Hoofdtekst
Roodkapje
Er was eens een meisje dat met haar moeder aan de rand van een groot bos woonde. Ze was altijd vrolijk en vriendelijk, iedereen hield van haar.
Men noemde haar Roodkapje, omdat ze altijd een rood manteltje met een rood kapje droeg dat haar oma voor haar had gemaakt.
Op een dag stopte haar moeder haar een mandje in haar handen en zei: "Oma is erg ziek. Kun jij haar dit mandje met koeken en boter brengen? Maar onthoud het goed, blijf altijd op het pad en praat onderweg met niemand."
Roodkapje was dol op oma, dus ging ze meteen op weg en beloofde haar moeder braaf te zijn.
Maar onderweg vergat Roodkapje al snel wat ze haar moeder had beloofd. In het bos groette ze alle dieren die ze tegenkwam. Toen ze op een open plek mooie bloemen zag staan, begon ze ze onbezorgd te plukken.
Zachtjes kwam er echter een hongerige wolf aangeslopen die de geur van versgebakken koekjes rook. Hij had natuurlijk ook wel zin om dat meisje op te eten, maar er liepen hier nogal wat jagers rond en hij wilde niet door hen betrapt worden. Hij kon beter wachten tot het meisje aan de rand van het bos was.
"Hallo, meisje, waar ga jij zo alleen naartoe?" vroeg de wolf met zachte stem.
"Ik ga op bezoek bij mijn oma die ziek is. Ik breng haar koekjes en boter". vertelde Roodkapje zonder wantrouwen.
"Zo, en waar woont je oma?"
"Ze woont aan de andere kant van het bos, in een klein huisje bij een molen."
De wolf kreeg meteen een goed idee. Hij zou ook de oma opeten.
"Ik ken een spelletje", zei hij sluw tegen Roodkapje. "Jij neemt deze weg en ik volg die weg. Wie het eerst bij je oma is, heeft gewonnen."
"Oké", zei Roodkapje.
Het spelletje van de wolf leek haar wel leuk.
Natuurlijk had de wolf de kortste weg gekozen. Hij zwaaide nog even naar Roodkapje en rende dan zo snel hij kon naar het huisje van oma. Daar klopte hij op de deur.
"Wie is daar?" riep oma die in haar bed lag.
"Ik ben het, Roodkapje", antwoordde de wolf met een fijn stemmetje. "Ik breng je koekjes en heerlijke boter."
"Trek maar aan het touwtje en de deur zal opengaan."
De wolf trok aan het touwtje en ging naar binnen. Hij liep meteen door naar de slaapkamer en schrokte oma in één hap naar binnen. Daarna zette hij haar bril op, nam haar muts en trok haar nachthemd aan. Dan kroop hij in haar bed en wachtte geduldig tot Roodkapje kwam.
Even later klopte het meisje op de deur. Tok, tok, tok!
"Wie is daar?" vroeg de wolf met zachte stem.
"Ik ben het, Roodkapje", antwoordde het meisje en vond oma's stem een beetje raar klinken.
"Ik breng je koekjes en boter."
"Trek maar aan het touwtje en de deur zal opengaan", riep de wolf.
Roodkapje trok aan het touwtje en de deur ging open.
"Hallo oma", riep Roodkapje vrolijk en ze liep de slaapkamer van oma in. Ze zette zich op de rand van het bed en fronste haar wenkbrauwen. Wat zag oma er raar uit vandaag!
"Hallo, kindje", antwoordde de wolf. "Ik ben zo blij je te zien. Kom eens een beetje dichterbij, dan kan ik je beter zien..."
Maar Roodkapje bewoog niet.
"Oma, waarom heb je zo'n grote oren?" vroeg ze verbaasd.
"Dat is om beter te kunnen horen, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n grote ogen?"
"Dat is om beter te kunnen zien, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n grote armen?"
"Dat is om je beter te kunnen omhelzen, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n lange benen?"
"Dat is om beter te kunnen lopen, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n grote mond?"
"Dat is om je beter te kunnen opeten!" brulde de wolf met een angstaanjagende stem.
Terwijl hij de woorden uitsprak, sprong hij op uit bed en hij wierp zich op Roodkapje. Het meisje gilde luidkeels en rende weg zo snel als ze kon om te ontsnappen aan de klauwen van die verschrikkelijke wolf.
