Hoofdtekst
DE GOEDE EN DE BEGERIGE VROUW
In een dorp woonde eens een arm vrouwtje, dat met hard werken aan de kost moest komen. Eens op een late avond werd er aan haar deur geklopt. Ze stond op van achter haar spinnewiel en ging opendoen; daar stond een vreemdeling op de stoep die om nachtverblijf vroeg.
"Kom maar gerust binnen," zei het oude vrouwtje. "Het is te koud om 's nachts buiten te blijven. Maar veel kan ik je niet geven, want ik ben maar arm."
De man kwam binnen en het vrouwtje haalde boter en brood uit de kast, maakte een bed voor hem klaar en wenste hem goedennacht.
Toen de morgen aanbrak, nam de reiziger afscheid en zei:
"Omdat je me zo goed ontvangen en verzorgd hebt, mag je een wens doen en die wens zal vervuld worden."
Dat had het vrouwtje natuurlijk niet verwacht en ze dacht eerst dat de vreemdeling haar voor de gek hield.
"Kom vrouwtje," zei hij, "doe maar gerust een wens, die wens zal vervuld worden, dat beloof ik je."
Toen zei ze: "Dan zou ik graag willen, dat ik met het eerste werk dat ik vandaag de dag zal beginnen, niet voor vanavond klaar ben."
"Dat zal gebeuren," zei de man en hij reisde verder.
Het eerste, wat het vrouwtje deed, was een stuk linnen dat ze in de kast had, voor de dag te halen en te gaan meten hoeveel el het wel was. En jawel, hoe ze ook mat, er kwam maar geen eind aan het stuk, en de hele kamer lag ten laatste vol linnen.
Dat duurde zo tot 's nachts twaalf uur; toen had ze zoveel linnen om te verkopen, dat ze het nooit meer arm behoefde te hebben.
Natuurlijk was het nieuws gauw bekend en moest het vrouwtje al haar buren vertellen, op wat voor wonderlijke wijze ze aan al dat linnen gekomen was.
Nu had ze een buurvrouw die zo begerig was, dat ze die nacht van jaloersheid niet slapen kon en aldoor maar dacht: "Hè, als die man nu eens bij mij gekomen was, en ik eens een wens had mogen doen, dan had ik wel geweten wat ik gevraagd zou hebben."
Een poos later kwam de reiziger op zijn terugweg weer door het dorp en nu klopte hij bij de buurvrouw aan. Geen wonder dat hij vriendelijk werd ontvangen; het beste wat ze in huis had, werd hem voorgezet en ze maakte het hem zo prettig mogelijk.
Toen hij 's morgens afscheid nam, vroeg hij ook aan haar wat ze als beloning wenste.
Ze zei toen: "Ik zou wensen, dat alles wat ik aanraakte in goud veranderde."
"Het zal gebeuren," zei de man en hij reisde verder.
Nauwelijks was hij weg of de vrouw dacht, even kijken of het waar is, want dan is er geen rijker mens op de wereld dan ik.
En werkelijk, toen ze de tafel aanraakte, veranderde die in een gouden tafel. Ze greep een stoel en ook die was van goud. Ze ging erop zitten en uit blijdschap streek ze haar boezelaar glad, en kijk, die was ook in goud veranderd.
Maar haar blijdschap duurde niet lang, want zo ging het met alles, dat ze aanraakte. Toen ze wou gaan eten, veranderde ook het brood, dat ze in haar mond wilde steken, in goud en zelfs het eten in schotels en schalen werd, zodra ze eraan kwam, klinkklaar goud.
De soep op de soeplepel, het water in het glas, de koffie in het kopje, alles werd goud... goud... goud!
En zo zat ze te midden van het goud; maar eten kon ze niet en drinken kon ze ook niet en zo is ze ook, tot straf voor haar begerigheid, van honger en dorst gestorven met het pure goud om haar heen.
(Noord-Holland)
In een dorp woonde eens een arm vrouwtje, dat met hard werken aan de kost moest komen. Eens op een late avond werd er aan haar deur geklopt. Ze stond op van achter haar spinnewiel en ging opendoen; daar stond een vreemdeling op de stoep die om nachtverblijf vroeg.
"Kom maar gerust binnen," zei het oude vrouwtje. "Het is te koud om 's nachts buiten te blijven. Maar veel kan ik je niet geven, want ik ben maar arm."
De man kwam binnen en het vrouwtje haalde boter en brood uit de kast, maakte een bed voor hem klaar en wenste hem goedennacht.
