Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een lief klein meisje ... dat dolgraag een felrode mantel met een felrode kap droeg. Ze droeg de mantel met de kap zo vaak dat iedereen haar Roodkapje begon te noemen.
Roodkapje woonde samen met haar moeder aan de rand van een groot, donker bos. Op een dag gaf Roodkapjes moeder haar een kom groentesoep. 'Breng dit naar grootmoeder', zei ze. 'Ze voelt zich wat ziekjes.' 'Ga niet overal ronddwalen', zei haar moeder. 'Denk altijd aan de regels van het bos.' 'Ik beloof het', zei Roodkapje.
En ze ging op pad door het bos. In het begin scheen de zon en overal floten de vogeltjes. Welgemutst trippelde Roodkapje verder door het bos. Ze neuriede een vrolijk deuntje ... boog voorover om haar schoenveter dicht te strikken ... en zwaaide vriendelijk naar een houthakker. 'Goeiemorgen', riep ze. 'Goeiemorgen, Roodkapje', antwoordde de man.
Roodkapje stapte verder en kwam steeds dieper in het bos ... Het werd er steeds donkerder. Daarom merkte Roodkapje niet dat de wolf haar op het pad zat op te wachten. En de wolf zag Roodkapje ook niet aankomen. Roodkapje trapte op de poot van de wolf... en liet haar mandje op zijn hoofd vallen. 'Kijk waar je loopt!’ zei de wolf humeurig. 'Maar je zat in het midden van het bospad', zei Roodkapje. Roodkapje was de regel dat je niet met wolven mocht spreken helemaal vergeten. 'Wat zit er in dat mandje?' vroeg de wolf hongerig. 'Groentesoep', antwoordde Roodkapje. 'Die breng ik naar mijn grootmoeder.' 'Groenten?' riep de wolf vol afschuw. 'Wat vies! Ik raak groenten nooit aan. Wolven eten alleen sappig rood vlees.' De wolf stond op het punt Roodkapje te verslinden, maar toen kreeg hij een beter idee. 'Misschien kan ik Roodkapje EN haar grootmoeder opeten', dacht hij grinnikend bij zichzelf. 'Verrukkelijk!' De wolf zette zijn zachtste stemmetje op. 'Waar woont jouw grootmoeder, schat?' vroeg hij. 'In het huisje aan de andere kant van het bos', antwoordde Roodkapje. 'Waarom pluk je niet wat bloemen voor haar?' zei de wolf. Opnieuw vergat Roodkapje de regels van het bos. Ze dwaalde onbezorgd van het pad af, op zoek naar bloemen ... terwijl de wolf op een drafje naar grootmoeders huisje liep.
Zachtjes klopte hij op de deur. 'Wie is daar?’ vroeg grootmoeder. ‘Jouw kleindochter', piepte de wolf. 'Ik heb heerlijke groentesoep voor jou meegenomen.' 'Kom maar binnen', zei grootmoeder. 'Ik ben te zwak om op te staan.' Met een woest gebrul stormde de wolf naar binnen. Hij liep door de kamer ... en verslond Roodkapjes grootmoeder met huid en haar. Daarna klom hij in bed en wachtte op Roodkapje.
Kort daarna werd er op de deur geklopt. 'Kom maar binnen', riep hij. Roodkapje keek haar grootmoeder verbaasd aan. ‘O grootmoeder,' zei ze, 'wat heb je grote oren.' 'Dan kan ik jou beter horen', zei de wolf. Roodkapje kwam wat dichter bij het bed staan. ‘O grootmoeder,' zei ze, 'wat heb je grote ogen.' 'Dan kan ik jou beter zien', zei de wolf. 'O grootmoeder,' zei Roodkapje, 'wat heb je grote, harige handen.' 'Dan kan ik jou beter een knuffel geven', zei de wolf. 'Maar grootmoeder,' riep Roodkapje nu verschrikt uit, 'wat heb je grote, scherpe tanden.' 'Dan kan ik jou beter opeten', gromde de wolf. En hij sprong uit bed en slokte haar in één keer op. De wolf likte zijn lippen af. Daarna viel hij snurkend in slaap.
