Hoofdtekst
ROODKAPJE
Lang, heel lang geleden, was er eens een lief, vrolijk meisje, dat iedereen als Roodkapje kende sinds de dag dat haar oma haar een mooie rode cape met bijbehorende hoed cadeau had gegeven.
Op een goede dag, heel vroeg in de ochtend zei haar moeder: "Ik heb gehoord dat oma ziek is. Je moet haar gaan verzorgen. Ik heb een mandje met eten klaargemaakt dat je haar moet brengen. Maar wees voorzichtig als je door het bos loopt. Men heeft laatst daar een wolf gezien." "Ja, moeder, ik zal er zo snel mogelijk doorheen lopen. Maar dat deed Roodkapje niet, want het bos vond ze toch te mooi en te interessant.
“Dag, lief meisje! Waar ga je heen?" Ze schrok van de schorre stem van de wolf, maar liet dat niet merken en zei: 'Mijn oma is ziek en ik breng haar dit mandje met pannekoeken en honing ... "Oh, wat een lief meisje ben jij! Maar je maakt wel een omweg hoor. Kijk, als je dat paadje daar volgt is het veel korter, geloof me." Roodkapje vertrouwde hem niet en antwoordde: "Ik dacht juist dat die weg veel langer was." "Welnee, je zult het wel merken." Roodkapje wilde er niet verder op ingaan en nam afscheid van de wolf die zeer beleefd bleef. Ze pakte weer haar mandje en de bos bloemen en nam de lange weg.
Zodra de wolf dit zag begon hij in de richting van oma's huis te rennen. Hij kon alleen maar denken aan de heerlijke maaltijd, die hem te wachten stond ...
Het arme meisje bleef maar lopen en lopen en er leek geen einde aan de weg te komen. Inmiddels was de slimme wolf bij oma's huisje aangekomen. Hij klopte aan de deur en hoorde: "Ben jij het Roodkapje? Kom maar gauw binnen, liefje." De blijdschap van de oude dame was echter van korte duur want toen zij de wolf zag kreeg ze de schrik van haar leven.
Oud en ziek als zij was, sprong ze toch uit bed en rende bliksemsnel naar de kast, die ze van binnen op slot deed voordat de wolf de kans kreeg om iets te doen. Toen hij merkte dat het hem niet gelukt was haar te pakken, was hij woedend. "Ik zal het die ouwe taart betaald zetten!" schreeuwde hij. Maar hij troostte zich gauw met de gedachte dat de kleindochter beter zou smaken dan de grootmoeder. Hij begon dus na te denken hoe hij zijn plannetje het best kon uitvoeren. Hij doorzocht de kasten van de oude dame totdat hij een nachtjapon en een slaapmuts vond. Hij trok die snel aan en keek tevreden in de spiegel.
“Tjonge, tjonge, wat zie ik er goed uit!” Inmiddels, bleef de arme oude dame in de kast opgesloten. Ze voelde zich héél angstig, maar durfde niets te ondernemen. "Als Roodkapje nu maar niet binnenkomt!" dacht ze.
Maar helaas begon Roodkapje juist op dat moment aan de deur te kloppen. De wolf kroop toen snel in bed en ging diep onder de sprei liggen terwijl hij met een zacht stemmetje zei: "Roodkapje ...! Oh, wat leuk! Kom binnen, de deur is open." Het meisje was enigszins verrast dat oma er zo raar uitzag en fluisterde heel bedeesd: "Maar oma, wat hebt u een grote oren ...!" “Dat is om jou beter te kunnen horen…” “En wat hebt u grote ogen …!” “Dat is om jou beter te kunnen zien …” “En wat hebt u een grote mond …!” “Dat is om jou beter te kunnen opeten …!”
De wolf sprong toen uit bed en probeerde het meisje te pakken. Maar Roodkapje draaide zich snel om en rende naar de deur terwijl ze hard om hulp riep. De wolf, die er niet uitzag in zijn nachtjapon en slaapmuts, achtervolgde haar. Toen hij Roodkapje bijna te pakken had, verscheen er echter een boer die op haar geschreeuw was afgekomen. De man had een dikke knuppel bij zich en bedacht zich geen tweede keer om die te gebruiken. Hij sloeg op de wolf in en de klappen kwamen zo hard aan, dat de wolf niets anders meer dan sterretjes zag en hij rende weg zo hard als hij maar kon.
De boer liep met Roodkapje. mee naar oma's huis. De oude dame kwam uit de kast en omhelsde haar kleindochter liefdevol. Ze voelde zich niet meer ziek. Samen bedankten zij de behulpzame boer en nodigden hem uit om samen met hen de pannekoeken te eten. En wat gebeurde er met de wolf ...? Wel, hij rende zo hard en zo ver, dat niemand hem ooit meer heeft gezien.
Lang, heel lang geleden, was er eens een lief, vrolijk meisje, dat iedereen als Roodkapje kende sinds de dag dat haar oma haar een mooie rode cape met bijbehorende hoed cadeau had gegeven.
