Hoofdtekst
Do moatst mar goed pine ha
Lange jierren ferlyn is it bard te Aldeboarn, dat der by in boer dy't in stik of tsien bargen hie in keapman kaam. Dy woe de bargen mei alle geweld fan him keapje, mar se koenen noait akkordeare. De keapman waard suver lulk, mar dat koe de boer neat skille; hy woe se net foar minder misse as de priis dy't er frege.
Mar de keapman wie goed en wol fan 't hiem, dêr rekken dy bargen allegear siik.
De iene nei de oare stoar, en doe't er noch in pear oer hie, gong er nei de duvelbander. 'Sa en sa ha 'k it hân', lei er út. Doe sei de duvelbander: 'Do moatst hinnegean en slachtsje ien fan de bargen dy't noch libje. Dan moatst fuortdalik de terms yn 'e skoarstien hingje. Op sa'n manier kinst gewaarwurde, wa't dij dy pest oanjaget'.
De boer hinge de terms yn 'e skoarstien en hy hie it amper dien, of dêr kaam de keapman it hiem op, de hannen foar 't liif fan 'e pine. 'Helje dy terms doch út 'e skoarstien wei', rôp er, 'ast dat net dochste, dan gean ik dea!'
'Do stjonkert!' andere de boer, 'do makkest hjir alle bargen dea—tochtst dat ik moederaasje mei dij hie! Ik lit it gewurde—do moatst mar goed pine ha!'
'Ja, mar ik gean dea!'
'Dat kin my dan ek noch neat skille', sei de boer, en de terms bleauwen yn 'e skoarstien hingjen.
In healjier letter wie de keapman dea.
Lange jierren ferlyn is it bard te Aldeboarn, dat der by in boer dy't in stik of tsien bargen hie in keapman kaam. Dy woe de bargen mei alle geweld fan him keapje, mar se koenen noait akkordeare. De keapman waard suver lulk, mar dat koe de boer neat skille; hy woe se net foar minder misse as de priis dy't er frege.
Mar de keapman wie goed en wol fan 't hiem, dêr rekken dy bargen allegear siik.
De iene nei de oare stoar, en doe't er noch in pear oer hie, gong er nei de duvelbander. 'Sa en sa ha 'k it hân', lei er út. Doe sei de duvelbander: 'Do moatst hinnegean en slachtsje ien fan de bargen dy't noch libje. Dan moatst fuortdalik de terms yn 'e skoarstien hingje. Op sa'n manier kinst gewaarwurde, wa't dij dy pest oanjaget'.
De boer hinge de terms yn 'e skoarstien en hy hie it amper dien, of dêr kaam de keapman it hiem op, de hannen foar 't liif fan 'e pine. 'Helje dy terms doch út 'e skoarstien wei', rôp er, 'ast dat net dochste, dan gean ik dea!'
'Do stjonkert!' andere de boer, 'do makkest hjir alle bargen dea—tochtst dat ik moederaasje mei dij hie! Ik lit it gewurde—do moatst mar goed pine ha!'
'Ja, mar ik gean dea!'
'Dat kin my dan ek noch neat skille', sei de boer, en de terms bleauwen yn 'e skoarstien hingjen.
In healjier letter wie de keapman dea.
Beschrijving
Een koopman wil graag de varkens van een boer kopen. De boer wil ze echter niet verkopen voor de prijs die de koopman biedt. Een tijd later worden alle varkens ziek en sterven. De boer gaat naar de duiveluitbanner en vraagt deze om hulp. Hij moet het nog levende varkentje slachten en de darm in de schoorsteen hangen. Op die manier kan hij zien waar de varkens de pest van krijgen. Dat gebeurd en de koopman stefrt.
Bron
Ype Poortinga: De foet fan de reinbôge. Fryske folksforhalen. Baarn [etc.], 1979, p. 120-121
Commentaar
17 november 1976
Zie ook Cf. van der Molen, Der waard. p. 70.
Naam Locatie in Tekst
Aldeboarn 
Aldeboarn 
Oldeboorn
Oldeboorn
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20