Hoofdtekst
Er was eens een mooi meisje dat met haar mama in het bos woonde. Ze heette … Roodkapje, omdat ze altijd een mantel met een rode kap droeg.
De mantel was gemaakt door haar oma, die aan de andere kant van het bos woonde en op wie Roodkapje dol was.
Op een dag kwam Roodkapje thuis nadat ze bij een van haar vriendinnetjes was gaan spelen. Ze zag op tafel een heerlijke taart staan. Ze vroeg haar mama of ze een stukje mocht. Maar mama zei: 'Nee, de taart is voor oma, want die is een beetje ziek.' 'Oké', zei Roodkapje. Met zo'n lekkere taart zou oma wel snel beter zijn. Breng jij haar deze taart, een stuk kaas en dit potje verse honing?' vroeg mama. 'Graag, mama’, zei Roodkapje vrolijk. Roodkapje nam de mand vol lekkers, gaf haar mama een zoen en ging op weg naar het huisje van oma, dwars door het bos.
Vrolijk zingend ontdekte ze een mooie bloem. Terwijl ze geknield bij de bloem zat, hoorde ze plotseling iets. Het was de wolf! De wolf was heel sluw en had altijd honger. ‘Dag, mooi meisje’, zei de wolf heel beleefd. 'Hoe heet jij en waar ga je zo alleen naartoe?' 'Ik heet Roodkapje. en ik ga naar mijn oma, die is een beetje ziek. Kijk, in dit mandje zit lekkers dat mijn mama heeft gemaakt.' 'Wat een mooie naam! Is het ver naar je oma?' Het water liep de wolf al in de mond toen hij de geur uit de mand rook, maar vooral als hij eraan dacht hoe hij Roodkapje en oma zou oppeuzelen. 'Ja', antwoordde Roodkapje. 'Ik ben nog maar halverwege. Zie je die molen in de verte?' 'Woont je oma in de molen?' 'Nee, maar wel in het huisje dat er het dichtst bij staat. De wolf likte met zijn tong aan zijn poten en zei tegen Roodkapje: 'Ik zal haar een bezoekje brengen.' 'Ken jij mijn oma dan?' 'Nee, maar ik wil haar leren kennen.' Oké, dan zullen we er samen naartoe gaan. 'Liefste Roodkapje, we zullen allebei een andere weg nemen. Ik zal dwars door het bos lopen en jij volgt de weg. We zien elkaar dan terug bij het huisje van je oma.’
De wolf rende meteen weg. Hij had zelf de kortste weg gekozen en Roodkapje langs een grote omweg gestuurd, zodat hij veel sneller dan Roodkapje bij het huisje van oma zou zijn. Hijgend kwam hij even later bij het huisje aan en klopte op de deur. 'Wie is daar?' riep oma vanuit haar bed in de slaapkamer. 'Ik ben het, Roodkapje', antwoordde de wolf met een hoog stemmetje. 'Ik heb kaas, taart en honing voor je bij …’ ‘O, dat is heerlijk! Kom maar binnen, de deur is open!' Oma hoorde nogal slecht en had dan ook helemaal niet door dat het niet haar kleindochter was die riep. De wolf liep het huis in en sloop naar de slaapkamer. Met één sprong zat hij op het bed van oma, sleurde haar uit het bed, sloeg haar bewusteloos en sloot haar op in de kleerkast. Snel trok de wolf een nachtjapon van oma aan, zette een muts van oma op en kroop in het bed.
