ROODKAPJE138 - Roodkapje

Roodkapje.
Daar waren eens een houthakker en zijn vrouw, en die hadden maar één kind, -- een lief klein meisje, en dat heette Roosje.
Alle menschen hielden van Roosje, omdat ze zoo lief en vriendelijk was. Zelfs haar Grootmoeder, die anders graag knorde en pruttelde, was voor haar altijd even vriendelijk. Eens, gaf Grootmoeder haar op haar verjaardag een aardig rood manteltje met een kapje er op, en dat vond Roosje zoo mooi, dat ze nooit meer iets anders wilde dragen. En zoo kwam het, dat de menschen haar "Roodkapje" noemden.
Eens op een dag riep haar Moeder haar bij zich. "Roodkapje" zei ze, "kijk eens hier! -- Hier heb je een mandje met wafelen en versche eitjes voor je zieke Grootje. Dat mag je nu eens heel alleen aan haar gaan brengen. Zou je 't wel voorzichtig kunnen dragen?"
"Jawel, Moeder!" "En zal je onderweg heusch niet treuzelen?" "Nee Moeder," zei Roodkapje weer en ze was de deur al uit, en stapte het boschpad op. 't Was heerlijk weer. De vogeltjes zongen, de mugjes dansten in den zonneschijn, en overal bloeiden de prachtigste bloemen. Maar Roodkapje deed maar net of ze dat alles niet zag, en ze hield haar mandje voorzichtig vast.
Aan den weg zat een houthakker op een ouden boomstam. "Roodkapje, Roodkapje, waar ga jij naar toe?" vroeg hij. -- "Naar mijn zieke Grootje, met wafelen en versche eitjes!" -- "Zoo, zoo", zei de houthakker, maar Roodkapje luisterde al niet meer, ze mocht immers niet treuzelen!
Achter een boom stond de Wolf, en die had alles gehoord, maar Roodkapje zag hem niet. De Wolf dacht: "Dat is een lekker hapje voor mij!" Toen sloop hij stilletjes weg, en kwam een eind verder plotseling te voorschijn op het boschpad.
Als Roodkapje nu maar stevig door geloopen had, dan zou hij haar niet meer gevonden hebben. Maar er bloeiden toch zulke prachtige bloemen aan de weg, dat Roodkapje er telkens naar moest kijken, en toen had ze gedacht: "Ik mag toch zeker wel een ruiker voor Grootje plukken?" en -- ze had haar mandje een poosje neergezet.
Toen ze 't eindelijk weer had opgenomen, zag ze den Wolf aankomen. "Dag Roodkapje!" zei hij, en Roodkapje zei vriendelijk: "Dag Wolf!" -- want ze wist nog niet, dat hij een verscheurend dier was. -- "Waar ga je naar toe, Roodkapje?" -- "Naar mijn zieke Grootje, met wafelen en versche eitjes!" -- "Zoo, en waar woont je Grootje?" "Midden in 't bosch, in dat aardige kleine huisje, met de beukenheg er om."
"Zoo, zoo," zei de wolf, "daar moet ik juist ook naar toe. Zullen we eens wedden, wie er 't eerst is?" -- "Ja," zei Roodkapje, "dat is goed!" en ze gingen allebei op weg.
Maar de Wolf nam een korteren weg, dien Roodkapje niet kende, en in een oogenblik was hij bij Grootje's huisje: "Klop, klop!" -- "Wie is daar?" riep Grootje. -- "'t Is Roodkapje!" antwoordde de Wolf met een fijn stemmetje: "ik kom je wat wafelen brengen en lekkere versche eitjes!" "Trek dan maar aan het touwtje, dan zal de deur wel opengaan!" -- riep Grootje terug. En de Wolf trok de deur open. Met één sprong was hij bij Grootje's bed, en hapte het arme oudje op.
Toen deed hij vlug Grootje's kleeren aan, trok zich de nachtmuts diep over de oogen en kroop onder de dekens. Daar hoorde hij Roodkapje al over 't hekje klimmen. Nu was ze al bij de deur: "Klop, klop!" -- "Wie is daar?" riep hij met Grootje's stem. "'t Is Roodkapje, lieve Grootje! Ik kom je wat wafelen brengen, en lekkere versche eitjes!" -- "Kom dan maar binnen, liefje," riep de Wolf weer. "Trek naar aan het touwtje, dan zal de deur wel opengaan!
Roodkapje kwam vroolijk binnen: "Kijk eens, Grootje," zei ze, "wat een heerlijke wafelen, en mooie versche eitjes van Moeders eigen kippen."
"Dank je wel, liefje!" zei de Wolf met een beverige stem, "maar ik houd toch meer van jou dan van wafelen en eitjes! Toe, kom een beetje bij me in bed!"
Nu trok Roodkapje haar schoentjes uit, en ze stapte in bed. Haar bloemruiker legde ze bij Grootje op de deken. Maar toen ze 't oudje goed in 't gezicht keek, toen schrikte ze erg!
"Maar Grootje," riep ze, "wat heb je toch groote oogen!" --
"Dat is om je des te beter te kunnen zien!"
"En, Grootje, wat heb je toch groote ooren!"
"Dat is om je lief stemmetje des te beter te kunnen hooren!"
"En, Grootje, wat heb je toch vreeselijk groote handen!"
"Dat is om je des te beter te kunnen pakken!"
"En, o, Grootje, wat heb jeen een verschrikkelijk grooten mond!"
-- "Dat is om je des te beter te kunnen opeten!" brulde nu de Wolf, en hij sprong op het gillende Roodkapje toe, en wilde haar juist inslokken, toen buiten het blaffen van een hond gehoord werd, en de deur opensprong. Een houthaker die in 't bosch aan 't werk was, had Roodkapje's hulpgeschrei gehoord, en daar was hij nu, met zijn bijl in de hand!
De Wolf probeerde stilletjes weg te sluipen, maar dat was mis! Met één houw sloeg de man hem dood.
Nu was Roodkapje gered, en de houthakker bracht haar weer bij Vader en Moeder thuis.

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Roodkapje ontmoet de wolf in het bos, vertelt hem dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf neemt een kortere weg naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, eet grootmoeder op, trekt haar kleren aan en gaat in bed liggen. Roodkapje klopt aan, de wolf doet grootmoeders stem na, vraagt Roodkapje in bed te komen, en wil haar opeten nadat ze heeft opgemerkt dat grootmoeder grote oren, ogen en mond heeft. Op dat moment komt een houthakker binnen die de wolf met zijn bijl doodslaat.

Nienke van Hichtum [pseud. van Sjoukje Maria Diderika Troelstra-Bokma de Boer]. Roodkapje. Amsterdam: Scheltens & Giltay, [1906]
KB: KW Ki 6735
Collectie Roodkapje/Karsdorp

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Roodkapje    Roodkapje   

Roosje    Roosje   

Grootje    Grootje   

Wolf    Wolf   

2019-02-28