Hoofdtekst
Het begijntje
Een vader had twee dochters, die in den kant werkten. Reeds tweemaal hadden zij hem geld gegeven, om wat vleesch naar den slachter te halen, en telkens had hij het geld in drank verteerd. Hij kreeg knaging aan zijn geweten, en besloot vast, het nu de derde maal niet weder te doen. Maar, niets gekort! De stem van zijn geweten moest voor de veel welsprekender taal van zijne dorstige keel onderdoen, zoodat hij zich opnieuw, met het geld zijner kinderen, dronken maakte.
Op den terugtocht naar huis overwoog de man, hoe slecht zijn gedrag toch was, en hij pijnigde zich de hersens moe, om aan eene uitkomst te geraken. Zoo mijmerend, naderde hij het Begijnenhofgat. Daar zag hij plotseling eene menschelijke gedaante die tegen eenen der zijmuren geleund was: hij naderde, en bevond, dat het eene begijn was, die zichzelve had verhangen.
Een gedacht! peinsde de vader, en hij sneed eenen bil af van het begijntje, nam hem mede, en gaf hem als "'nen lekkeren schenkel" thuis af.
De meisjes aten smakelijk van den zoogezegden sehenkel.
Maar toen zij des nachts te bed lagen, kwam, op slag van twaalf uren, het begijntje op hunne kamer spoken, gedurig roepende:
"Geeft mijnen armen bil, bil, bil!
"Geeft mijnen armen bil!"
Na twee nachten verklaarden de dochters, dat zij voor geen geld ter wereld nog in een huis wilden blijven, waar het spookte, en dadelijk werd er verhuisd.
Maar nu geviel het ongelukkiglijk, dat men den handvleugel in het verlaten huis had vergeten. Niemand durfde hem gaan terughalen, tot de vader er eindelijk zelf toe besloot.
In dronken toestand kwam hij tegen middernacht aan zijne oude woning, en als hij binnentrad, en juist de hand uitstak, om den handvleugel te nemen, sprong opeens de geest van het begijntje van achter eene gordijn op hem toe, en huilde op verschrikkelijken toon: "Gij hebt mijnen bil !..."
En zij maakte hem kapot.
Een vader had twee dochters, die in den kant werkten. Reeds tweemaal hadden zij hem geld gegeven, om wat vleesch naar den slachter te halen, en telkens had hij het geld in drank verteerd. Hij kreeg knaging aan zijn geweten, en besloot vast, het nu de derde maal niet weder te doen. Maar, niets gekort! De stem van zijn geweten moest voor de veel welsprekender taal van zijne dorstige keel onderdoen, zoodat hij zich opnieuw, met het geld zijner kinderen, dronken maakte.
Op den terugtocht naar huis overwoog de man, hoe slecht zijn gedrag toch was, en hij pijnigde zich de hersens moe, om aan eene uitkomst te geraken. Zoo mijmerend, naderde hij het Begijnenhofgat. Daar zag hij plotseling eene menschelijke gedaante die tegen eenen der zijmuren geleund was: hij naderde, en bevond, dat het eene begijn was, die zichzelve had verhangen.
Een gedacht! peinsde de vader, en hij sneed eenen bil af van het begijntje, nam hem mede, en gaf hem als "'nen lekkeren schenkel" thuis af.
De meisjes aten smakelijk van den zoogezegden sehenkel.
Maar toen zij des nachts te bed lagen, kwam, op slag van twaalf uren, het begijntje op hunne kamer spoken, gedurig roepende:
"Geeft mijnen armen bil, bil, bil!
"Geeft mijnen armen bil!"
Na twee nachten verklaarden de dochters, dat zij voor geen geld ter wereld nog in een huis wilden blijven, waar het spookte, en dadelijk werd er verhuisd.
Maar nu geviel het ongelukkiglijk, dat men den handvleugel in het verlaten huis had vergeten. Niemand durfde hem gaan terughalen, tot de vader er eindelijk zelf toe besloot.
In dronken toestand kwam hij tegen middernacht aan zijne oude woning, en als hij binnentrad, en juist de hand uitstak, om den handvleugel te nemen, sprong opeens de geest van het begijntje van achter eene gordijn op hem toe, en huilde op verschrikkelijken toon: "Gij hebt mijnen bil !..."
En zij maakte hem kapot.
Onderwerp
SINSAG 0434 - Toter kommt wieder, um sich zu rächen. 
SINSAG 0434 - Toter kommt wieder, um sich zu rächen. 
Beschrijving
Een vader heeft twee dochters. Ze geven hem geld om vlees te kopen maar hij koopt er drank voor. Als dit voor de derde keer gebeurt en hij dronken naar huis loopt, ziet hij een begijn die zichzelf verhangen heeft. Hij snijdt haar een bil af en geeft dit aan zijn dochters die er smakelijk van eten. Om 12 uur 's nachts komt het begijntje echter in hun kamer spoken en roept om haar bil terug te geven. Het gezin verhuist maar daarbij vergeten ze een voorwerp. De vader gaat het halen maar in het huis springt de begijn op hem af en doodt hem.
Bron
Volkskunde. Tijdschrift voor Nederlandsche Folklore. 2 (1889) p. 68
Commentaar
1889
Begijnenhofgat: de doorgang van de sinds 1867 gesloopte Antwerpsche Kipdorppoort, waar het akelig donker was.
Toter kommt wieder, um sich zu rächen
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20