Hij snurkte zo luid dat de houthakker hem kon horen. 'Ik heb die oude vrouw nog nooit zo luid horen snurken', dacht hij. 'Ik ga toch even zien of alles in orde is.' ‘O nee', dacht de houthakker toen hij het huisje binnenging. 'De wolf heeft de oude vrouw opgegeten ...' 'Maar misschien kan ik haar nog redden!' Hij nam een schaar en knipte de buik van de wolf open. Knip, knip ... Hij zag een felrood kapje. Knip, knip ... Roodkapjes hoofd piepte naar buiten. Knipperdeknip, sneller en sneller ... De houthakker knipte tot ook grootmoeder er weer uit was.
Snel als de bliksem liep Roodkapje naar buiten om stenen te rapen. Ze stopten de stenen in de buik van de wolf en naaiden zijn buik toen weer dicht. Toen werd de wolf wakker. Hij probeerde naar buiten te sluipen, maar de stenen in zijn buik rammelden tegen elkaar. 'Nu kan iedereen mij horen aankomen, ik zal nooit meer iemand kunnen vangen', jammerde de wolf. 'Precies!' zei de houthakker. ‘Je zult nu wel groenten moeten eten in plaats van vlees', lachte Roodkapje.
Sinds die dag leefde de wolf alleen nog op gekookte worteltjes. Hij heeft nooit meer iemand opgegeten. En Roodkapje heeft nooit meer met een wolf gepraat.
Er was eens een lief klein meisje ... dat dolgraag een felrode mantel met een felrode kap droeg. Ze droeg de mantel met de kap zo vaak dat iedereen haar Roodkapje begon te noemen.
Roodkapje woonde samen met haar moeder aan de rand van een groot, donker bos. Op een dag gaf Roodkapjes moeder haar een kom groentesoep. 'Breng dit naar grootmoeder', zei ze. 'Ze voelt zich wat ziekjes.' 'Ga niet overal ronddwalen', zei haar moeder. 'Denk altijd aan de regels van het bos.' 'Ik beloof het', zei Roodkapje.
En ze ging op pad door het bos. In het begin scheen de zon en overal floten de vogeltjes. Welgemutst trippelde Roodkapje verder door het bos. Ze neuriede een vrolijk deuntje ... boog voorover om haar schoenveter dicht te strikken ... en zwaaide vriendelijk naar een houthakker. 'Goeiemorgen', riep ze. 'Goeiemorgen, Roodkapje', antwoordde de man.
Roodkapje stapte verder en kwam steeds dieper in het bos ... Het werd er steeds donkerder. Daarom merkte Roodkapje niet dat de wolf haar op het pad zat op te wachten. En de wolf zag Roodkapje ook niet aankomen. Roodkapje trapte op de poot van de wolf... en liet haar mandje op zijn hoofd vallen. 'Kijk waar je loopt!’ zei de wolf humeurig. 'Maar je zat in het midden van het bospad', zei Roodkapje. Roodkapje was de regel dat je niet met wolven mocht spreken helemaal vergeten. 'Wat zit er in dat mandje?' vroeg de wolf hongerig. 'Groentesoep', antwoordde Roodkapje. 'Die breng ik naar mijn grootmoeder.' 'Groenten?' riep de wolf vol afschuw. 'Wat vies! Ik raak groenten nooit aan. Wolven eten alleen sappig rood vlees.' De wolf stond op het punt Roodkapje te verslinden, maar toen kreeg hij een beter idee. 'Misschien kan ik Roodkapje EN haar grootmoeder opeten', dacht hij grinnikend bij zichzelf. 'Verrukkelijk!' De wolf zette zijn zachtste stemmetje op. 'Waar woont jouw grootmoeder, schat?' vroeg hij. 'In het huisje aan de andere kant van het bos', antwoordde Roodkapje. 'Waarom pluk je niet wat bloemen voor haar?' zei de wolf. Opnieuw vergat Roodkapje de regels van het bos. Ze dwaalde onbezorgd van het pad af, op zoek naar bloemen ... terwijl de wolf op een drafje naar grootmoeders huisje liep.
