was zijn eerste vraag. “Ja”, antwoorde het bedelvrouwtje “en er zit veel geld in de vensterbank”. Maar de man wilde haar niet geloven. Had ze niet gedroomd? Daar kon immers geen geld zitten. Vroeger had hier immers een man gewoond die arm begraven was omdat men geen geld in zijn huis vond.
Toen ging men de vensterbank onderzoeken en inderdaad vonden ze daar veel geld. Toen sprak de man: “We zijn je veel dank verschuldigd, oude vrouw. Daarom mag je voortaan hier blijven wonen en krijg je de helft van het geld”. Maar dat wilde het oude vrouwtje niets van weten. “Geef het geld maar aan de armen, zoals ik er een ben” zei ze. “Ik ga verder, want mijn taak op aarde is zwerven, derven en sterven”. En het oude vrouwtje verdween zonder nog ooit weer te keren. De man deed wat het vrouwtje gezegd had en gaf de helft van het geld aan de armen.
En kijk, vanaf dat moment liet het spook zich niet meer zien. Later is alles duidelijk geworden. Toen bleek dat in het huis vroeger een gierigaard gewoond had die gaf om God noch gebod, geen liefde of barmhartigheid kende en de armen met een vloek van zijn huis wegjoeg. Hij stierf zonder dat zich iemand om hem bekommerde en werd van de armen begraven. En zijn straf: iedere nacht moest hij naar het huis terugkeren om het geld te tellen, net zo lang tot het beter besteedt zou zijn.
Eens, het was een trieste herfstavond, klopte een oude bedelvrouw bij het hui aan. Ze was door en door nat, een kleed had ze over haar hoofd gedaan. De deur werd voor haar geopend en een grote forse man stond in de deuropening. “Wat moet je, vrouw”, vroeg de man. “Ach meneer” zei de vrouw, “ zou ik hier mogen overnachten?”. De man keek haar enkele ogenblikken onderzoekend aan en vroeg dan: “Ben je bang?”. “ Nee, waarom zou ik bang zijn?” was de wedervraag van de oude vrouw. “ Omdat”, zei de man, “ik wel een kamer heb waar je slapen kunt, maar het is een spookkamer”. De oude vrouw glimlachte, “al waren er honderd spoken, dan nog zou ik niet bang zijn”. De man liet haar nu binnen en na zich gedroogd te hebben gng het vrouwtje met de man mee naar de spookkamer.
Niets bijzonders was er in de kamer te zien, alleen een bed en een brede vensterbank die gediend had als zitbank toen de kamer nog bewoond werd. “ Daar is het bed waar je op slapen kunt”, zei de man. “Ben je heus niet bang?” Het oude bedelvrouwtje schudde weer haar hoofd. “Och, als je de hele dag door de regen gelopen had net als ik zou je ook niet bang zijn. Nu ik goed droog ben zal ik heerlijk slapen”. De man verliet nu de spookkamer en het bedelvrouwtje sliep weldra in en ze droomde van de regen welke ze nog hoor te kletteren.
De volgende morgen was ze reeds vroeg gereed om te vertrekken, maar eerst wilde zij de man bedanken voor de genoten gastvrijheid.
Toe ze hem zag en haar dankwoord stamelde, zei de man: “Je wilt toch niet heegaan zonder mij te vertellen wat er vannacht allemaal gebeurt is?” “Gebeurt?” vroeg het bedelvrouwtje, “er is helemaal niets gebeurt. Ik heb lekker geslapen.” “Is er dan geen spook geweest?” vroeg de man verwonderd. Weer schudde het bedelvrouwtje haar hoofd. Toen vroeg de man: “ Wil je dan nog een nacht hier slapen? Je zult het echt goed hebben”. Natuurlijk ging het arme bedelvrouwtje daarmee akkoord, en ze bleef die dag in het huis van de man waar ze goed te eten en te drinken kreeg.