Niet veel later klopte Roodkapje aan bij het huisje van oma. ‘Wie is daar?’ vroeg de wolf met hese stem. Roodkapje keek verbaasd op toen ze die stem hoorde. Ze klonk zo vreemd, maar ja, oma was waarschijnlijk ook verkouden. 'Ik ben het, Roodkapje. Ik heb taart en honing voor je bij', zei Roodkapje. 'Maar waarom klinkt je stem zo vreemd, oma?' 'Dat is omdat ik ziek ben', zei de wolf. 'Kom maar snel binnen.' Roodkapje ging naar binnen. De vreselijke wolf verstopte zijn kop zo ver mogelijk onder de lakens. Roodkapje kwam dichterbij en bekeek haar oma een beetje vreemd. 'Hoe voel je je, oma?' vroeg Roodkapje. 'Ik heb het zo koud', zei de wolf. 'Daarom kruip ik zo diep onder de lakens.' 'Waar zet ik al het lekkers dat mama me heeft meegegeven?' 'Zet het maar op de tafel en kom een beetje dichter.' Roodkapje riep verschrikt: 'Oma, je hebt zulke grote ogen!' 'Dat komt door de koorts, maar zo zie ik je beter.' 'O, en wat een grote oren heb je, oma!' 'Dan kan ik je beter horen', zei de wolf een beetje verveeld. 'En wat een scherpe tanden heb je. riep Roodkapje verrast uit. De wolf hield het nu geen seconde langer uit. Hij had grote honger en de geur van Roodkapje drong zijn neus binnen. Terwijl hij antwoordde, besprong hij Roodkapje: 'Met die scherpe tanden kan ik je beter opeten!' 'Help, help, de wolf wil me opeten!' gilde Roodkapje en ze rende naar buiten.
Een jager die net voorbij kwam, hoorde Roodkapje en kwam haar helpen. Hij sloeg met zijn stok zo hard op de wolf dat die nooit meer durfde terugkeren.
Snel gingen ze op zoek naar oma, die ze in de kleerkast vonden. 'Hoe gaat het, oma?' vroeg Roodkapje. 'Ik ben erg geschrokken, maar verder gaat alles goed', zei oma. Samen aten ze de lekkere taart van mama op om de goede afloop te vieren.
De mantel was gemaakt door haar oma, die aan de andere kant van het bos woonde en op wie Roodkapje dol was.
Op een dag kwam Roodkapje thuis nadat ze bij een van haar vriendinnetjes was gaan spelen. Ze zag op tafel een heerlijke taart staan. Ze vroeg haar mama of ze een stukje mocht. Maar mama zei: 'Nee, de taart is voor oma, want die is een beetje ziek.' 'Oké', zei Roodkapje. Met zo'n lekkere taart zou oma wel snel beter zijn. Breng jij haar deze taart, een stuk kaas en dit potje verse honing?' vroeg mama. 'Graag, mama’, zei Roodkapje vrolijk. Roodkapje nam de mand vol lekkers, gaf haar mama een zoen en ging op weg naar het huisje van oma, dwars door het bos.
Vrolijk zingend ontdekte ze een mooie bloem. Terwijl ze geknield bij de bloem zat, hoorde ze plotseling iets. Het was de wolf! De wolf was heel sluw en had altijd honger. ‘Dag, mooi meisje’, zei de wolf heel beleefd. 'Hoe heet jij en waar ga je zo alleen naartoe?' 'Ik heet Roodkapje. en ik ga naar mijn oma, die is een beetje ziek. Kijk, in dit mandje zit lekkers dat mijn mama heeft gemaakt.' 'Wat een mooie naam! Is het ver naar je oma?' Het water liep de wolf al in de mond toen hij de geur uit de mand rook, maar vooral als hij eraan dacht hoe hij Roodkapje en oma zou oppeuzelen. 'Ja', antwoordde Roodkapje. 'Ik ben nog maar halverwege. Zie je die molen in de verte?' 'Woont je oma in de molen?' 'Nee, maar wel in het huisje dat er het dichtst bij staat. De wolf likte met zijn tong aan zijn poten en zei tegen Roodkapje: 'Ik zal haar een bezoekje brengen.' 'Ken jij mijn oma dan?' 'Nee, maar ik wil haar leren kennen.' Oké, dan zullen we er samen naartoe gaan. 'Liefste Roodkapje, we zullen allebei een andere weg nemen. Ik zal dwars door het bos lopen en jij volgt de weg. We zien elkaar dan terug bij het huisje van je oma.’