Toen de morgen aanbrak, nam de reiziger afscheid en zei:
"Omdat je me zo goed ontvangen en verzorgd hebt, mag je een wens doen en die wens zal vervuld worden."
Dat had het vrouwtje natuurlijk niet verwacht en ze dacht eerst dat de vreemdeling haar voor de gek hield.
"Kom vrouwtje," zei hij, "doe maar gerust een wens, die wens zal vervuld worden, dat beloof ik je."
Toen zei ze: "Dan zou ik graag willen, dat ik met het eerste werk dat ik vandaag de dag zal beginnen, niet voor vanavond klaar ben."
"Dat zal gebeuren," zei de man en hij reisde verder.
Het eerste, wat het vrouwtje deed, was een stuk linnen dat ze in de kast had, voor de dag te halen en te gaan meten hoeveel el het wel was. En jawel, hoe ze ook mat, er kwam maar geen eind aan het stuk, en de hele kamer lag ten laatste vol linnen.
Dat duurde zo tot 's nachts twaalf uur; toen had ze zoveel linnen om te verkopen, dat ze het nooit meer arm behoefde te hebben.
Natuurlijk was het nieuws gauw bekend en moest het vrouwtje al haar buren vertellen, op wat voor wonderlijke wijze ze aan al dat linnen gekomen was.
Nu had ze een buurvrouw die zo begerig was, dat ze die nacht van jaloersheid niet slapen kon en aldoor maar dacht: "Hè, als die man nu eens bij mij gekomen was, en ik eens een wens had mogen doen, dan had ik wel geweten wat ik gevraagd zou hebben."
Een poos later kwam de reiziger op zijn terugweg weer door het dorp en nu klopte hij bij de buurvrouw aan. Geen wonder dat hij vriendelijk werd ontvangen; het beste wat ze in huis had, werd hem voorgezet en ze maakte het hem zo prettig mogelijk.
Toen hij 's morgens afscheid nam, vroeg hij ook aan haar wat ze als beloning wenste.
Ze zei toen: "Ik zou wensen, dat alles wat ik aanraakte in goud veranderde."
"Het zal gebeuren," zei de man en hij reisde verder.
Nauwelijks was hij weg of de vrouw dacht, even kijken of het waar is, want dan is er geen rijker mens op de wereld dan ik.
En werkelijk, toen ze de tafel aanraakte, veranderde die in een gouden tafel. Ze greep een stoel en ook die was van goud. Ze ging erop zitten en uit blijdschap streek ze haar boezelaar glad, en kijk, die was ook in goud veranderd.
Maar haar blijdschap duurde niet lang, want zo ging het met alles, dat ze aanraakte. Toen ze wou gaan eten, veranderde ook het brood, dat ze in haar mond wilde steken, in goud en zelfs het eten in schotels en schalen werd, zodra ze eraan kwam, klinkklaar goud.
De soep op de soeplepel, het water in het glas, de koffie in het kopje, alles werd goud... goud... goud!
En zo zat ze te midden van het goud; maar eten kon ze niet en drinken kon ze ook niet en zo is ze ook, tot straf voor haar begerigheid, van honger en dorst gestorven met het pure goud om haar heen.
(Noord-Holland)
Onderwerp
AT 0775 - Midas's Short-sighted Wish 
AT 0775 - Midas's Short-sighted Wish 
ATU 0775 - Midas’ Short-sighted Wish.
ATU 0775 - Midas’ Short-sighted Wish.
Beschrijving
Een arme vrouw geeft een reiziger gastvrij onderdak. Als beloning mag ze een wens doen. Ze wenst dat het eerste werk waarmee ze de dag zal beginnen niet klaar zal zijn voor het avond is. Ze begint de dag met het meten van een stuk linnen. De wens gaat in vervulling. Aan het eind van de dag heeft de vrouw zoveel linnen te verkopen dat ze niet meer arm is. De jaloerse buurvrouw hoort van het verhaal. Een volgende keer klopt de reiziger bij de buurvrouw aan. Ze onthaalt hem gastvrij. Als de buurvrouw een wens mag doen, wenst ze dat alles wat ze aanraakt in goud zal veranderen. De wens gaat in vervulling, maar letterlijk alles verandert in goud, ook het eten. De vrouw sterft van honger en dorst.
Bron
J.R.W. Sinninghe: Volkssprookjes uit Nederland en Vlaanderen. Den Haag 1978, p.185-186
Motief
J2072.1 - Short-sighted wish: Midas’s touch.
J2072.1 - Short-sighted wish: Midas’s touch.
Commentaar
Midas' Short-sighted Wish
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20