Hoofdtekst
Der wie us in doomny, dy hie de sneins preke. Yn dy preek hie er it jongfolk it mannewaer opsein. It jongfolk brûkte in soad drank, sy flokten en fochten en alsamear. Sa wie 't ek.
Twa fan dy mannen koenen dat net sette. Se wienen sa pûrrazend, dat sy woenen him fan kant meitsje.
Op in joun stjûrden se in boadskip nei de pasterije ta dat der wie in minske slim siik, dat soe de nacht wol net mear helje. Of dûmny daliks wol komme woe. Dat minske wenne in hiel ein út 'e reek fan it doarp op in iensum plak. Hja hienen it mar bitocht fansels. It minske mankearde neat.
Dy beide mannen hienen har fordekt opsteld op in plak, dêr't de dûmny lâns moest.
Sy seagen him al oankommen, hielendal allinne en stienen klear him oan to fallen.
Mar doe't er tichterby wie roannen der ynienen twa njonken him, oan wearskanten ien.
De twa mannen woarden sa kjel, dat sy krûpten fansiden. Sy wienen binaud.
Letter hat ien fan 'e beide mannen him bikeard.
Doe hat er de dûmny alles forteld fan hwat se mei him yn 't sin hawn hienen. Mar dat se bang woarn wienen omt er ynienen twa biskermers njonken him hawn hie.
"Mar dat wie sa net," sei de dûmny, "ik roan allinne." Dan hat dûmny dat net sjoen, mar wy wol. Dy twa ha dûmny it libben rêd."
Twa fan dy mannen koenen dat net sette. Se wienen sa pûrrazend, dat sy woenen him fan kant meitsje.
Op in joun stjûrden se in boadskip nei de pasterije ta dat der wie in minske slim siik, dat soe de nacht wol net mear helje. Of dûmny daliks wol komme woe. Dat minske wenne in hiel ein út 'e reek fan it doarp op in iensum plak. Hja hienen it mar bitocht fansels. It minske mankearde neat.
Dy beide mannen hienen har fordekt opsteld op in plak, dêr't de dûmny lâns moest.
Sy seagen him al oankommen, hielendal allinne en stienen klear him oan to fallen.
Mar doe't er tichterby wie roannen der ynienen twa njonken him, oan wearskanten ien.
De twa mannen woarden sa kjel, dat sy krûpten fansiden. Sy wienen binaud.
Letter hat ien fan 'e beide mannen him bikeard.
Doe hat er de dûmny alles forteld fan hwat se mei him yn 't sin hawn hienen. Mar dat se bang woarn wienen omt er ynienen twa biskermers njonken him hawn hie.
"Mar dat wie sa net," sei de dûmny, "ik roan allinne." Dan hat dûmny dat net sjoen, mar wy wol. Dy twa ha dûmny it libben rêd."
Onderwerp
VDK 0770a* - De engelenwacht 
VDK 0770a* - De engelenwacht 
sinVDK 0770A* - Die Engelwache
sinVDK 0770A* - Die Engelwache
Beschrijving
Een dominee veroordeelt in zijn zondagse preek het losbandige gedrag van de jongelui. Twee mannen zijn beledigd door de preek en besluiten om de dominee te vermoorden. Op een avond sturen ze een boodschap naar de pastorie waarin staat dat een oud vrouwtje dat op een afgelegen plek van het dorp woont, erg ziek is en dat de dominee naar haar toe moet gaan. De twee mannen willen de dominee op zijn weg naar de zieke doden. Als de dominee de plaats nadert waar de mannen zich verborgen houden, verschijnen er opeens twee beschermers naast de dominee. De twee mannen worden bang en voeren hun plan niet uit.
Een van de mannen bekeert zich en vertelt de dominee het hele verhaal. De dominee zegt echter dat hij de hele tijd alleen is geweest en dat hij nooit twee beschermers naast zich heeft gezien.
Een van de mannen bekeert zich en vertelt de dominee het hele verhaal. De dominee zegt echter dat hij de hele tijd alleen is geweest en dat hij nooit twee beschermers naast zich heeft gezien.
Bron
Collectie Jaarsma (archief Meertens Instituut), verslag 15, verhaal 1
Commentaar
10 februari 1966
De engelenwacht
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:21