Op een goede dag, heel vroeg in de ochtend zei haar moeder: "Ik heb gehoord dat oma ziek is. Je moet haar gaan verzorgen. Ik heb een mandje met eten klaargemaakt dat je haar moet brengen. Maar wees voorzichtig als je door het bos loopt. Men heeft laatst daar een wolf gezien." "Ja, moeder, ik zal er zo snel mogelijk doorheen lopen. Maar dat deed Roodkapje niet, want het bos vond ze toch te mooi en te interessant.
“Dag, lief meisje! Waar ga je heen?" Ze schrok van de schorre stem van de wolf, maar liet dat niet merken en zei: 'Mijn oma is ziek en ik breng haar dit mandje met pannekoeken en honing ... "Oh, wat een lief meisje ben jij! Maar je maakt wel een omweg hoor. Kijk, als je dat paadje daar volgt is het veel korter, geloof me." Roodkapje vertrouwde hem niet en antwoordde: "Ik dacht juist dat die weg veel langer was." "Welnee, je zult het wel merken." Roodkapje wilde er niet verder op ingaan en nam afscheid van de wolf die zeer beleefd bleef. Ze pakte weer haar mandje en de bos bloemen en nam de lange weg.
Zodra de wolf dit zag begon hij in de richting van oma's huis te rennen. Hij kon alleen maar denken aan de heerlijke maaltijd, die hem te wachten stond ...
Het arme meisje bleef maar lopen en lopen en er leek geen einde aan de weg te komen. Inmiddels was de slimme wolf bij oma's huisje aangekomen. Hij klopte aan de deur en hoorde: "Ben jij het Roodkapje? Kom maar gauw binnen, liefje." De blijdschap van de oude dame was echter van korte duur want toen zij de wolf zag kreeg ze de schrik van haar leven.
Oud en ziek als zij was, sprong ze toch uit bed en rende bliksemsnel naar de kast, die ze van binnen op slot deed voordat de wolf de kans kreeg om iets te doen. Toen hij merkte dat het hem niet gelukt was haar te pakken, was hij woedend. "Ik zal het die ouwe taart betaald zetten!" schreeuwde hij. Maar hij troostte zich gauw met de gedachte dat de kleindochter beter zou smaken dan de grootmoeder. Hij begon dus na te denken hoe hij zijn plannetje het best kon uitvoeren. Hij doorzocht de kasten van de oude dame totdat hij een nachtjapon en een slaapmuts vond. Hij trok die snel aan en keek tevreden in de spiegel.
“Tjonge, tjonge, wat zie ik er goed uit!” Inmiddels, bleef de arme oude dame in de kast opgesloten. Ze voelde zich héél angstig, maar durfde niets te ondernemen. "Als Roodkapje nu maar niet binnenkomt!" dacht ze.
Maar helaas begon Roodkapje juist op dat moment aan de deur te kloppen. De wolf kroop toen snel in bed en ging diep onder de sprei liggen terwijl hij met een zacht stemmetje zei: "Roodkapje ...! Oh, wat leuk! Kom binnen, de deur is open." Het meisje was enigszins verrast dat oma er zo raar uitzag en fluisterde heel bedeesd: "Maar oma, wat hebt u een grote oren ...!" “Dat is om jou beter te kunnen horen…” “En wat hebt u grote ogen …!” “Dat is om jou beter te kunnen zien …” “En wat hebt u een grote mond …!” “Dat is om jou beter te kunnen opeten …!”
De wolf sprong toen uit bed en probeerde het meisje te pakken. Maar Roodkapje draaide zich snel om en rende naar de deur terwijl ze hard om hulp riep. De wolf, die er niet uitzag in zijn nachtjapon en slaapmuts, achtervolgde haar. Toen hij Roodkapje bijna te pakken had, verscheen er echter een boer die op haar geschreeuw was afgekomen. De man had een dikke knuppel bij zich en bedacht zich geen tweede keer om die te gebruiken. Hij sloeg op de wolf in en de klappen kwamen zo hard aan, dat de wolf niets anders meer dan sterretjes zag en hij rende weg zo hard als hij maar kon.
De boer liep met Roodkapje. mee naar oma's huis. De oude dame kwam uit de kast en omhelsde haar kleindochter liefdevol. Ze voelde zich niet meer ziek. Samen bedankten zij de behulpzame boer en nodigden hem uit om samen met hen de pannekoeken te eten. En wat gebeurde er met de wolf ...? Wel, hij rende zo hard en zo ver, dat niemand hem ooit meer heeft gezien.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Ondanks de waarschuwing van moeder treuzelt Roodkapje op weg naar grootmoeder. Ze ontmoet de wolf die haar een korter pad wijst, maar dat niet is. De wolf gaat naar grootmoeders huis, klopt aan, mag binnen komen, tot zijn woede kan grootmoeder zich in een kast opsluiten. Hij trekt kleren van haar aan, en gaat in bed liggen. Als Roodkapje komt doet hij de stem van grootmoeder na, ze komt binnen, verbaast zich over zijn grote oren, ogen en mond, waarop de wolf haar wil pakken. Roodkapje schreeuwt zo dat een boer met een knuppel komt en de wolf op zijn kop slaat. De wolf verdwijt en is nooit meer gezien.
Bron
Kinderschat: Roodkapje, Het tinnen soldaatje, Hans en Grietje, De drie varkentjes. Brussel [etc.]: M.I.C. Gent [etc.], 1993
KB: KW XKR 0593
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKR 0593
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-02-28