Net op dat moment liep er een jager een beetje verderop in het bos. Hij hoorde de kreten van het meisje. Dat komt uit het huisje van oma, dacht de jager. Dat huisje kende hij maar al te goed. Het meisje zou vast en zeker de kleindochter zijn, er moest iets gebeurd zijn. Hij haastte zich naar het huisje en zag door het raam hoe de wolf Roodkapje achternazat.
Zonder te twijfelen nam hij zijn geweer, duwde de deur open en schoot de wolf neer. Net op tijd, had hij één seconde langer gewacht, dan had de wolf het meisje met huid en haar verslonden.
Roodkapje vloog de jager in de armen.
"Oma... De wolf heeft mijn oma opgegeten!" stamelde Roodkapje tussen twee snikken door.
"Wees gerust, Roodkapje, ik zal haar redden", zei de jager. Hij ging naar de wolf en sneed zijn buik open met een mes. Hij bevrijdde oma die bibberend van de schrik tevoorschijn kwam.
"O wat was ik bang! Het zo donker in de buik van de wolf!" snikte de oude dame.
De jager stelde haar gerust: "Alles is goed afgelopen. Jij en je kleindochter zijn gered".
Roodkapje omhelsde haar oma en kreeg nog koude rillingen als ze eraan dacht wat er had kunnen gebeuren. Beiden haalden opgelucht adem.
Om de moedige jager te bedanken, nodigden oma en Roodkapje hem uit om samen met hen de koekjes en allerlei ander lekkers op te eten.
Sinds die dag is Roodkapje veel gehoorzamer geworden. Ze luistert nu altijd naar haar mama en praat nooit meer met vreemden die ze in het bos ontmoet als ze naar oma wandelt.
En wat die wolf betreft, die heeft niemand ooit gemist.
Er was eens een meisje dat met haar moeder aan de rand van een groot bos woonde. Ze was altijd vrolijk en vriendelijk, iedereen hield van haar.
Men noemde haar Roodkapje, omdat ze altijd een rood manteltje met een rood kapje droeg dat haar oma voor haar had gemaakt.
Op een dag stopte haar moeder haar een mandje in haar handen en zei: "Oma is erg ziek. Kun jij haar dit mandje met koeken en boter brengen? Maar onthoud het goed, blijf altijd op het pad en praat onderweg met niemand."
Roodkapje was dol op oma, dus ging ze meteen op weg en beloofde haar moeder braaf te zijn.
Maar onderweg vergat Roodkapje al snel wat ze haar moeder had beloofd. In het bos groette ze alle dieren die ze tegenkwam. Toen ze op een open plek mooie bloemen zag staan, begon ze ze onbezorgd te plukken.
Zachtjes kwam er echter een hongerige wolf aangeslopen die de geur van versgebakken koekjes rook. Hij had natuurlijk ook wel zin om dat meisje op te eten, maar er liepen hier nogal wat jagers rond en hij wilde niet door hen betrapt worden. Hij kon beter wachten tot het meisje aan de rand van het bos was.
"Hallo, meisje, waar ga jij zo alleen naartoe?" vroeg de wolf met zachte stem.
"Ik ga op bezoek bij mijn oma die ziek is. Ik breng haar koekjes en boter". vertelde Roodkapje zonder wantrouwen.
"Zo, en waar woont je oma?"
"Ze woont aan de andere kant van het bos, in een klein huisje bij een molen."
De wolf kreeg meteen een goed idee. Hij zou ook de oma opeten.
"Ik ken een spelletje", zei hij sluw tegen Roodkapje. "Jij neemt deze weg en ik volg die weg. Wie het eerst bij je oma is, heeft gewonnen."
"Oké", zei Roodkapje.
Het spelletje van de wolf leek haar wel leuk.
Natuurlijk had de wolf de kortste weg gekozen. Hij zwaaide nog even naar Roodkapje en rende dan zo snel hij kon naar het huisje van oma. Daar klopte hij op de deur.
"Wie is daar?" riep oma die in haar bed lag.
"Ik ben het, Roodkapje", antwoordde de wolf met een fijn stemmetje. "Ik breng je koekjes en heerlijke boter."
"Trek maar aan het touwtje en de deur zal opengaan."
De wolf trok aan het touwtje en ging naar binnen. Hij liep meteen door naar de slaapkamer en schrokte oma in één hap naar binnen. Daarna zette hij haar bril op, nam haar muts en trok haar nachthemd aan. Dan kroop hij in haar bed en wachtte geduldig tot Roodkapje kwam.