Die avond ging het bedelvrouwtje vroeg naar bed en ze sliep weldra in. Plotseling ontwaakte ze en hoorde nog juist hoe de klok twaalf uur slag, sloeg. En wat zag ze? Er kwam een lange, magere kerel binnen met een pet op, in rafelende jas en broek. In eensklaps slaakte hij een vreselike gil en liep naar de brede vensterbank. Plotseling had hij, alsuit het niet, een zwart hamer in zijn handen, en begon ermee op de vensterbank te beuken.
Bevend van angst richte te oude bedelvrouw zich op. De man draaide zich om, zei met onheilspellende stem “Blijf liggen! En kijk niet wat ik doe”. De slagen van zijn hamer deed de vernsterbank dreunen, het hout splijten en tegelijkertijd rolden er gouden dukaten en tientjes en rijksdaalders rinkelend over de vloer. De lange, magere man ging op de grond zitten en verzamelde al het goud en het zilver. En hij telde, telde en hertelde tot hij plotseling opstond en al het geld weer in de vensterbank stopte. Hij hamerde met zijn zware hamer het gespleten hout weer tegen elkaar en verdween gillend.
Het was precies een minuut over twaalf. Alles had dus slechts een minuut geduurd maar voor het arme bedelvrouwtje hadden het uren geleken. De gehele nacht kon ze geen oog meer dicht doen, durfde zich niet te bewegen en de nacht duurde haar eindeloos lang.
Toen de volgende morgen het eerste schemerlicht door het venster gluurde, sprong ze dan ook het bed uit, kleede zich aan en verliet ijlings de kamer om aan haar gastheer haar wedervaren te vertellen. “ Is er het spook geweest?” was zijn eerste vraag. “Ja”, antwoorde het bedelvrouwtje “en er zit veel geld in de vensterbank”. Maar de man wilde haar niet geloven. Had ze niet gedroomd? Daar kon immers geen geld zitten. Vroeger had hier immers een man gewoond die arm begraven was omdat men geen geld in zijn huis vond.
Toen ging men de vensterbank onderzoeken en inderdaad vonden ze daar veel geld. Toen sprak de man: “We zijn je veel dank verschuldigd, oude vrouw. Daarom mag je voortaan hier blijven wonen en krijg je de helft van het geld”. Maar dat wilde het oude vrouwtje niets van weten. “Geef het geld maar aan de armen, zoals ik er een ben” zei ze. “Ik ga verder, want mijn taak op aarde is zwerven, derven en sterven”. En het oude vrouwtje verdween zonder nog ooit weer te keren. De man deed wat het vrouwtje gezegd had en gaf de helft van het geld aan de armen.
En kijk, vanaf dat moment liet het spook zich niet meer zien. Later is alles duidelijk geworden. Toen bleek dat in het huis vroeger een gierigaard gewoond had die gaf om God noch gebod, geen liefde of barmhartigheid kende en de armen met een vloek van zijn huis wegjoeg. Hij stierf zonder dat zich iemand om hem bekommerde en werd van de armen begraven. En zijn straf: iedere nacht moest hij naar het huis terugkeren om het geld te tellen, net zo lang tot het beter besteedt zou zijn.
Onderwerp
SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz.
SINSAG 0401 - Der verborgene Schatz. 
Beschrijving
Een arm bedelvrouwtje klopt aan om ergens te overnachten. Zij krijgt een plaats aangeboden in een spookkamer. De tweede nacht wordt ze wakker door het gegil van een spook dat uit de vensterbank geld haalt en gaat zitten tellen. De volgende ochtend vertelt ze dit aan de gastheer en ze vinden het geld van de geest. De gastheer biedt het vrouwtje de helft aan maar zij zegt dat hij het aan de armen moet geven. De geest komt daarna niet meer terug.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Motief
E451.5.1 - Money must be distributed to beggars so that ghost may be laid.
E451.5.1 - Money must be distributed to beggars so that ghost may be laid.
Naam Locatie in Tekst
Nuenen
Nuenen
Eindhoven
Eindhoven
Plaats van Handelen
Nuenen
Nuenen