ESOPET62

Het was .i. ioncfrouwe vroet van sinne
die an niemen en droech minne
si hadde bedroghen meneghen man
1420 si was diere vele af can
si quam an .i. ionghelinc
dien si vriendelike ontfinc
nochtan hadse hem te voren gheloghen
menech werf ende bedroghen
1425 si toendem .i. scoen baraet
buten scone ende binnen quaet
al heeft mi seegt si becocht
menech man ende giften brocht
nochtan seegt si min ic die
1430 voer al die ghene die ic sie
soe doe ic v seegt hi ioncfrouwe
nochtan en dadi mi noit trouwe
maer tsolaes van minen liue
doet mi dat ic an v bliue
1435 hets menech man die wel verstaet
dat hi doet dulheit ende quaet
nochtan so ne mach hijs laten niet
aldus es den ionghelinc ghesciet
die in sijn herte heeft ghescreuen
1440 der wiue sin ende haer leuen
hi soude hem allen orlof gheuen
wildi leeden .i. heilech leuen

Een jonge vrouw verzekert een van haar vele minnaars dat hij de enige is die zij echt bemint, ook al is hij arm. De jongeman weet dat de vrouw liegt en hem bedriegt. Tegen leugenaars mag je liegen, daarom zegt de jongeman dat hij ook van haar houdt.

handschrift UB Leiden Ltk. 191 (95r-103v)

13e eeuw

Voor een teksteditie zie Esopet. Ed. G. Stuiveling. Amsterdam 1965. Deel 2.
Zie ook: J.A. Schippers, Middelnederlandse fabels: studie van het genre, beschrijving van collecties, catalogus van afzonderlijke fabels. Nijmegen 1995. nr. 468. Onbetrouwbare jonge vrouw.

2013-03-01 14:46:21