Hoofdtekst
Via Jan Kleyn kom ik in contact met twee vrouwen die met mij over hun eigen persoonlijke gidsen willen praten.
Zoals Anna (62) die in een mooi huis in een bosrijke omgeving woont. Zes jaar geleden verloor zij haar man Simon, die zich sindsdien als haar hulpgids manifesteert. dat haar man na zijn dood contact met haar zocht, verbaast haar niet. Dat hebben ze zo afgesproken. Anna hield zich overigens al veel langer bezig met `andere dingen'.
"Het geloof gaf mij te weinig," zegt ze. "Ik had altijd het gevoel dat er iets ontbrak."
Ze verdiepte zich onder andere in astrologie, in numerologie en in leven na de dood. Uit pure belangstelling, want een zweverig type vindt ze zichzelf allerminst. "Ik ben gehandicapt en geloof me, dan moet je echt alle zeilen bijzetten om de dag door te komen. Aan zweverigheid heb ik niets," lacht ze.
Eigenlijk begon het allemaal tien jaar geleden. Op een avond zaten Anna en haar (ook gehandicapte) man televisie te kijken. Ze voelde zich een beetje ontevreden.
"Dat kun je zo hebben," vertelt ze. "Maar ineens was het alsof iemand in mijn hoofd zei: `Wees nou maar blij met wat je nog hebt. Want het zal niet lang meer duren.' Het was de eerste keer dat ik zo'n gewaarwording had. Ik heb er niet te lang bij stilgestaan, totdat kort daarna mijn schoonzusje ernstig ziek werd en binnen een half jaar overleed. Daarna kreeg mijn man te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Toen Simon in het ziekenhuis lag, kreeg ik soms het troostende gevoel dat zijn kamer vol licht was. Dat zijn onze beschermengelen, wist ik, daar twijfelde ik niet aan.
Natuurlijk praattsen Simon en ik regelmatig over de dood. Hij zei: `Ik ben ervan overtuigd dat wij elkaar weer zien. Liefde overwint alles, dus ook de dood. Weet dat ik altijd bij je ben en dat ik je altijd zal helpen, waar je ook bent. Mijn dood is niets anders dan een oude jas die ik afleg. Ook al zul je me niet meer zien, je zult wel degelijk merken dat ik er ben.'
Een paar nachten na de begrafenis werd ik 's nachts wakker van een duidelijke mannenstem in mijn kamer. Er was niemand. Later heb ik nog eens een vrouwenstem gehoord en nog later weer een mannenstem. Met moederdag werd er 's nachts op mijn slaapkamer geklopt. Ook rook ik herhaaldelijk de geur van een brandende kaars als ik thuiskwam. Ik vond het niet beangstigend, want ik wist dat het Simon was die mij seintjes gaf. En er waren meer tekens. Via via ben ik in contact gekomen met paragnost Jan Kleyn. Bij hem heb ik een regressietherapie gedaan. Dan ga je terug naar je vorige levens, en zo kun je ook in contact komen met je gidsen. Zo kwam ik te weten dat Simon mijn hulpgids is geworden. Ik heb dus een hoofdgids, een hulpgids en sinds kort heb ik ook een mentor die Staphros heet."
(Heleen Spanjaard: `Beschermengelen', in: Margriet 34 (18-25 augustus 1995), p.54-55)
Zoals Anna (62) die in een mooi huis in een bosrijke omgeving woont. Zes jaar geleden verloor zij haar man Simon, die zich sindsdien als haar hulpgids manifesteert. dat haar man na zijn dood contact met haar zocht, verbaast haar niet. Dat hebben ze zo afgesproken. Anna hield zich overigens al veel langer bezig met `andere dingen'.
"Het geloof gaf mij te weinig," zegt ze. "Ik had altijd het gevoel dat er iets ontbrak."
Ze verdiepte zich onder andere in astrologie, in numerologie en in leven na de dood. Uit pure belangstelling, want een zweverig type vindt ze zichzelf allerminst. "Ik ben gehandicapt en geloof me, dan moet je echt alle zeilen bijzetten om de dag door te komen. Aan zweverigheid heb ik niets," lacht ze.
Eigenlijk begon het allemaal tien jaar geleden. Op een avond zaten Anna en haar (ook gehandicapte) man televisie te kijken. Ze voelde zich een beetje ontevreden.
"Dat kun je zo hebben," vertelt ze. "Maar ineens was het alsof iemand in mijn hoofd zei: `Wees nou maar blij met wat je nog hebt. Want het zal niet lang meer duren.' Het was de eerste keer dat ik zo'n gewaarwording had. Ik heb er niet te lang bij stilgestaan, totdat kort daarna mijn schoonzusje ernstig ziek werd en binnen een half jaar overleed. Daarna kreeg mijn man te horen dat hij ongeneeslijk ziek was. Toen Simon in het ziekenhuis lag, kreeg ik soms het troostende gevoel dat zijn kamer vol licht was. Dat zijn onze beschermengelen, wist ik, daar twijfelde ik niet aan.
Natuurlijk praattsen Simon en ik regelmatig over de dood. Hij zei: `Ik ben ervan overtuigd dat wij elkaar weer zien. Liefde overwint alles, dus ook de dood. Weet dat ik altijd bij je ben en dat ik je altijd zal helpen, waar je ook bent. Mijn dood is niets anders dan een oude jas die ik afleg. Ook al zul je me niet meer zien, je zult wel degelijk merken dat ik er ben.'
Een paar nachten na de begrafenis werd ik 's nachts wakker van een duidelijke mannenstem in mijn kamer. Er was niemand. Later heb ik nog eens een vrouwenstem gehoord en nog later weer een mannenstem. Met moederdag werd er 's nachts op mijn slaapkamer geklopt. Ook rook ik herhaaldelijk de geur van een brandende kaars als ik thuiskwam. Ik vond het niet beangstigend, want ik wist dat het Simon was die mij seintjes gaf. En er waren meer tekens. Via via ben ik in contact gekomen met paragnost Jan Kleyn. Bij hem heb ik een regressietherapie gedaan. Dan ga je terug naar je vorige levens, en zo kun je ook in contact komen met je gidsen. Zo kwam ik te weten dat Simon mijn hulpgids is geworden. Ik heb dus een hoofdgids, een hulpgids en sinds kort heb ik ook een mentor die Staphros heet."
(Heleen Spanjaard: `Beschermengelen', in: Margriet 34 (18-25 augustus 1995), p.54-55)
Onderwerp
TM 5002 - Beschermengel biedt bijstand 
TM 5002 - Beschermengel biedt bijstand 
Beschrijving
De echtgenoot van een vrouw sterft. De overleden man maakt met allerlei tekens duidelijk dat zijn geest nog bij haar is. Vervolgens komt de vrouw er achter dat haar man een hulpgids aan de zijde van haar beschermengel is geworden.
Bron
Heleen Spanjaard: `Beschermengelen', in: Margriet 34 (18-25 augustus 1995), p.54-55
Commentaar
18 augustus 1995
Beschermengel biedt bijstand
Naam Overig in Tekst
Jan Kleyn
Jan Kleyn
Anna
Anna
Simon
Simon
Staphros
Staphros
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20