Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een klein meisje dat altijd een rood mutsje droeg. Dat had ze van haar grootmoeder gekregen. Iedereen noemde haar Roodkapje. Zij was erg lief maar ze vergat altijd wat grote mensen tegen haar zeiden.
Roodkapje woonde met haar haar ouders in een klein dorpje. Op een morgen gaf haar moeder haar een mandje met lekkere hapjes voor grootmoeder. "Roodkapje hier heb je een mandje met lekkere hapjes voor grootmoeder. Ze is ziek en jij moet dat naar haar toe brengen." Roodkapje pakte het mandje en wilde op weg gaan. "Luister goed kindje, loop gewoon door en ga vooral niet spelen in het bos. Het is daar niet veilig." "Ik beloof het, mama."
Het was prachtig weer en Roodkapje liep door het bos en zong een liedje. Ze was de waarschuwing van haar moeder al lang weer vergeten en ze speelde de hele weg door. Ze keek zelfs niet uit waar ze liep. Al vlug was ze van de weg af geraakt die naar het huisje van haar oma leidde.
Plotseling stond er een grote wolf voor haar neus. Roodkapje wist niet dat dit een gemene wolf was. Ze was helemaal niet bang. En hij leek erg aardig. "Goede morgen Roodkapje, waar ga jij naar toe?" "Naar m'n zieke grootmoeder." "Wat heb je in dat mandje?" "Eten en lekkere hapjes om haar beter te maken." "Waar woont je grootmoeder?" "Oh daar, zie je daar die eiken aan het eind van het pad?" De wolf vertelde dat hij een veel korter weggetje wist en wees haar een pad, dat ze nog nooit had gezien. "Als je zo gaat ben je er veel vlugger." "Dank je wel!" Roodkapje liep verder.
Maar de wolf had haar een pad gewezen dat helemaal verkeerd was. Nu kon hij eerder bij het huisje van Roodkapje's oma zijn dan zij. En weer vergat ze de waarschuwing van haar moeder om door te lopen. "Oh wat een mooie bloemen. En daar... nog meer bloemen." Ze begon bloemen te plukken en liep alsmaar verder van het huisje van haar oma vandaan. Ze plukte een heel boeket van madeliefjes en boterbloemen.
Maar intussen was de boze wolf naar het huisje van de grootmoeder gegaan en klopte op de deur. "Wie is daar." "Roodkapje, ik heb eten voor u meegenomen." "De deur is open, kom maar binnen liefje." De wolf deed vlug de deur open en sprong naar binnen. Maar grootmoeder rende naar de w.c. en deed heel vlug de deur op slot. Toen werd de wolf heel boos "laat me erin oude vrouw." Maar oma deed niet open. Toen ..... ging de wolf zich verkleden. Hij trok oma's nachthemd aan en deed haar slaapmuts op en zette ook nog haar bril op. Toen ging hij in oma's bed liggen en wachtte op Roodkapje.
Roodkapje was nog steeds bloemen aan het plukken toen ze zich ineens herinnerde dat ze naar haar oma moest. Zo vlug ze kon rende ze naar het huisje van haar oma. "Grootmoeder?" "Ja liefje kom maar binnen." Roodkapje zag haar oma in bed liggen met de dekens heel hoog opgetrokken. Wat zag oma er vreemd uit. "Grootmoeder wat heb je grote oren." "Daar kan ik je beter mee horen." "Grootmoeder wat heb je grote ogen." "Daar kan ik je beter mee zien." "Grootmoeder wat heb je een grote neus." "Daar kan ik je beter mee ruiken." "Grootmoeder wat heb je een grote mond." "Daar kan ik je beter mee opeten." En terwijl hij dat zei, sprong hij uit bed en hap - slik weg was Roodkapje. Toen kreeg de wolf slaap, hij ging weer in het bed liggen en begon vreselijk te snurken.
Op dat moment kwam er toevallig een jager voorbij. Hij hoorde de wolf snurken en ging naar binnen. Daar zag hij hem liggen met een volgegeten buik. Maar hij zag grootmoeder niet. "Ben je thuis grootmoedertje." Heel voorzichtig ging de deur van de w.c. open en ze vertelde hem alles wat er gebeurd was.
