CJ000908

Jehannes van der Zee wie in raren-ien. Sweare en flokke en swetse en mâltjirgje, dat koed er omraek. Hy sei altyd, hy woe de duvel noch wol us sjen. Hy wie arbeider by de boer. Op in moarntiid soed er nei de boer ta. Hy roan de Harsteloane del. Doe kom him dêr ien op side. Dyselde sei neat. Jehannes sei ek neat. Mar hy seach wol, dat it forkeard spul wie. Doe't se hast oan 'e plaets ta wienen sei Jehannes: Duvel, kinst net prate, of wolst net prate?
Mar doe woarde er ynienen troch dy oare optild en smiten, trije kear achter elkoar. Hy wie mear dea as libben doe't er by de boer kom.
Seis wiken lang hat hy der fan op bêd tahâlden. Mar doe wied er bikom. Hy hat noait wer rare wurden brûkt. De faem fan 'e boer sei letter: Doe woest de duvel altyd graech sjen, nou hast him dan sjoen.

Man die veel vloekt en opschept, zegt niet bang te zijn voor de duivel. Als hij een zwijgende duivel tegenkomt vraagt de man aan de duivel of hij niet kan of niet wil spreken. De duivel gooit en smijt hem drie keer op en neer. Na die tijd gedroeg hij zich.

Collectie Jaarsma, verslag 9, verhaal 8 (Archief Meertens Instituut)

17 januari 1966

Teufel (in Tiergestalt) erschreckt Sünder (Fluchende, Holzdiebe, Sonntagsschänder oder Spötter).

Jehannes van der Zee    Jehannes van der Zee   

Johannes    Johannes   

Harsteloane    Harsteloane   

Harsterlaan    Harsterlaan   

2013-03-01 14:46:21