Zachtjes klopte hij op de deur. 'Wie is daar?’ vroeg grootmoeder. ‘Jouw kleindochter', piepte de wolf. 'Ik heb heerlijke groentesoep voor jou meegenomen.' 'Kom maar binnen', zei grootmoeder. 'Ik ben te zwak om op te staan.' Met een woest gebrul stormde de wolf naar binnen. Hij liep door de kamer ... en verslond Roodkapjes grootmoeder met huid en haar. Daarna klom hij in bed en wachtte op Roodkapje.
Kort daarna werd er op de deur geklopt. 'Kom maar binnen', riep hij. Roodkapje keek haar grootmoeder verbaasd aan. ‘O grootmoeder,' zei ze, 'wat heb je grote oren.' 'Dan kan ik jou beter horen', zei de wolf. Roodkapje kwam wat dichter bij het bed staan. ‘O grootmoeder,' zei ze, 'wat heb je grote ogen.' 'Dan kan ik jou beter zien', zei de wolf. 'O grootmoeder,' zei Roodkapje, 'wat heb je grote, harige handen.' 'Dan kan ik jou beter een knuffel geven', zei de wolf. 'Maar grootmoeder,' riep Roodkapje nu verschrikt uit, 'wat heb je grote, scherpe tanden.' 'Dan kan ik jou beter opeten', gromde de wolf. En hij sprong uit bed en slokte haar in één keer op. De wolf likte zijn lippen af. Daarna viel hij snurkend in slaap.
Hij snurkte zo luid dat de houthakker hem kon horen. 'Ik heb die oude vrouw nog nooit zo luid horen snurken', dacht hij. 'Ik ga toch even zien of alles in orde is.' ‘O nee', dacht de houthakker toen hij het huisje binnenging. 'De wolf heeft de oude vrouw opgegeten ...' 'Maar misschien kan ik haar nog redden!' Hij nam een schaar en knipte de buik van de wolf open. Knip, knip ... Hij zag een felrood kapje. Knip, knip ... Roodkapjes hoofd piepte naar buiten. Knipperdeknip, sneller en sneller ... De houthakker knipte tot ook grootmoeder er weer uit was.
Snel als de bliksem liep Roodkapje naar buiten om stenen te rapen. Ze stopten de stenen in de buik van de wolf en naaiden zijn buik toen weer dicht. Toen werd de wolf wakker. Hij probeerde naar buiten te sluipen, maar de stenen in zijn buik rammelden tegen elkaar. 'Nu kan iedereen mij horen aankomen, ik zal nooit meer iemand kunnen vangen', jammerde de wolf. 'Precies!' zei de houthakker. ‘Je zult nu wel groenten moeten eten in plaats van vlees', lachte Roodkapje.
Sinds die dag leefde de wolf alleen nog op gekookte worteltjes. Hij heeft nooit meer iemand opgegeten. En Roodkapje heeft nooit meer met een wolf gepraat.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Moeder waarschuwt Roodkapje zich onderweg naar grootmoeder aan de regels van het bos te houden. Ze komt de wolf tegen, trapt op een poot, laat haar mandje op zijn kop vallen en praat met hem. Ze vertelt dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. terwijl Roodkapje bloemen plukt, gaat de wolf naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, eet grootmoeder op, en gaat in bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de ogen, oren, handen en tanden van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. De wolf snurkt in zijn slaap zo hard dat een houthakker gaat kijken, de buik met een schaar openknipt, waar Roodkapje en grootmoeder uit komen. Na het vullen van de buik met stenen, naaien ze die weer dicht. Daarna klaagt de wolf dat door de rammelende stenen hij niemand meer kan grijpen. Roodkapje heeft nooit meer met een wolf gesproken.
Bron
Sarah Courtauld. De mooiste sprookjes. Londen: Usborne, 2013.
Oorspr. titel en uitg. Usborne illustrated fairy tales. London: Usborne, 2007
KB: 14029101
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Oorspr. titel en uitg. Usborne illustrated fairy tales. London: Usborne, 2007
KB: 14029101
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Commentaar
Ills Rosie Dickins
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-04-04