Hoofdtekst
ZIENERS OP MARKEN
"'k Had nog een ome, heel vroeger dan" - vertelde Klaas Visser - "die had 't ook; die ging met zijn vrouw een tobbe met water leeg gooien. Toen zegt ie: "Zet 's even neer, want we gaan door een begrafenisstoet heen." Enkele dagen later stierf er iemand in dat straatje. Dat is omstreeks 1880 gebeurd.
Als je zo'n ziener over de linker schouder keek, zag je 't ook. Het gebeurde wel dat zo'n ziener naar het uiterste puntje van de haven ging en uit zee een botter zag komen zonder "vleugel", dat is zonder wimpel en dat is het teken dat er een dode aan boord is. Inderdaad, een paar dagen later kwam zo'n botter binnen.
Als zo'n ziener van de haven naar de Kerkbuurt moet, want hij is dan gedwongen om die tocht af te leggen, dan neemt hij een omweg over de buurtjes één en twee. Hij doet dat omdat hij de korte weg niet over kan, want daar komt een dodenstoet aan. De mensen zeggen dan tegen elkaar: "Er zal er gauw een in de buurt sterven."
Op de Grote Werf woonde Jaap Schipper, die beslist kon zien. "Als jullie 't niet geloven willen", zei hij, "dan ben je minder dan de heidenen." Hij had een gezicht in zee gezien van iemand die was gestorven, gewikkeld in een sterflaken. Hij had het duidelijk gezien: "Ik zag de speld in het laken zitten", zei hij. Inderdaad is die man die hij had gezien enkele dagen later gestorven.
Een jongetje dat met de helm was geboren stond eens op straat in de Kerkbuurt en hij zei tegen zijn moeder: "Wat is dat op straat, allemaal mensen met witte hoofden?" Een paar dagen later was er een meisje gestorven en de vrouwen droegen witte rouwkappen.
Er was een ziener die bij tijd en wijle het tweede gezicht had. Dan werd hij onrustig en begon te lopen, totdat hij bij het huis was waar hij een boodschap moest afgeven en daar was het. 'n Vrouw zag hem eens voor haar huis heen en weer lopen. "Zie je wat? " vroeg ze. "Rouw kind, zwart, zwart", zei hij. Toen vroeg die vrouw: "Een begrafenis?" "Neen", geen begrafenis, maar wel rouw." Een paar dagen later kwam het bericht dat de botter van haar man op een mijn was gelopen. 't Was in de eerste wereldoorlog. Toen was er rouw, maar geen begrafenis, want ze hebben hem nooit teruggevonden.
"'k Had nog een ome, heel vroeger dan" - vertelde Klaas Visser - "die had 't ook; die ging met zijn vrouw een tobbe met water leeg gooien. Toen zegt ie: "Zet 's even neer, want we gaan door een begrafenisstoet heen." Enkele dagen later stierf er iemand in dat straatje. Dat is omstreeks 1880 gebeurd.
Als je zo'n ziener over de linker schouder keek, zag je 't ook. Het gebeurde wel dat zo'n ziener naar het uiterste puntje van de haven ging en uit zee een botter zag komen zonder "vleugel", dat is zonder wimpel en dat is het teken dat er een dode aan boord is. Inderdaad, een paar dagen later kwam zo'n botter binnen.
Als zo'n ziener van de haven naar de Kerkbuurt moet, want hij is dan gedwongen om die tocht af te leggen, dan neemt hij een omweg over de buurtjes één en twee. Hij doet dat omdat hij de korte weg niet over kan, want daar komt een dodenstoet aan. De mensen zeggen dan tegen elkaar: "Er zal er gauw een in de buurt sterven."
Op de Grote Werf woonde Jaap Schipper, die beslist kon zien. "Als jullie 't niet geloven willen", zei hij, "dan ben je minder dan de heidenen." Hij had een gezicht in zee gezien van iemand die was gestorven, gewikkeld in een sterflaken. Hij had het duidelijk gezien: "Ik zag de speld in het laken zitten", zei hij. Inderdaad is die man die hij had gezien enkele dagen later gestorven.
Een jongetje dat met de helm was geboren stond eens op straat in de Kerkbuurt en hij zei tegen zijn moeder: "Wat is dat op straat, allemaal mensen met witte hoofden?" Een paar dagen later was er een meisje gestorven en de vrouwen droegen witte rouwkappen.
Er was een ziener die bij tijd en wijle het tweede gezicht had. Dan werd hij onrustig en begon te lopen, totdat hij bij het huis was waar hij een boodschap moest afgeven en daar was het. 'n Vrouw zag hem eens voor haar huis heen en weer lopen. "Zie je wat? " vroeg ze. "Rouw kind, zwart, zwart", zei hij. Toen vroeg die vrouw: "Een begrafenis?" "Neen", geen begrafenis, maar wel rouw." Een paar dagen later kwam het bericht dat de botter van haar man op een mijn was gelopen. 't Was in de eerste wereldoorlog. Toen was er rouw, maar geen begrafenis, want ze hebben hem nooit teruggevonden.
Onderwerp
SINSAG 0481 - Leichenzug gesehen 
SINSAG 0481 - Leichenzug gesehen 
TM 2901 - Helmdragers
TM 2901 - Helmdragers
Beschrijving
Een ziener kan de dood van iemand voorspellen. Een man en een vrouw willen een tobbe met water leeg gooien, maar de man zet de tobbe neer omdat er een begrafenisstoet doorheen trekt. Enkele dagen later sterft er iemand in die straat. Wanneer een ziener een botter zonder wimpel over zijn linker schouder ziet, betekent het dat er een dode aan boord is. Een paar dagen later komt een botter met een dode binnen. Een ziener ziet een mannengezicht gewikkeld in een sterflaken. De man wiens gezicht de ziener heeft gezien, overlijdt. Een jongetje dat met de helm op geboren is, ziet op straat witte hoofden. Enkele dagen daarna sterft een meisje en dragen de vrouwen witte rouwkappen. Een ziener voorspelt zwart en rouw, maar geen begrafenis. Daarna loopt een botter op een mijn. De doden worden niet begraven omdat het oorlog is.
Bron
J.R.W. Sinninghe: Spokerijen in de Zaanstreek en Waterland. Zaltbommel 1975, p.14-15
Naam Overig in Tekst
Klaas Visser
Klaas Visser
Grote Werf
Grote Werf
Jaap Schipper
Jaap Schipper
Naam Locatie in Tekst
Marken
Marken
Kerkbuurt
Kerkbuurt
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:20