Toen pakte de jager z'n mes, maakte een snee in de buik van de wolf en haalde vlug Roodkapje eruit. Grootmoeder was vreselijk blij dat ze nog leefde. Ze nam haar in haar armen en knuffelde haar eens flink. "Oh m'n kindje wat heb je ons laten schrikken." "Waarom heb je ook niet naar je moeder geluisterd." "Je mag nooit meer ongehoorzaam zijn."
Intussen had de jager vlug wat stenen gehaald en stopte die in de buik van de wolf. Toen naaide hij de buik weer dicht. En toen de wolf wakker werd, was hij zo zwaar dat hij nauwelijks kon lopen. Hij strompelde het bos in en heeft nooit meer naar kleine kindertjes omgekeken.
Roodkapje had vlug haar mandje uitgepakt en toen gingen ze aan tafel en aten al het lekkers op. Grootmoeder was na het eten al meteen een stuk opgeknapt. De jager zei: "tot ziens en bedankt voor het lekkere eten." "Nee hoor, wij bedanken jou dat je ons gered hebt." "Maak je maar niet ongerust Roodkapje, ik zal voortaan elke dag even kijken of het goed gaat met je grootmoeder."
Zij zwaaiden hem na toen hij weer het bos inliep. Roodkapje bleef nog even gezellig bij haar grootmoeder babbelen en toen ze naar huis ging beloofde ze: "Ik zal nooit meer gaan spelen in het bos en ik zal voortaan altijd doen wat m'n moeder zegt." En zij leefde nog lang en gelukkig.
Er was eens een klein meisje dat altijd een rood mutsje droeg. Dat had ze van haar grootmoeder gekregen. Iedereen noemde haar Roodkapje. Zij was erg lief maar ze vergat altijd wat grote mensen tegen haar zeiden.
Roodkapje woonde met haar haar ouders in een klein dorpje. Op een morgen gaf haar moeder haar een mandje met lekkere hapjes voor grootmoeder. "Roodkapje hier heb je een mandje met lekkere hapjes voor grootmoeder. Ze is ziek en jij moet dat naar haar toe brengen." Roodkapje pakte het mandje en wilde op weg gaan. "Luister goed kindje, loop gewoon door en ga vooral niet spelen in het bos. Het is daar niet veilig." "Ik beloof het, mama."
Het was prachtig weer en Roodkapje liep door het bos en zong een liedje. Ze was de waarschuwing van haar moeder al lang weer vergeten en ze speelde de hele weg door. Ze keek zelfs niet uit waar ze liep. Al vlug was ze van de weg af geraakt die naar het huisje van haar oma leidde.
Plotseling stond er een grote wolf voor haar neus. Roodkapje wist niet dat dit een gemene wolf was. Ze was helemaal niet bang. En hij leek erg aardig. "Goede morgen Roodkapje, waar ga jij naar toe?" "Naar m'n zieke grootmoeder." "Wat heb je in dat mandje?" "Eten en lekkere hapjes om haar beter te maken." "Waar woont je grootmoeder?" "Oh daar, zie je daar die eiken aan het eind van het pad?" De wolf vertelde dat hij een veel korter weggetje wist en wees haar een pad, dat ze nog nooit had gezien. "Als je zo gaat ben je er veel vlugger." "Dank je wel!" Roodkapje liep verder.
Maar de wolf had haar een pad gewezen dat helemaal verkeerd was. Nu kon hij eerder bij het huisje van Roodkapje's oma zijn dan zij. En weer vergat ze de waarschuwing van haar moeder om door te lopen. "Oh wat een mooie bloemen. En daar... nog meer bloemen." Ze begon bloemen te plukken en liep alsmaar verder van het huisje van haar oma vandaan. Ze plukte een heel boeket van madeliefjes en boterbloemen.
Maar intussen was de boze wolf naar het huisje van de grootmoeder gegaan en klopte op de deur. "Wie is daar." "Roodkapje, ik heb eten voor u meegenomen." "De deur is open, kom maar binnen liefje." De wolf deed vlug de deur open en sprong naar binnen. Maar grootmoeder rende naar de w.c. en deed heel vlug de deur op slot. Toen werd de wolf heel boos "laat me erin oude vrouw." Maar oma deed niet open. Toen ..... ging de wolf zich verkleden. Hij trok oma's nachthemd aan en deed haar slaapmuts op en zette ook nog haar bril op. Toen ging hij in oma's bed liggen en wachtte op Roodkapje.