De wolf rende meteen weg. Hij had zelf de kortste weg gekozen en Roodkapje langs een grote omweg gestuurd, zodat hij veel sneller dan Roodkapje bij het huisje van oma zou zijn. Hijgend kwam hij even later bij het huisje aan en klopte op de deur. 'Wie is daar?' riep oma vanuit haar bed in de slaapkamer. 'Ik ben het, Roodkapje', antwoordde de wolf met een hoog stemmetje. 'Ik heb kaas, taart en honing voor je bij …’ ‘O, dat is heerlijk! Kom maar binnen, de deur is open!' Oma hoorde nogal slecht en had dan ook helemaal niet door dat het niet haar kleindochter was die riep. De wolf liep het huis in en sloop naar de slaapkamer. Met één sprong zat hij op het bed van oma, sleurde haar uit het bed, sloeg haar bewusteloos en sloot haar op in de kleerkast. Snel trok de wolf een nachtjapon van oma aan, zette een muts van oma op en kroop in het bed.
Niet veel later klopte Roodkapje aan bij het huisje van oma. ‘Wie is daar?’ vroeg de wolf met hese stem. Roodkapje keek verbaasd op toen ze die stem hoorde. Ze klonk zo vreemd, maar ja, oma was waarschijnlijk ook verkouden. 'Ik ben het, Roodkapje. Ik heb taart en honing voor je bij', zei Roodkapje. 'Maar waarom klinkt je stem zo vreemd, oma?' 'Dat is omdat ik ziek ben', zei de wolf. 'Kom maar snel binnen.' Roodkapje ging naar binnen. De vreselijke wolf verstopte zijn kop zo ver mogelijk onder de lakens. Roodkapje kwam dichterbij en bekeek haar oma een beetje vreemd. 'Hoe voel je je, oma?' vroeg Roodkapje. 'Ik heb het zo koud', zei de wolf. 'Daarom kruip ik zo diep onder de lakens.' 'Waar zet ik al het lekkers dat mama me heeft meegegeven?' 'Zet het maar op de tafel en kom een beetje dichter.' Roodkapje riep verschrikt: 'Oma, je hebt zulke grote ogen!' 'Dat komt door de koorts, maar zo zie ik je beter.' 'O, en wat een grote oren heb je, oma!' 'Dan kan ik je beter horen', zei de wolf een beetje verveeld. 'En wat een scherpe tanden heb je. riep Roodkapje verrast uit. De wolf hield het nu geen seconde langer uit. Hij had grote honger en de geur van Roodkapje drong zijn neus binnen. Terwijl hij antwoordde, besprong hij Roodkapje: 'Met die scherpe tanden kan ik je beter opeten!' 'Help, help, de wolf wil me opeten!' gilde Roodkapje en ze rende naar buiten.
Een jager die net voorbij kwam, hoorde Roodkapje en kwam haar helpen. Hij sloeg met zijn stok zo hard op de wolf dat die nooit meer durfde terugkeren.
Snel gingen ze op zoek naar oma, die ze in de kleerkast vonden. 'Hoe gaat het, oma?' vroeg Roodkapje. 'Ik ben erg geschrokken, maar verder gaat alles goed', zei oma. Samen aten ze de lekkere taart van mama op om de goede afloop te vieren.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Onderweg naar grootmoeder komt Roodkapje de wolf tegen die te weten komt hoe ze heet, dat ze naar grootmoeder gaat, wat er in het mandje zit en waar grootmoeder woont. De wolf is als eerste bij grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, slaat grootmoeder bewusteloos, sluit haar op in een kast, gaat als grootmoeder verkleed in haar bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de stem, ogen, oren en tanden van grootmoeder, waarop de wolf haar opeten, maar Roodkapje vlucht. Een jager komt haar helpen, slaat de wolf hard met een stok, waardoor hij verdwijnt.
Bron
De mooiste sprookjes. Mortsel: Trifora, [2006]. Bevat Roodkapje; Pinokkio; De drie biggetjes; De Gelaarse kat; Bambi; Hans en Grietje
KB: KW XKZ 1862
CollectieRoodkapje/Karsdorp
KB: KW XKZ 1862
CollectieRoodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-04-08