Hoofdtekst
JV: heb ik wel eens eerder gehoord, ja. En het andere Klein Duimpje-verhaal. Het echte, het grote, het lange, van de reus.
FK: O ja, ja dat wie moeilik, hin. Dat heit en mem, sân bern hiene se en dêr wie Klein Duimpje ek by. En doe seine se, se krije it sa krap en de winter kôm en dan soene se mar de bern ferdwale litte yn de bos, hin, yn de bos ferdwale en dan. Mar Klein Duimpje siet achter heit syn stoel en dêr it jakje oan hin om kâld te wurden, en dêr tocht er: ja, mar wat ferhaal is dit? Ja, alle bûskes, alles die er fol stientsjes, mar hy kôm achteroan en elk woltemoede gongen se fuort de bosk yn. En hjir en dêr smiet er in stientsje hinne. En dêr op in kear, dêr wie heit fuort, heit wie fuort en sy wiene ferdwaald. O, sei er, dat is niks, want ik ha oeral in stientsje smiten. En sy gongen moai wer nei hûs ta en doe kômen se wer thús. En mem sa bliid, want dy wie wer bliid dat se allegear wer thús wiene. Mar heit sei letter, it moat toch wêze en doe koe er sa gau gjin stientsjes fine.
Soe er se wer ferdwale litte en doe die er se syn brochje yn de bûse en hjir en dêr in stikje del smite.
De fûgeltsjes en de hûntsjes kômen en dy ieten dy stikjes op. Doe sei er wer, ik wyt it paad wol. A’nee, koene it net fine, hin, sy hiene it opiten. Doe wie it al yn de nacht en der stie in hiele grutte beam en dêr klaude Klein Duimpje yn, boppe. Doe sei er, en ik sil dwaan, want ik sjo’ ljocht en dêr gean we hinne. Ja, en dêr gongen se ek hinne. Se kloppen oan, de frou komt foar. En dy frou sei: Heb medelijden, zei Duimpje, want wij zijn verdwaalde lui. O heden, sei dat minske, maar hier woont een menseneter en as er strak thús kaam dan iet er hun allegear op.
Och, doe sei er, se woene toch sa graach ûnderdak ha, ja. Dy frou stoppe hun heul bot wei ûnder de bedstee, koene noait fine. De reus komt thús. Hy rûkt, ruikt rechts en links en sei: u hebt mensenvlees in huis. En nee, sy seit fan nee. Mar ja, alderearst pakt er Klein Duimpje fansels, want dy koe der yn ‘e hân ha en knypte him sa. Au, au, lit ús leve, lit ús leve. Ja, sei dy frou, hy droomt der fannacht fan dat se allegear noch dea soene. Hy moest moarn mar, hy moest moarn mar dea dwaan ja. Sy kômen, de frou gong yn de nacht fan bêd en liet se allegear stil út. En sy naaiden der út en dêr kômen se mar hy hie sokke grutte learzens, dy reus, dy gong hun achternei. Mar sy fûnen in rots en dêr krûpten se ûnder en dêr gong de reus op dy rots lizzen te sliepen. Moai yn it gers, mar op ‘e rots.
En dêr kôm, komme se ûnder in rots wei en hy sliept, want se hearden wol sa snoarke er. En doe lutsen se him, Klein Duimpje en dy, him de learzens út en dy krige Duimpje oan en hy stapte oeral oer hinne en kôm er thús.
Mar wat wie no it moaiste: krige in heul kado fan de koaning, want doe wiene se heul syn zevenmijlslaarzens kwyt. Doe wie der dy kwyt en de koaning krige dy learzens, dy koe der alles mei, hin. (JV: ja). Koe oer rivieren en hûzen en alles hinne stappe en de reus moest thús bliuwe. Doe hiene se gjin lêst mear fan dy man, hin.
JV: dat laatste, dat kende ik niet, dat laatste dinges, dat eh, van die koning niet.
