ROODKAPJE175

Heel lang geleden woonde er in een eenvoudig huisje aan de rand van de dichte, donkere bossen, een leuk meisje dat Roodkapje heette. Ze was lief en vriendelijk en iedereen hield van haar.
Op een middag riep Roodkapje's moeder haar bij zich. ‘Oma voelt zich vandaag niet zo lekker,' zei ze, ‘dus heb ik als verrassing voor haar de taart gebakken waar ze zo dol op is. Wil jij zo lief zijn die naar haar toe te brengen?' Roodkapje was opgetogen. Ze ging graag naar haar oma toe, ook al moest ze daarvoor door de dichte, donkere bossen. Toen de taart was afgekoeld, pakte Roodkapje's moeder die in en deed hem in een mandje. ‘Wat je ook doet,' zei ze, ga rechtstreeks naar Oma, treuzel niet, praat niet met vreemden.' ‘Ja, Mama,' zei Roodkapje.
Niet lang daarna bevond ze zich in het diepste deel van de bossen. ‘Oooh,' zei ze. ‘Het is hier eng.’ Opeens verscheen er een grote wolf. ‘Goeie middag, liefje,' zei hij. 'Zin in een babbeltje?' 'Jemineetje,' zei Roodkapje. 'Mama zei dat ik niet met vreemden mocht praten.' Maar de wolf was zo vriendelijk en beleefd. 'En waar ga je heen, liefje?' zei hij. 'Ik ben op weg naar Oma, die in dat leuke gele huisje aan de andere kant van de bossen woont,' zei Roodkapje. • Ze voelt zich niet lekker en ik ga haar een verrassing brengen.' 'Wat je zegt,' zei de wolf. En meteen kreeg hij een heerlijk idee. Ik kan ze wel allebei opeten, bedacht hij. 'Laat mij je erheen brengen,' zei hij. 'Je weet maar nooit wat er op de loer kan liggen.' 'Wat bent u aardig,' zei Roodkapje. Toen ze het bos uit waren, kwamen ze bij een veldje met zonnebloemen. 'Waarom zou je er niet een paar plukken?' stelde de wolf voor. 'Oma's zijn dol op bloemen, weet je.'
Maar terwijl Roodkapje een mooi boeket plukte, haastte de slimme wolf zich vooruit naar Oma's huis. 'Wie is daar?' riep Oma. 'Ik ben het, uw verrukkelijke... eh... lieve kleindochter,' zei de wolf met een hoog stemmetje. 'De deur zit niet op slot,' zei Oma. 'Een verrassing!' riep de wolf. Oma was woedend dat ze in haar lezen gestoord werd. 'Scheer je weg hier, stuk akeligheid!' riep ze. Maar de wolf slokte haar gewoon op. Hij nam niet eens de moeite te kauwen. 'Smakelijk,' zei hij en hij klopte op zijn buik, 'heel smakelijk.' Toen hoorde hij voetstappen op het tuinpad. 'Ah, daar komt het toetje!' Hij verloor geen tijd maar zette Oma's mutsje en bril op, sprong in bed en trok de dekens omhoog.
'Wie is daar?' riep hij met zijn liefste oma-stem. 'Ik ben het, uw kleindochtertje,' zei Roodkapje. 'De deur zit niet op slot,' zei de wolf. Roodkapje raakte van streek toen ze haar oma zo veranderd zag. • 'Maar Oma,' zei ze, 'wat hebt u een grote ogen. 'Om jou beter te kunnen zien, liefje,' zei de wolf. 'En Oma, wat hebt u een lange armen.' 'Om jou beter te kunnen omhelzen, liefje,' zei de wolf. 'En Oma, wat hebt u een grote tanden.' "OM JOU BETER TE KUNNEN OPETEN, LIEFJE!' riep de wolf. En hij slokte haar gelijk op. 'Ik ben zo slecht,' zei hij. 'Zo slecht.' Maar eigenlijk was hij geweldig tevreden met zichzelf. En omdat hij zo'n zwaar maal genoten had, viel hij al gauw snurkend in slaap.
Een jager die daar langs kwam schrok van dat angstaanjagende kabaal. 'Dat klinkt niet als Oma!' zei hij. En dus sprong de dappere jager door het raam, doodde de slapende wolf en sneed hem open. Oma en Roodkapje sprongen naar buiten. 'We zijn zo dankbaar,' zei Roodkapje. 'Die slechte wolf zal je nu nooit meer lastig vallen,' zei de jager. 'Het was daarbinnen zo donker dat ik geen woord kon lezen,' zei Oma. Roodkapje beloofde nooit, maar dan ook nooit meer met een vreemde te praten, hoe vriendelijk dan ook.
En dat deed ze ook nooit meer.

ATU 0333 - Little Red Riding Hood    ATU 0333 - Little Red Riding Hood   

AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)    AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)   

Moeder waarschuwt Roodkapje om onderweg naar grootmoeder niet te treuzelen en niet met vreemden te praten, maar ze praat toch met de wolf en laat zich verleiden om bloemen te plukken. Ondertussen gaat de wolf naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, gaat naar binnen, eet grootmoeder op, zet haar muts en bril op, en gaat in bed liggen. Als Roodkapje komt doet hij de stem van grootmoeder na, Roodkapje schrikt van de ogen, armen en tanden van grootmoeder, waarop de wolf haar opeet. Hij snurkt zo luid dat een jager gaat kijken, de slapende wolf doodt en zijn buik opensnijdt, waarna Roodkapje en grootmoeder tevoorschijn komen. Roodkapje belooft nooit meer met vreemden te spreken.

James Marshall. Roodkapje. Doornik [etc.]: Casterman, 1994. Oorspr. titel en uitg. Red hiding hood. New York: Dial Books for Young Readers, 1987
KB: 2076937
Collectie Roodkapje/Karsdorp

J21.5 - ”Do not leave the highway“:    J21.5 - ”Do not leave the highway“:   

B211.2.4 - Speaking wolf.    B211.2.4 - Speaking wolf.   

Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.    Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.   

K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.    K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.   

Roodkapje    Roodkapje   

2019-03-18