Hoofdtekst
Roodkapje
Roodkapje woonde met haar moeder in een klein huisje aan de rand van het bos. Op een dag gaf haar moeder haar een mandje vol met lekkernijen en ze vroeg aan Roodkapje om de mand naar grootmoeder te brengen, die aan de andere kant van het bos woonde.
"Die arme grootmoeder is een beetje ziek en met deze lekkere dingen zal ze wel gauw weer beter worden," zei haar moeder. Ze gaf Roodkapje een zoen en wuifde haar na toen ze op weg ging naar grootmoeder.
De dieren in het bos waren allemaal vrienden van Roodkapje. Terwijl ze door het bos wandelde, kwamen ze allemaal uit hun huisjes om haar goedemorgen te wensen. Het was heerlijk weer en Roodkapje voelde zich heel plezierig toen ze glimlachend en wuivend naar haar vriendjes verder liep. Toen ze langs de boom kwam waarin de uil woonde, riep hij naar haar:
"Pas maar op, Roodkapje, de dieren hebben een wolf gezien in het bos."
Roodkapje dankte de wijze uil voor zijn waarschuwing en zei dat hij zich geen zorgen hoefde te maken.
"Ik ga alleen maar een bezoekje brengen aan grootmoeder en voordat het donker is ben ik al lang terug," stelde ze hem gerust.
Nou wilde het toeval dat de slimme, oude wolf net vlakbij was en het gesprek tussen de uil en Roodkapje gehoord had. Hij glimlachte sluw.
"Als ik opschiet dan ben ik bij het huisje van Roodkapjes grootmoeder voordat zij er is en dan kan ik al dat lekkers afpakken!"
Hij was al gauw bij het huisje en klopte op de deur.
"Wie is daar?" vroeg Roodkapjes grootmoeder.
"Ik ben het, grootmoeder, Roodkapje. Ik heb een mandje met eten voor je," zei de wolf met een zachte, hoge piepstem. "Doe de klink omhoog en kom maar binnen, kind," sprak grootmoeder. Maar in plaats van Roodkapje zag ze de wolf binnenkomen en grootmoeder riep verschrikt: "O, lieve help!" en ze holde het huisje uit, de bossen in.
De wolf wreef zich tevreden in de handen en lachte zachtjes.
"Als Roodkapje hier komt, dan is al dat lekkere eten voor mij!"
Hij pakte één van grootmoeders nachtponnen uit de la en trok die aan. Toen deed hij een slaapmuts op en knoopte die vast onder z'n kin en zo klom hij in bed.
Niet lang daarna kwam Roodkapje bij het huisje aan en klopte op de deur.
"Wie is daar?" vroeg de wolf met zachte beverige stem.
"Ik ben het, Roodkapje, en ik heb een mandje met lekkers bij me!" antwoordde het meisje.
"Doe de deur maar open en kom binnen, liefje," riep de wolf. Hij deed erg z'n best om net zo te praten als grootmoeder en trok de dekens op tot aan z'n kin.
Roodkapje kwam binnen en ging naar grootmoeders bed.
"Maar grootmoeder!" zei ze, "wat heb je een grote ogen!"
"Dan kan ik je beter zien," zei de wolf.
"En grootmoeder," zei Roodkapje weer, "wat heb je een grote oren!"
"Maar grootmoeder, wat heb je een lange neus," zei Roodkapje.
"Dan kan ik je beter ruiken," sprak de wolf.
"En grootmoeder, wat heb je een grote tanden!" riep Roodkapje.
"Daar kan ik je beter mee opeten!" gromde de wolf met z'n eigen stem en sprong uit bed. Roodkapje gilde van angst.
"Geef hier die mand, Roodkapje, anders eet ik jou er bij op!" gromde de wolf.
Een houthakker die net langs het huisje liep, hoorde het lawaai en deed de deur open. Hij had z'n grote houthakkersbijl in de hand. De wolf gaf een gil van schrik toen hij opeens de man zag staan en rende het huisje uit, de bossen in.
De houthakker en Roodkapje moesten er om lachten, want de wolf zag er zo gek uit zoals hij daar door het bos holde met grootmoeders nachtpon aan en haar slaapmuts op. Alle andere dieren lachten de wolf ook hartelijk uit!
De aardige houthakker bracht Roodkapje weer naar huis en daar zag ze haar moeder en grootmoeder die bij het hek op haar stonden te wachten. Grootmoeder was helemaal daarheen gehold toen ze zo geschrokken was van de grote wolf en ze was dolblij dat Roodkapje nu weer veilig thuis was. Roodkapje en haar moeder stopten grootmoeder lekker in bed en verzorgden haar tot ze weer beter was en naar haar huisje terug kon.
En de wolf schaamde zich zo verschrikkelijk, dat hij nooit meer in dat deel van het bos terug is gekomen!
Roodkapje woonde met haar moeder in een klein huisje aan de rand van het bos. Op een dag gaf haar moeder haar een mandje vol met lekkernijen en ze vroeg aan Roodkapje om de mand naar grootmoeder te brengen, die aan de andere kant van het bos woonde.
"Die arme grootmoeder is een beetje ziek en met deze lekkere dingen zal ze wel gauw weer beter worden," zei haar moeder. Ze gaf Roodkapje een zoen en wuifde haar na toen ze op weg ging naar grootmoeder.