DJ: nee, en dat die kinderen die mutsjes op kregen, die werden verwisseld, hè. Weet u wel, dat komt ook voor in Klein Duimpje.
FK: wat?
DJ: Klein Duimpje en zijn broertjes, die sliepen in het ene bed en de kinderen van de reus in het andere bed en dan waren die mutsjes verwisseld en dan slaat de reus in de nacht zijn eigen kinderen allemaal dood.
FK: hm
DJ: dat is u niet bekend
JV: nee
(06.00 min.)
DJ: dat staat in, allemaal in
JV: en dat waren de verhalen dus van Klein Duimpje die u kende. U kende er niet nog een.
DJ: nee, er zijn er maar twee van, dacht ik, hè. (FK: ja, dat leau ik al. DK: ja) Ja der is wel een van Duimelijntje
FK: ja
DJ: weet u, dat ene dat komt veel voor op een centsprent, dat van eh, dat hij uit de kool komt, en eh dat hij zo klein is. Op in print, hè, op in sinterseprint. Die hiest froeger
FK: ja, mar
DJ: die centerseprenten hebben ook al eens besproken
JV: ja ja, juist
(06.30 min.)
FK: mar dit is eins sa’t it gong. Doe wiene in heit en mem wol ferteld, en in koal hiene learzens. It komt allegear foarinoar.
DJ: Jawis, jawis. Dit hie ik noait fan jo heard. Gjin fan beiden
FK: hm
DJ: dit is eh, nee
(onverstaanbaar)
(06.30 min.)
FK: O ja, ja dat wie moeilik, hin. Dat heit en mem, sân bern hiene se en dêr wie Klein Duimpje ek by. En doe seine se, se krije it sa krap en de winter kôm en dan soene se mar de bern ferdwale litte yn de bos, hin, yn de bos ferdwale en dan. Mar Klein Duimpje siet achter heit syn stoel en dêr it jakje oan hin om kâld te wurden, en dêr tocht er: ja, mar wat ferhaal is dit? Ja, alle bûskes, alles die er fol stientsjes, mar hy kôm achteroan en elk woltemoede gongen se fuort de bosk yn. En hjir en dêr smiet er in stientsje hinne. En dêr op in kear, dêr wie heit fuort, heit wie fuort en sy wiene ferdwaald. O, sei er, dat is niks, want ik ha oeral in stientsje smiten. En sy gongen moai wer nei hûs ta en doe kômen se wer thús. En mem sa bliid, want dy wie wer bliid dat se allegear wer thús wiene. Mar heit sei letter, it moat toch wêze en doe koe er sa gau gjin stientsjes fine.
Soe er se wer ferdwale litte en doe die er se syn brochje yn de bûse en hjir en dêr in stikje del smite.
De fûgeltsjes en de hûntsjes kômen en dy ieten dy stikjes op. Doe sei er wer, ik wyt it paad wol. A’nee, koene it net fine, hin, sy hiene it opiten. Doe wie it al yn de nacht en der stie in hiele grutte beam en dêr klaude Klein Duimpje yn, boppe. Doe sei er, en ik sil dwaan, want ik sjo’ ljocht en dêr gean we hinne. Ja, en dêr gongen se ek hinne. Se kloppen oan, de frou komt foar. En dy frou sei: Heb medelijden, zei Duimpje, want wij zijn verdwaalde lui. O heden, sei dat minske, maar hier woont een menseneter en as er strak thús kaam dan iet er hun allegear op.