Roodkapje was nog steeds bloemen aan het plukken toen ze zich ineens herinnerde dat ze naar haar oma moest. Zo vlug ze kon rende ze naar het huisje van haar oma. "Grootmoeder?" "Ja liefje kom maar binnen." Roodkapje zag haar oma in bed liggen met de dekens heel hoog opgetrokken. Wat zag oma er vreemd uit. "Grootmoeder wat heb je grote oren." "Daar kan ik je beter mee horen." "Grootmoeder wat heb je grote ogen." "Daar kan ik je beter mee zien." "Grootmoeder wat heb je een grote neus." "Daar kan ik je beter mee ruiken." "Grootmoeder wat heb je een grote mond." "Daar kan ik je beter mee opeten." En terwijl hij dat zei, sprong hij uit bed en hap - slik weg was Roodkapje. Toen kreeg de wolf slaap, hij ging weer in het bed liggen en begon vreselijk te snurken.
Op dat moment kwam er toevallig een jager voorbij. Hij hoorde de wolf snurken en ging naar binnen. Daar zag hij hem liggen met een volgegeten buik. Maar hij zag grootmoeder niet. "Ben je thuis grootmoedertje." Heel voorzichtig ging de deur van de w.c. open en ze vertelde hem alles wat er gebeurd was.
Toen pakte de jager z'n mes, maakte een snee in de buik van de wolf en haalde vlug Roodkapje eruit. Grootmoeder was vreselijk blij dat ze nog leefde. Ze nam haar in haar armen en knuffelde haar eens flink. "Oh m'n kindje wat heb je ons laten schrikken." "Waarom heb je ook niet naar je moeder geluisterd." "Je mag nooit meer ongehoorzaam zijn."
Intussen had de jager vlug wat stenen gehaald en stopte die in de buik van de wolf. Toen naaide hij de buik weer dicht. En toen de wolf wakker werd, was hij zo zwaar dat hij nauwelijks kon lopen. Hij strompelde het bos in en heeft nooit meer naar kleine kindertjes omgekeken.
Roodkapje had vlug haar mandje uitgepakt en toen gingen ze aan tafel en aten al het lekkers op. Grootmoeder was na het eten al meteen een stuk opgeknapt. De jager zei: "tot ziens en bedankt voor het lekkere eten." "Nee hoor, wij bedanken jou dat je ons gered hebt." "Maak je maar niet ongerust Roodkapje, ik zal voortaan elke dag even kijken of het goed gaat met je grootmoeder."
Zij zwaaiden hem na toen hij weer het bos inliep. Roodkapje bleef nog even gezellig bij haar grootmoeder babbelen en toen ze naar huis ging beloofde ze: "Ik zal nooit meer gaan spelen in het bos en ik zal voortaan altijd doen wat m'n moeder zegt." En zij leefde nog lang en gelukkig.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Ondanks de waarschuwing van moeder om rechtstreeks naar grootmoeder te lopen, dwaalt Roodkapje door het bos, waar ze de wolf ontmoet. Ze vertelt hem dat ze naar grootmoeder gaat en waar grootmoeder woont. De wolf wijst haar een verkeerde weg, intussen gaat de wolf naar grootmoeder's huis, klopt aan, zegt dat Roodkapje er is, gaat naar binnen. grootmoeder sluit zich op in het toilet, de wolf trekt haar nachtkleren aan en gaat in bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de grote oren, ogen, neus en mond van grootmoeder, waarop de wolf haar opeet. Daarna gaat hij slapen, snurkt zo hard dat een langskomende jager gaat kijken. Op de vraag waar grootmoeder is komt ze tevoorschijn, vertelt dat Roodkapje is opgegeten, waarop de jager de buik van de wolf opensnijdt, en haalt Roodkapje eruit. De jager vult de buik van de wolf met stenen, als de wolf ontwaakt verdwijnt hij, en heeft nooit meer kinderen belaagd. Roodkapje neemt zich voortaan te luistern.
Bron
Rex Irvine, John Strejan. Superscope presenteert Roodkapje. San Fernando: Superscope, 1973
KB: KW XKR 5554
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKR 5554
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-02-21