VODA_010_02

Ja, dat heeft Marie van ons me eens verteld, dat was o god dat is in de tijd geweest van mijn grootmoeder en die heeft het weer tegen mijn moeder verteld natuurlijk. Ja, die had lang verkeer en iedereen in Sweikhuizen had verkering in Limburg, hè. Maar daar was een jongen en daar wou geen één meisje mee. En dat was een hele leuke knul om te zien, want iedereen verbaasde zich erover dat hij geen meisje meekreeg, hè. En m’n grootmoeder en iedereen die ging met iedereen uit en dat jong zat meestal alleen. Als hij een keer met iemand was uitgeweest wou zo’n meisje geen tweede keer meer. Zeiden ze: “daar moet toch wat aan markeren”. Het was een meid in het dorp en dat was wel een haaibaai, hè. Ze zei uh met haren op de tanden een haaibaai, bei je dan hè. En die zei: “ik ga met hem uit. Geef mij gevraag met mij ik ga met hem uit. Ik wil weten wat erachter zit” en die meid ging met hem uit.
En ze waren uitgeweest en café overal geweest en ‘s avonds gingen ze door het via een bospad terug naar Sweikhuizen. Waren Schinnen geweest, gingen ze naar Sweikhuizen. En komen ze in het bos en dan zegt die knul een hele leuke avond gehad en dan zegt die zegt dacht ze: ‘die meiden zijn gek. Het is een leuke knul’ dacht de meid bij z’n eigen, ‘hartstikke leuke knul’. En ze gingen via dat bospad naar huis en ze komen naar het bos en in ene keer zegt die knul: “uhm ik moet me even verwijderen, ik moet even plassen” zegt die. Hij zal het wel niet zo netjes gezegd hebben, maar hè. Vroeger die knullen op die dorpen. “Uh wacht maar even, “zegt ie hè, “”Ik ben zo bij je terug”. Toen zei die: “Oh ogenblikje je moet je niet verschrikken als dadelijk een grote hond komt. Weet je wat je dan doet, hier heb je mijn zakdoek,” zegt die. Gaf hij die meid zijn zakdoek. “Nou als nou dadelijk een grote hond komt” zegt die, “dan gooi je die de zakdoek toe. Hoeft je hoeft niet bang te zijn”. “Hier is toch geen hond in het bos, “ zegt die meid: “Nee ik ben niet bang. Ga maar”. En die knul gaat effe achter een boom. Meid kijkt zo eens rond en een keer komt er een hele grote zwarte hond, een kanjer van een beest zo groot als een kalf op d’r af gesprongen. Dus die meid dacht dat ze een beroerte kreeg van de schrik, hè. En in een keer denkt ze aan die zakdoek, hè, die waarmee ze in de handen stond, dat was zijn zakdoek. En ze gooit die zakdoek zo naar die hond toe. En die hond grijpt de zakdoek in de bek op en die springt weer weg het bos in. Het was al donker, het was avond laat en die meid staat op d’r benen te beven. Ze dacht: ‘is hier toch een hond is het bos. Hoe kan dat nou’.
In een keer komt die jongen waarmee ze uit was geweest, die komt achter die boom vandaan en die komt naar die meid toe en zeg: “was je bang?” En de meid draait zich om zeg: “Ik heb me een beroerte geschrokken maar ik heb hem die zakdoek van jou toegegooid”. En dan kijkt ze naar die jongen, de stukgebeten zakdoek tussen z’n tanden hangen.

SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.    SINSAG 0823 - Das zerbissene Tuch.   

Een knappe jongen in het dorp heeft maar geen vriendin. Alle meiden die een keer met hem uitgaan, willen geen tweede keer. Om te kijken wat hem mankeert besluit een meisje met hem uit te gaan. Als ze ’s avonds via een bospad naar huis lopen, deelt de jongen mee dat hij even het bos in stapt om te plassen. Hij geeft het meisje een zakdoek en zegt dat als er een grote hond komt, ze het zakdoekje naar de hond moet gooien. Het meisje stemt toe en ziet even later een grote hond op haar af komen. Ze gooit de zakdoek naar de wolf toe en die vangt de zakdoek op in zijn bek. Daarna loopt de hond weg en komt de jongen weer terug richting het meisje. Als het meisje zich omdraait, ziet ze dat de jongen de stukgebeten zakdoek tussen zijn tanden heeft.

Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)

D113.1 - Transformation: man to wolf.    D113.1 - Transformation: man to wolf.   

Marie    Marie   

Schinnen    Schinnen   

Sweikhuizen    Sweikhuizen   

Limburg    Limburg   

Sweikhuizen    Sweikhuizen