Hoofdtekst
- Wat ren je toch, lief kind! riep een vriendelijke wolf tegen een meisje met een rode muts op, dat iedereen altijd Roodkapje noemde.
- Ik ga naar mijn grootmoeder, antwoordde het meisje. Ze woont aan de andere kant van het bos. Ik ga haar wafels en een potje boter brengen.
De boze wolf wees Roodkapje een veel langere weg naar het huisje van haar grootmoeder, en nam toen zelf de kortere weg.
Toen hij bij het huisje aankwam, trok hij aan het touwtje waardoor de deur openging. Hij at grootmoeder met huid en haar op.
- Ik doe haar kleren aan en ga op Roodkapje liggen wachten. Zo sla ik twee vliegen in één klap! zei hij bij zichzelf.
- Dag, grootmoeder, zei Roodkapje toen ze het huisje binnenkwam. O, wat hebt u grote ogen!
- Dat is om je beter te kunnen zien, mijn kind, antwoordde de onechte grootmoeder.
- En wat u een grote oren!
- Dat is om je beter te kunnen horen, zei de wolf.
- En die grote tanden, waar zijn die dan voor?
- Dat is om je beter te kunnen opeten! riep de wolf en hij sprong op het meisje af.
Gelukkig wist Roodkapje nog net door de schoorsteen te ontsnappen... Roodkapje rende en rende, tot ze niet meer kon. De wolf had zijn buik vol van grootmoeder, dus die liep niet zo snel meer. Roodkapje kwam een jager tegen.
- Kom snel! Een boze wolf heeft mijn grootmoeder opgegeten!
De jager had het gemene beest al snel te pakken.
- Daar heb ik je, lelijkerd! zei hij. Hij pakte zijn mes en sneed de buik van de wolf open.
Grootmoeder kroop naar buiten. Ze was een beetje verkreukeld, maar verder mankeerde ze niets. De jager vulde de buik van de wolf met grote stenen. Het dier vluchtte het bos in. Niemand heeft hem ooit nog gezien.
- Neemt u toch een wafel, zei grootmoeder tegen de jager. Dat hebt u wel verdiend!
- Dat kan ik niet weigeren, mevrouwtje, zei de brave man. Een wolf opensnijden, daar krijg je honger van!
- En jij, Roodkapje: volgende keer niet meer door het bos dwalen en nooit meer naar vreemden luisteren!
- Dat beloof ik, grootmoeder!
- Ik ga naar mijn grootmoeder, antwoordde het meisje. Ze woont aan de andere kant van het bos. Ik ga haar wafels en een potje boter brengen.
De boze wolf wees Roodkapje een veel langere weg naar het huisje van haar grootmoeder, en nam toen zelf de kortere weg.
Toen hij bij het huisje aankwam, trok hij aan het touwtje waardoor de deur openging. Hij at grootmoeder met huid en haar op.
- Ik doe haar kleren aan en ga op Roodkapje liggen wachten. Zo sla ik twee vliegen in één klap! zei hij bij zichzelf.
- Dag, grootmoeder, zei Roodkapje toen ze het huisje binnenkwam. O, wat hebt u grote ogen!
- Dat is om je beter te kunnen zien, mijn kind, antwoordde de onechte grootmoeder.
- En wat u een grote oren!
- Dat is om je beter te kunnen horen, zei de wolf.
- En die grote tanden, waar zijn die dan voor?
- Dat is om je beter te kunnen opeten! riep de wolf en hij sprong op het meisje af.
Gelukkig wist Roodkapje nog net door de schoorsteen te ontsnappen... Roodkapje rende en rende, tot ze niet meer kon. De wolf had zijn buik vol van grootmoeder, dus die liep niet zo snel meer. Roodkapje kwam een jager tegen.
- Kom snel! Een boze wolf heeft mijn grootmoeder opgegeten!
De jager had het gemene beest al snel te pakken.
- Daar heb ik je, lelijkerd! zei hij. Hij pakte zijn mes en sneed de buik van de wolf open.
Grootmoeder kroop naar buiten. Ze was een beetje verkreukeld, maar verder mankeerde ze niets. De jager vulde de buik van de wolf met grote stenen. Het dier vluchtte het bos in. Niemand heeft hem ooit nog gezien.
- Neemt u toch een wafel, zei grootmoeder tegen de jager. Dat hebt u wel verdiend!
- Dat kan ik niet weigeren, mevrouwtje, zei de brave man. Een wolf opensnijden, daar krijg je honger van!
- En jij, Roodkapje: volgende keer niet meer door het bos dwalen en nooit meer naar vreemden luisteren!
- Dat beloof ik, grootmoeder!
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood   
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   
Beschrijving
Onderweg naar grootmoeder ontmoet Roodkapje de wolf die haar een langere weg naar grootmoeders huis wijst, en zelf de kortere neemt. Hij eet grootmoeder op, trekt haar kleren aan, als Roodkapje zegt dat ze grote oren, ogen en mond heeft, wil de wolf haar pakken, maar ze ontsnapt door de schoorsteen. Ze komt een jager tegen die de wolf pakt, zijn buik opensnijdt, waarna grootmoeder naar buiten komt, en de jager de buik van de wolf vult met stenen. De wolf vlucht en is nooit meer gezien. Roodkapje belooft nooit weer door het bos te dwalen en niet met vreemden te praten.
Bron
Mireille Vroege. Roodkapje. Chevron: Hemma, [1999]
KB: 4139945
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: 4139945
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
B211.2.4 - Speaking wolf.   
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.   
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   
Commentaar
Ills Atelier Philippe Harchy
Naam Overig in Tekst
Roodkapje   
Datum Invoer
2019-02-07
