Registratie zal enige tijd duren. Deze functie is in ontwikkeling.

ESOPET67

Een sprookje (), 13e eeuw

Hoofdtekst

Tere iaermerct voer .i. man
met sinen esel daer hi an
1545 begonste metten garden nopen
om dat hi soude te sere lopen
hi wiste wel quame hi te spade
dat hijs soude nemen scade
die esel hadde die pine soe groet
1550 dat hi begerde te sine doet
dat hi hoepte in minder pine
achter sine doet te sine
doe begonsti soe vermoeden
dat hi ter doet wert moeste spoeden
1555 dus sterf hi van ermoeden

men maecte van den velle

die emmer met ghemake leuen
dus dogede desel pine groet
beide leuende ende doet
1560 die keytijf die hier soe leeft
dat hi in dander werelt heeft
min dan hi hadde te voren
ter quader tijt wert hi gheboren
laus deo amen

Beschrijving

Een ezel wordt tijdens zijn leven voortdurend mishandeld. Hij verlangt daarom naar de dood in de hoop dat hij dan eindelijk rust krijgt. Na zijn dood wordt zijn huid echter gebruikt om tamboerijnen en pauken te maken. Ook na zijn dood wordt hij dus nog geslagen.

Bron

handschrift UB Leiden Ltk. 191 (95r-103v)

Commentaar

13e eeuw
Voor een teksteditie zie Esopet. Ed. G. Stuiveling. Amsterdam 1965. Deel 2.
Zie ook: J.A. Schippers, Middelnederlandse fabels: studie van het genre, beschrijving van collecties, catalogus van afzonderlijke fabels. Nijmegen 1995. nr. 108. Ezelshuid als paukevel.

Datum Invoer

2013-03-01 14:46:21