Even later klopte het meisje op de deur. Tok, tok, tok!
"Wie is daar?" vroeg de wolf met zachte stem.
"Ik ben het, Roodkapje", antwoordde het meisje en vond oma's stem een beetje raar klinken.
"Ik breng je koekjes en boter."
"Trek maar aan het touwtje en de deur zal opengaan", riep de wolf.
Roodkapje trok aan het touwtje en de deur ging open.
"Hallo oma", riep Roodkapje vrolijk en ze liep de slaapkamer van oma in. Ze zette zich op de rand van het bed en fronste haar wenkbrauwen. Wat zag oma er raar uit vandaag!
"Hallo, kindje", antwoordde de wolf. "Ik ben zo blij je te zien. Kom eens een beetje dichterbij, dan kan ik je beter zien..."
Maar Roodkapje bewoog niet.
"Oma, waarom heb je zo'n grote oren?" vroeg ze verbaasd.
"Dat is om beter te kunnen horen, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n grote ogen?"
"Dat is om beter te kunnen zien, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n grote armen?"
"Dat is om je beter te kunnen omhelzen, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n lange benen?"
"Dat is om beter te kunnen lopen, liefje".
"Oma, waarom heb je zo'n grote mond?"
"Dat is om je beter te kunnen opeten!" brulde de wolf met een angstaanjagende stem.
Terwijl hij de woorden uitsprak, sprong hij op uit bed en hij wierp zich op Roodkapje. Het meisje gilde luidkeels en rende weg zo snel als ze kon om te ontsnappen aan de klauwen van die verschrikkelijke wolf.
Net op dat moment liep er een jager een beetje verderop in het bos. Hij hoorde de kreten van het meisje. Dat komt uit het huisje van oma, dacht de jager. Dat huisje kende hij maar al te goed. Het meisje zou vast en zeker de kleindochter zijn, er moest iets gebeurd zijn. Hij haastte zich naar het huisje en zag door het raam hoe de wolf Roodkapje achternazat.
Zonder te twijfelen nam hij zijn geweer, duwde de deur open en schoot de wolf neer. Net op tijd, had hij één seconde langer gewacht, dan had de wolf het meisje met huid en haar verslonden.
Roodkapje vloog de jager in de armen.
"Oma... De wolf heeft mijn oma opgegeten!" stamelde Roodkapje tussen twee snikken door.
"Wees gerust, Roodkapje, ik zal haar redden", zei de jager. Hij ging naar de wolf en sneed zijn buik open met een mes. Hij bevrijdde oma die bibberend van de schrik tevoorschijn kwam.
"O wat was ik bang! Het zo donker in de buik van de wolf!" snikte de oude dame.
De jager stelde haar gerust: "Alles is goed afgelopen. Jij en je kleindochter zijn gered".
Roodkapje omhelsde haar oma en kreeg nog koude rillingen als ze eraan dacht wat er had kunnen gebeuren. Beiden haalden opgelucht adem.
Om de moedige jager te bedanken, nodigden oma en Roodkapje hem uit om samen met hen de koekjes en allerlei ander lekkers op te eten.
Sinds die dag is Roodkapje veel gehoorzamer geworden. Ze luistert nu altijd naar haar mama en praat nooit meer met vreemden die ze in het bos ontmoet als ze naar oma wandelt.
En wat die wolf betreft, die heeft niemand ooit gemist.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Onderweg naar grootmoeder plukt Roodkapje bloemen, ondanks haar belofte om op het pad te blijven. Ook vergeet ze dat ze niet met vreemden moet praten, want ze vertelt de wolf dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont. De wolf laat haar een langere weg nemen, neemt zelf de kortste naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, komt binnen, eet grootmoeder op, verkleedt zich als haar en gaat in bed liggen. Roodkapje verbaast zich over de stem, ogen, armen, benen en mond van grootmoeder, waarna de wolf haar wil opeten, maar Roodkapje kan vluchten. Een jager ziet hoe de wolf Roodkapje achtervolgt, schiet de wolf neer, snijdt de buik open, waarna grootmoeder tevoorschijn komt. Hierna is Roodkapje veel gehoorzamer geworden.
Bron
Er was eens ...: zes betoverende klassieke sprookjes. Edegem: Parasol, 2004
KB: KW XKZ 1210
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW XKZ 1210
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-04-11