Och, doe sei er, se woene toch sa graach ûnderdak ha, ja. Dy frou stoppe hun heul bot wei ûnder de bedstee, koene noait fine. De reus komt thús. Hy rûkt, ruikt rechts en links en sei: u hebt mensenvlees in huis. En nee, sy seit fan nee. Mar ja, alderearst pakt er Klein Duimpje fansels, want dy koe der yn ‘e hân ha en knypte him sa. Au, au, lit ús leve, lit ús leve. Ja, sei dy frou, hy droomt der fannacht fan dat se allegear noch dea soene. Hy moest moarn mar, hy moest moarn mar dea dwaan ja. Sy kômen, de frou gong yn de nacht fan bêd en liet se allegear stil út. En sy naaiden der út en dêr kômen se mar hy hie sokke grutte learzens, dy reus, dy gong hun achternei. Mar sy fûnen in rots en dêr krûpten se ûnder en dêr gong de reus op dy rots lizzen te sliepen. Moai yn it gers, mar op ‘e rots.
En dêr kôm, komme se ûnder in rots wei en hy sliept, want se hearden wol sa snoarke er. En doe lutsen se him, Klein Duimpje en dy, him de learzens út en dy krige Duimpje oan en hy stapte oeral oer hinne en kôm er thús.
Mar wat wie no it moaiste: krige in heul kado fan de koaning, want doe wiene se heul syn zevenmijlslaarzens kwyt. Doe wie der dy kwyt en de koaning krige dy learzens, dy koe der alles mei, hin. (JV: ja). Koe oer rivieren en hûzen en alles hinne stappe en de reus moest thús bliuwe. Doe hiene se gjin lêst mear fan dy man, hin.
JV: dat laatste, dat kende ik niet, dat laatste dinges, dat eh, van die koning niet.
DJ: nee, en dat die kinderen die mutsjes op kregen, die werden verwisseld, hè. Weet u wel, dat komt ook voor in Klein Duimpje.
FK: wat?
DJ: Klein Duimpje en zijn broertjes, die sliepen in het ene bed en de kinderen van de reus in het andere bed en dan waren die mutsjes verwisseld en dan slaat de reus in de nacht zijn eigen kinderen allemaal dood.
FK: hm
DJ: dat is u niet bekend
JV: nee
(06.00 min.)
DJ: dat staat in, allemaal in
JV: en dat waren de verhalen dus van Klein Duimpje die u kende. U kende er niet nog een.
DJ: nee, er zijn er maar twee van, dacht ik, hè. (FK: ja, dat leau ik al. DK: ja) Ja der is wel een van Duimelijntje
FK: ja
DJ: weet u, dat ene dat komt veel voor op een centsprent, dat van eh, dat hij uit de kool komt, en eh dat hij zo klein is. Op in print, hè, op in sinterseprint. Die hiest froeger
FK: ja, mar
DJ: die centerseprenten hebben ook al eens besproken
JV: ja ja, juist
(06.30 min.)
FK: mar dit is eins sa’t it gong. Doe wiene in heit en mem wol ferteld, en in koal hiene learzens. It komt allegear foarinoar.
DJ: Jawis, jawis. Dit hie ik noait fan jo heard. Gjin fan beiden
FK: hm
DJ: dit is eh, nee
(onverstaanbaar)
(06.30 min.)
Onderwerp
AT 0327B - The Dwarf and the Giant
AT 0327B - The Dwarf and the Giant 
ATU 0327B - The Brothers and the Ogre
ATU 0327B - The Brothers and the Ogre
Beschrijving
Klein Duimpje en zijn broers worden achtergelaten in het bos; de eerste keer vinden ze de weg nog terug door het spoor van steentjes, maar met het spoor van broodkruimeltjes mislukt het.. Ze komen in het huis van de reus terecht, maar deze weet hen niet op te eten. Klein Duimpje en zijn broers ontsnappen met de Zevenmijlslaarzen van de reus. Van de koning krijgt Klein Duimpje een beloning.
Bron
CD M.0531.2 (gedigitaliseerde bandopname van J.J. Voskuil)
Commentaar
Afschrift: Romkje Bosma.
Naam Overig in Tekst
Zevenmijlslaarzen
Zevenmijlslaarzen
Klein Duimpje
Klein Duimpje
Duimelijntje
Duimelijntje