De dieren in het bos waren allemaal vrienden van Roodkapje. Terwijl ze door het bos wandelde, kwamen ze allemaal uit hun huisjes om haar goedemorgen te wensen. Het was heerlijk weer en Roodkapje voelde zich heel plezierig toen ze glimlachend en wuivend naar haar vriendjes verder liep. Toen ze langs de boom kwam waarin de uil woonde, riep hij naar haar:
"Pas maar op, Roodkapje, de dieren hebben een wolf gezien in het bos."
Roodkapje dankte de wijze uil voor zijn waarschuwing en zei dat hij zich geen zorgen hoefde te maken.
"Ik ga alleen maar een bezoekje brengen aan grootmoeder en voordat het donker is ben ik al lang terug," stelde ze hem gerust.
Nou wilde het toeval dat de slimme, oude wolf net vlakbij was en het gesprek tussen de uil en Roodkapje gehoord had. Hij glimlachte sluw.
"Als ik opschiet dan ben ik bij het huisje van Roodkapjes grootmoeder voordat zij er is en dan kan ik al dat lekkers afpakken!"
Hij was al gauw bij het huisje en klopte op de deur.
"Wie is daar?" vroeg Roodkapjes grootmoeder.
"Ik ben het, grootmoeder, Roodkapje. Ik heb een mandje met eten voor je," zei de wolf met een zachte, hoge piepstem. "Doe de klink omhoog en kom maar binnen, kind," sprak grootmoeder. Maar in plaats van Roodkapje zag ze de wolf binnenkomen en grootmoeder riep verschrikt: "O, lieve help!" en ze holde het huisje uit, de bossen in.
De wolf wreef zich tevreden in de handen en lachte zachtjes.
"Als Roodkapje hier komt, dan is al dat lekkere eten voor mij!"
Hij pakte één van grootmoeders nachtponnen uit de la en trok die aan. Toen deed hij een slaapmuts op en knoopte die vast onder z'n kin en zo klom hij in bed.
Niet lang daarna kwam Roodkapje bij het huisje aan en klopte op de deur.
"Wie is daar?" vroeg de wolf met zachte beverige stem.
"Ik ben het, Roodkapje, en ik heb een mandje met lekkers bij me!" antwoordde het meisje.
"Doe de deur maar open en kom binnen, liefje," riep de wolf. Hij deed erg z'n best om net zo te praten als grootmoeder en trok de dekens op tot aan z'n kin.
Roodkapje kwam binnen en ging naar grootmoeders bed.
"Maar grootmoeder!" zei ze, "wat heb je een grote ogen!"
"Dan kan ik je beter zien," zei de wolf.
"En grootmoeder," zei Roodkapje weer, "wat heb je een grote oren!"
"Maar grootmoeder, wat heb je een lange neus," zei Roodkapje.
"Dan kan ik je beter ruiken," sprak de wolf.
"En grootmoeder, wat heb je een grote tanden!" riep Roodkapje.
"Daar kan ik je beter mee opeten!" gromde de wolf met z'n eigen stem en sprong uit bed. Roodkapje gilde van angst.
"Geef hier die mand, Roodkapje, anders eet ik jou er bij op!" gromde de wolf.
Een houthakker die net langs het huisje liep, hoorde het lawaai en deed de deur open. Hij had z'n grote houthakkersbijl in de hand. De wolf gaf een gil van schrik toen hij opeens de man zag staan en rende het huisje uit, de bossen in.
De houthakker en Roodkapje moesten er om lachten, want de wolf zag er zo gek uit zoals hij daar door het bos holde met grootmoeders nachtpon aan en haar slaapmuts op. Alle andere dieren lachten de wolf ook hartelijk uit!
De aardige houthakker bracht Roodkapje weer naar huis en daar zag ze haar moeder en grootmoeder die bij het hek op haar stonden te wachten. Grootmoeder was helemaal daarheen gehold toen ze zo geschrokken was van de grote wolf en ze was dolblij dat Roodkapje nu weer veilig thuis was. Roodkapje en haar moeder stopten grootmoeder lekker in bed en verzorgden haar tot ze weer beter was en naar haar huisje terug kon.
En de wolf schaamde zich zo verschrikkelijk, dat hij nooit meer in dat deel van het bos terug is gekomen!
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Onderweg naar grootmoeder waarschuwt de uil Roodkapje voor de wolf in het bos. De wolf hoort dat Roodkapje naar grootmoeder gaat, en bedenkt dat als hij eerder bij grootmoeder is het lekkers in het mandje kan afpakken. De wolf klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, grootmoeder schrikt en rent weg. De wolf trekt de nachtpon van grootmoeder aan en gaat in haar bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de ogen, oren, neus en tanden van grootmoeder, waarop de wolf haar wil opeten. De wolf eist dat Roodkapje hem de mand geeft, anders eet hij haar ook op. Een houthakker die het lawaai hoort, komt binnen met zijn bijl, waarop de wolf wegrent. Iedereen lacht om de wolf met nachtpon en slaapmuts. Uit schaamte blijft de wolf weg uit het bos.
Bron
Moeder de Gans sprookjesboek. [Amsterdam]: H[ema], [1974]
KB: KW XKR 6120
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKR 6120
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-04-04