CBAK0219

Zoo was er ook ers een nederige vrouw - een meid of een huishouster, dat weet ik zoo recht niet meer. Maar omdat ze zoo goed oppaste, kreeg ze van een hertogin waar ze diende een heel kissie met juweelen, en op 't laast nog een heeleboel geld ook.
Toe docht ze: nou gaan ik trouwe en dan ken ik knappies leven. Maar wat wou het? Er man storf gauw, en de jonge die ze krege, wou niet erg goed oppasse. Al wat ze had, maakte ie op, zoodat ze op 't lest niks meer had as dat kissie vol juweelen.
Toe stierf ze, maar omdat haar zoon er toch maar slechtigheid mee dee, had ze bepaald dat dat kissie met juweele met haar begrave zou worde. Dat wist natuurlijk niemand as de doodgraver en de zoon.
Der wensch wier vervuld. Maar na een half jaar denkt doodgraver: nou kon ik het toch wel er es weg hale. 's Avonds laat gaat ie dus achter het kerkhof om, klimt door het dak en laat zich in de grafkelder zakke. En wat vond ie daar? De zoon, maar zoo dood as en pier. Die had het zelfde wille doen, en die was zoo eschrokke, dat ie met het kissie in zijn hande ineens dood ebleve was. Hij zat nog op zijn knieë terwijl hij de kist ope emaakt had.

Vrouw krijgt uit dank voor haar diensten een kistje juwelen. Ze trouwt, maar haar man sterft vrij snel, haar zoon wil niet deugen, waardoor ze op het laatst alleen het kistje met juwelen nog heeft. Haar laatste wens, dat dat kistje samen met haar wordt begraven, is alleen bij haar zoon en de doodgraver bekend. Een half jaar later bedenkt de doodgraver dat hij het kistje wel kan weghalen, maar als hij de grafkelder binnenkomt zit de zoon dood met het kistje in zijn handen.

Collectie Bakker (Archief Meertens Instituut)

2 oktober 1901

2013-03-01 14:46:21