Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een lief meisje, dat altijd een rood mutsje droeg, dat haar grootmoeder voor haar gebreid had. De mensen noemden haar dan ook Roodkapje, wat een heel toepasselijke naam was.
Op zekere dag zei Roodkapjes moeder: 'Hier is een mandje met wafels en een fles wijn, Roodkapje. Breng het naar grootmoeder, want ze is ziek geworden. Maar denk er aan meisje, blijf vooral op de paden en ga niet het bos door, want daar zwerft een gevaarlijke wolf.' 'Goed moesje', antwoordde Roodkapje en welgemoed ging ze op weg met het mandje aan haar arm.
Toen ze langs het bos kwam zag ze tussen de bomen prachtige bloemen groeien en omdat ze wist dat grootmoeder veel van bloemen hield, begon ze er enkele te plukken. Zo dwaalde ze van de weg af en het bos in, steeds verder en verder tot ze plotseling voor een wolf stond, nog groter dan een hond. O, wat schrok ze! Maar de wolf keek haar vriendelijk aan en zei: 'Wees maar niet bang Roodkapje, ik zal je geen kwaad doen. Wat heb je mooie bloemen geplukt!' 'Ja, die zijn voor grootmoeder, die ziek is', antwoordde Roodkapje. 'Ik ben op weg naar haar toe. Ze woont verder op in dat huisje. Je kunt het dak juist tussen de bomen door zien.' 'Nu, goede reis hoor', zei de wolf en hij liep zo hard hij kon naar het huisje, waar hij aan de deur klopte.
'Wie is daar?' riep een zwakke stem. 'Ik ben 't, Roodkapje', antwoordde de wolf vriendelijk. 'Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open', sprak grootmoeder, en de wolf trok aan het touw en trad het huisje binnen. Toen nam hij een sprong en slokte grootmoeder op! Hij trok vlug een nachthemd van de oude vrouw aan, zette haar slaapmuts op zijn kop en haar bril op zijn neus en kroop onder de dekens. Net was hij in bed of Roodkapje klopte op de deur.
'Wie is daar?' vroeg de wolf met verdraaide stem. 'Ik ben 't, Roodkapje!' ‘O, trek maar aan het touwtje Roodkapje, dan gaat de deur vanzelf open', antwoordde de wolf. Dat deed Roodkapje en even later stond zij naast grootmoeders bed. 'Dag grootmoeder', zei ze vriendelijk, maar ze kreeg geen antwoord. Dat vond ze wel vreemd en ze dacht: grootmoeder is zeker heel erg ziek. En toen zei ze verbaasd: 'Maar grootmoeder, wat hebt u grote oren!' ‘Ja’, antwoordde de wolf, 'daarmee kan ik je beter horen!' ‘En grootmoeder wat hebt u grote ogen’, vervolgde het meisje. 'Daarmee kan ik je beter zien', zei de wolf. 'En wat hebt u een grote mond, grootmoeder!' vervolgde Roodkapje. ‘Ja, dáármee kan ik je beter opeten', sprak de wolf en hij sprong uit bed en slokte met een hap Roodkapje op. Toen kroop hij weer onder de dekens, maakte het zich zo gemakkelijk mogelijk en viel in slaap. Spoedig lag hij zo zwaar te snurken, dat het huisje er van dreunde.
Dat hoorde een houthakker die even later voorbij kwam. Hij vond, dat de zieke vrouw wel erg hard snurkte en besloot eens een kijkje te gaan nemen. Wat keek hij op, toen in plaats van de grootmoeder de wolf in bed lag. Hij begreep dadelijk wat er gebeurd was, nam een grote schaar en knipte de buik van het ondier open. Nog juist bijtijds! Want Roodkapje en grootmoeder leefden nog en stapten ongedeerd tevoorschijn. Nou, je begrijpt hoe dankbaar ze de houtbakker waren. En weet je wat die deed?
Hij haalde gauw een paar zware stenen, stopte die in de buik van de wolf naaide hem dicht en sleepte het dier naar de rivier achter het huisje. Daar wierp hij hem in het water en door het gewicht van de stenen zonk het boze dier onmiddellijk naar de diepte en kon nooit meer kwaad doen!
Roodkapje haastte zich daarna naar huis, waar haar moeder al op haar wachtte. Zij vond, dat haar dochtertje wel heel erg lang weggebleven was en dacht dat grootmoeder misschien veel zieker geworden was. Roodkapje vertelde haar moeder in geuren en kleuren wat zij allemaal met de boze wolf beleefd had. De moeder van Roodkapje schudde haar hoofd en zei op ernstige toon: 'Wat een geluk, dat die houthakker juist langs kwam, want anders zou het met jou en grootmoeder heel slecht afgelopen zijn! Roodkapje knikte. Ja, dat vond zij ook. Zij zou ook haar gehele leven die flinke houthakker dankbaar zijn. Hij had haar het leven gered. En ook dat van haar lieve, oude grootmoeder!
Er was eens een lief meisje, dat altijd een rood mutsje droeg, dat haar grootmoeder voor haar gebreid had. De mensen noemden haar dan ook Roodkapje, wat een heel toepasselijke naam was.
Op zekere dag zei Roodkapjes moeder: 'Hier is een mandje met wafels en een fles wijn, Roodkapje. Breng het naar grootmoeder, want ze is ziek geworden. Maar denk er aan meisje, blijf vooral op de paden en ga niet het bos door, want daar zwerft een gevaarlijke wolf.' 'Goed moesje', antwoordde Roodkapje en welgemoed ging ze op weg met het mandje aan haar arm.
