Hoofdtekst
De twa stiennen ûlebuorden
Sa wenne der in boer tusken Warten en Wergea, dy hie in hiel âld plaats. Mar in sekere joun giet er fuort en dêr kaem in dikke stoarm op. En hy wie moai oan't wanneljen en dêr komt him in swart hearskip yn 'e mjitte. Doe sei dy: Hwat binne jo ûnrêstich! - Ja, sei er, ik ha in hiele âld plaats en dy plaats kin ris omwaeije. Doe sei er: Ast nou mynt wurde wolste, dan stiet der moarnmoanne foar hanengekraei in nije plaats foar dy. Hy wegere earst (??)
Nou, it moast mar angean. Mar hy en de frou geane de jounes op bêd, mar hy wie sa ûnrêstich en sa ûnrêstich. En hy lei mar to skeuken op bêd. Doe sei de frou: Hwat is der? Doe sei er: Sa en sa, moarn foar hanengekraei stiet hjir in nije pleats. En it mar op in klunderjen de nachts. En de frou de moarne(s) bitiid fan 't bêd ôf en dy nei 't hinnehok ta en dêr klapt se yn 'e hannen (Anders docht it) en op 't lêst: kukelekú, seit de hoanne. En dêr de duvel en de ingelen dy stouden by't dak del. En doe wie de plaats klear op de beide ûlebuorden nei. Sy sloegen der houtene foar, mar dy waerden der altiten wer foar wei slein. En dêr setten se der twa stiennene foar. En nou neame sy plaats noch: de twa stiennene ûlebuorden.
(Hat er heard fan syn pake Alle Bijma.) [Transcriptie Y. Poortinga]
Sa wenne der in boer tusken Warten en Wergea, dy hie in hiel âld plaats. Mar in sekere joun giet er fuort en dêr kaem in dikke stoarm op. En hy wie moai oan't wanneljen en dêr komt him in swart hearskip yn 'e mjitte. Doe sei dy: Hwat binne jo ûnrêstich! - Ja, sei er, ik ha in hiele âld plaats en dy plaats kin ris omwaeije. Doe sei er: Ast nou mynt wurde wolste, dan stiet der moarnmoanne foar hanengekraei in nije plaats foar dy. Hy wegere earst (??)
Nou, it moast mar angean. Mar hy en de frou geane de jounes op bêd, mar hy wie sa ûnrêstich en sa ûnrêstich. En hy lei mar to skeuken op bêd. Doe sei de frou: Hwat is der? Doe sei er: Sa en sa, moarn foar hanengekraei stiet hjir in nije pleats. En it mar op in klunderjen de nachts. En de frou de moarne(s) bitiid fan 't bêd ôf en dy nei 't hinnehok ta en dêr klapt se yn 'e hannen (Anders docht it) en op 't lêst: kukelekú, seit de hoanne. En dêr de duvel en de ingelen dy stouden by't dak del. En doe wie de plaats klear op de beide ûlebuorden nei. Sy sloegen der houtene foar, mar dy waerden der altiten wer foar wei slein. En dêr setten se der twa stiennene foar. En nou neame sy plaats noch: de twa stiennene ûlebuorden.
(Hat er heard fan syn pake Alle Bijma.) [Transcriptie Y. Poortinga]
Onderwerp
VDK 1191A* - Voor de haan kraait boerderij bouwen   
ATU 0810A* - The Priest and the Devil.   
Beschrijving
Een boer heeft een oude schuur die bij storm dreigt in te storten. De duivel belooft hem een nieuwe schuur voordat de haan kraait, als hij zijn ziel aan hem afstaat. De boer gaat akkoord, maar ligt hierdoor 's avonds onrustig te draaien in bed. Hij vertelt zijn vrouw wat hij gedaan heeft. Zij staat vroeg op uit bed, gaat naar het kippenhok en klapt net zo lang in haar handen tot de haan begint te kraaien. Door dit vroege gekraai vallen de werkende duivels van het dak van de nieuwe schuur en slaan op de vlucht. De schuur is bijna afgebouwd: alleen de uilenborden zitten er nog niet in. Het lukt niet om er houten borden in te zetten: die worden er steeds weer uitgeslagen. Pas als er stenen uilenborden worden ingezet, blijven ze zitten. Hieraan ontleent de schuur nog steeds zijn naam.
Bron
Transcriptie Y. Poortinga, sept 1971; hs. Poortinga, archief Fryske Akademy, in bruikleen bij Frysk Letterkundich Museum en Dokumintaesjesintrum, Ljouwert
Commentaar
september 1971
Voor een foto (kleur) van ûlenbuorden, zie Beeld.
Voor de haan kraait boerderij bouwen
Naam Overig in Tekst
De twa stiennen ûlenbuorden [De twee stenen uilenborden]   
Naam Locatie in Tekst
Warten   
Wergea   
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21