Toen ze langs het bos kwam zag ze tussen de bomen prachtige bloemen groeien en omdat ze wist dat grootmoeder veel van bloemen hield, begon ze er enkele te plukken. Zo dwaalde ze van de weg af en het bos in, steeds verder en verder tot ze plotseling voor een wolf stond, nog groter dan een hond. O, wat schrok ze! Maar de wolf keek haar vriendelijk aan en zei: 'Wees maar niet bang Roodkapje, ik zal je geen kwaad doen. Wat heb je mooie bloemen geplukt!' 'Ja, die zijn voor grootmoeder, die ziek is', antwoordde Roodkapje. 'Ik ben op weg naar haar toe. Ze woont verder op in dat huisje. Je kunt het dak juist tussen de bomen door zien.' 'Nu, goede reis hoor', zei de wolf en hij liep zo hard hij kon naar het huisje, waar hij aan de deur klopte.
'Wie is daar?' riep een zwakke stem. 'Ik ben 't, Roodkapje', antwoordde de wolf vriendelijk. 'Trek maar aan het touwtje, dan gaat de deur vanzelf open', sprak grootmoeder, en de wolf trok aan het touw en trad het huisje binnen. Toen nam hij een sprong en slokte grootmoeder op! Hij trok vlug een nachthemd van de oude vrouw aan, zette haar slaapmuts op zijn kop en haar bril op zijn neus en kroop onder de dekens. Net was hij in bed of Roodkapje klopte op de deur.
'Wie is daar?' vroeg de wolf met verdraaide stem. 'Ik ben 't, Roodkapje!' ‘O, trek maar aan het touwtje Roodkapje, dan gaat de deur vanzelf open', antwoordde de wolf. Dat deed Roodkapje en even later stond zij naast grootmoeders bed. 'Dag grootmoeder', zei ze vriendelijk, maar ze kreeg geen antwoord. Dat vond ze wel vreemd en ze dacht: grootmoeder is zeker heel erg ziek. En toen zei ze verbaasd: 'Maar grootmoeder, wat hebt u grote oren!' ‘Ja’, antwoordde de wolf, 'daarmee kan ik je beter horen!' ‘En grootmoeder wat hebt u grote ogen’, vervolgde het meisje. 'Daarmee kan ik je beter zien', zei de wolf. 'En wat hebt u een grote mond, grootmoeder!' vervolgde Roodkapje. ‘Ja, dáármee kan ik je beter opeten', sprak de wolf en hij sprong uit bed en slokte met een hap Roodkapje op. Toen kroop hij weer onder de dekens, maakte het zich zo gemakkelijk mogelijk en viel in slaap. Spoedig lag hij zo zwaar te snurken, dat het huisje er van dreunde.
Dat hoorde een houthakker die even later voorbij kwam. Hij vond, dat de zieke vrouw wel erg hard snurkte en besloot eens een kijkje te gaan nemen. Wat keek hij op, toen in plaats van de grootmoeder de wolf in bed lag. Hij begreep dadelijk wat er gebeurd was, nam een grote schaar en knipte de buik van het ondier open. Nog juist bijtijds! Want Roodkapje en grootmoeder leefden nog en stapten ongedeerd tevoorschijn. Nou, je begrijpt hoe dankbaar ze de houtbakker waren. En weet je wat die deed?
Hij haalde gauw een paar zware stenen, stopte die in de buik van de wolf naaide hem dicht en sleepte het dier naar de rivier achter het huisje. Daar wierp hij hem in het water en door het gewicht van de stenen zonk het boze dier onmiddellijk naar de diepte en kon nooit meer kwaad doen!
Roodkapje haastte zich daarna naar huis, waar haar moeder al op haar wachtte. Zij vond, dat haar dochtertje wel heel erg lang weggebleven was en dacht dat grootmoeder misschien veel zieker geworden was. Roodkapje vertelde haar moeder in geuren en kleuren wat zij allemaal met de boze wolf beleefd had. De moeder van Roodkapje schudde haar hoofd en zei op ernstige toon: 'Wat een geluk, dat die houthakker juist langs kwam, want anders zou het met jou en grootmoeder heel slecht afgelopen zijn! Roodkapje knikte. Ja, dat vond zij ook. Zij zou ook haar gehele leven die flinke houthakker dankbaar zijn. Hij had haar het leven gered. En ook dat van haar lieve, oude grootmoeder!
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Moeder waarschuwt Roodkapje om onderweg naar grootmoeder op de paden te blijven en niet door het bos te gaan, want daar zwerft eeen wolf. Bij het bloemen plukken dwaalt Roodkapje af, komt in het bos terecht, ontmoet de wolf, die zo vriendelijk doet dat Roodkapje vertelt dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf gaat naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, eet grootmoeder op, verkleedt zich als grootmoeder en gaat in haar bed liggen. Roodkapje verbaast zich over oren, ogen en mond van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. In zijn slaap snurkt de wolf zo hard dat een houthakker gaat kijken. Hij ziet dat de wolf in bed ligt, begrijpt dat grootmoeder is opgegeten, en knipt met een schaar de buik van de wolf open, waaruit Roodkapje en grootmoeder komen. De houthakker vult de buik van de wolf met stenen, naaait de buik dicht, gooit de wolf in het water, en die zinkt naar de bodem. Moeder stelt dat de houthakker hun leven heeft gered, en Roodkapje neemt zich voor haaar hele leven de houthakker dankbaar te zijn.
Bron
Nans van Leeuwen. Sprookjes van moeder de Gans. Amsterdam: Mulder & Zoon, [1971]
KB: KW XKR 4015
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKR 4015
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Commentaar
Bevat Roodkapje, Hans en Grietje, Klein duimpje, De gelaarsde kat, Doornroosje, Assepoester, Sneeuwwitje
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-04-08