Hoofdtekst
ROODKAPJE
Er was eens een klein meisje dat naast een donker bos woonde. Iedereen kende haar als Roodkapje, omdat ze altijd een roodfluwelen manteltje met kap droeg, die haar grootmoeder voor haar had gemaakt.
Op een dag vroeg haar moeder haar om haar grootmoeder op te zoeken, omdat die erg ziek was. Ze deed wat eieren, boter en een cake in een mandje. 'Ga maar gauw,' zei moeder. 'Ga niet van het pad af en blijf niet te lang weg.'
Grootmoeder woonde in een huisje aan de andere kant van het bos en Roodkapje wist heel goed de weg. Ze zou niet lang nodig hebben gehad voor de heen en de terugweg, als ze onderweg niet zou blijven stilstaan om met de wolf te praten. Maar dat deed ze wel. De wolf was op zoek naar iets om te eten, een konijn bijvoorbeeld, maar toen hij een glimp van het rode manteltje opving stond hij stil, snuffelde aan het gras en stak zijn neus in de lucht. Toen rook hij iets dat lekkerder was dan een konijn: een mandje vol met cake, eieren en boter. Hij likte zijn lippen af, ging midden op het pad zitten en wachtte op Roodkapje.
'Mmm, waar ga jij naar toe met dat mandje vol met lekkere dingen?' vroeg hij haar met zijn vriendelijkste en meest innemende stem. 'Ik ga naar mijn grootmoeder,' zei Roodkapje. Ze wist dat ze niet met wolven mocht praten, maar deze was beleefd en had op zachte toon gesproken. Bovendien was hij begonnen. 'Ze is een beetje ziek,' voegde ze eraan toe om vriendelijk te zijn. 'Het spijt me dat te horen,' sprak de wolf, terwijl hij aan de cake snuffelde. 'Misschien ga ik zelf eens bij haar langs. Waar woont ze?' 'Aan de andere kant van het bos,' zei Roodkapje, 'daar bij de notenbomen.' 'Misschien kan ik het mandje voor je dragen?' bood de wolf aan. Dan kan ik ermee wegrennen en gauw de cake opschrokken, dacht hij. Het water liep hem in de bek bij de gedachte alleen al. Maar toen hoorde hij het fluitje van de jager en besloot hij er vandoor te gaan. Bovendien dacht hij aan iets dat nog smakelijker was dan boter en cake bij de thee. 'Zeg, waarom vul je het mandje niet met hyacinten voor je grootmoeder? Ze staan iets verderop in het bos. Wat kan er een mooier cadeau zijn?' 'Dat is een goed idee. Dankuwel, meneer wolf.' Roodkapje verliet het pad en raakte steeds dieper in het donkere bos, waar zelfs de vogels niet meer zongen.
De wolf rende als de weerlicht naar grootmoeders huisje, onderweg in zichzelf grinnikend. Hij klopte op de deur. klopperdeklop klop klop. en hoorde de oude vrouw roepen: 'Wie is daar?' 'Het is Roodkapje, grootmoeder,' antwoordde hij zo lief mogelijk. 'O liefje! Ik kan niet naar de deur komen, omdat ik in bed lig. Til de klink op en kom erin.' En meneer wolf ging naar binnen met zijn lange natte tong en zijn scherpe gele tanden en zijn ogen zo scherp als vorken en messen, en met één grote hap slokte hij haar op. Maar een klein mager grootmoedertje is niet genoeg om de honger van een wolf te stillen, en opeens dacht hij aan iets dat nog lekkerder zou zijn. Hij klom in het bed, zette een slaapmuts op en trok de gordijnen rondom het bed dicht. Toen wachtte hij op Roodkapje.
Eindelijk kwam ze, haar mandje boordevol hyacinten. Ze klopte op de deur van het huisje, klopperdeklop klop klop. 'Wie is daar?' riep daarbinnen een stem. 'Het is Roodkapje, grootmoeder!' ‘O liefje, ik kan niet naar de deur komen, omdat ik in bed lig. Til de klink op en kom erin,' sprak de wolf zo zacht en zwakjes als hij kon. Het was erg donker in grootmoeders huisje en erg stil. Roodkapje zette het mandje bij de deur op de grond en sloeg haar handen ineen. 'Waar ben je, grootmoeder?' fluisterde ze. Er kwam geen antwoord, alleen gesnurk uit het bed. Roodkapje ging ernaar toe en bleef er doodstil voor staan. 'Wat kan jij hard snurken, grootmoeder,' zei ze. 'Des te beter kan ik over jou dromen, mijn kind. Doe de gordijnen eens open.' Langzaam trok ze de gordijnen rondom het bed opzij. Ze kon haar grootmoeders hoofd op het kussen zien met de slaapmuts over haar gezicht. 'O grootmoeder, wat heb je grote oren!' 'Daarmee kan ik je beter horen, mijn kind. Kom eens hier.' 'Maar grootmoeder, wat heb je grote ogen!' 'Daarmee kan ik je beter zien, mijn kind. Kom nog eens iets dichterbij.' 'Maar grootmoeder, wat heb je grote handen!' 'Daarmee kan ik je beter tegen mij aan drukken, mijn kind. Kom toch dichterbij.' 'Maar grootmoeder, wat heb je grote tanden!' 'Die zijn om jou te kunnen opeten!' En toen greep de wolf Roodkapje en slokte haar op.
Toevallig passeerde de jager die in het bos was geweest het huisje van grootmoeder. Hij zag dat de deur openstond en hoorde daarbinnen een vreselijk gesnurk. Hij kwam naderbij en zag het mandje van Roodkapje bij de drempel staan, gevuld met hyacinten, cake en boter. Hij kwam nog wat dichterbij en zag de wolf in diepe slaap in grootmoeders bed liggen. 'Aha! Oude schurk, nu heb ik je eindelijk!' Hij was van plan de wolf ter plekke dood te schieten. maar zag dat het dier grootmoeders slaapmuts op had. 'Je hebt haar zeker opgeslokt, is het niet? Eens even kijken.' Hij pakte een schaar en knipte de buik van de wolf open. Hij zag iets van rood fluweel en daar tuimelde Roodkapje naar buiten. 'Wat was het daar donker!' zei Roodkapje. Toen viel ook grootmoeder uit de buik, knipperend tegen het licht en blij dat ze nog leefde.
'Laten we de wolf eens het juiste voedsel geven!' Roodkapje holde naar buiten, verzamelde stenen en legde die in de buik van de wolf. Zij en haar grootmoeder naaiden de buik stevig dicht. 'Word nu maar wakker, meneer wolf,' zei Roodkapje. Toen hij wakker werd en de jager, de grootmoeder en Roodkapje om zich heen zag staan, sprong de wolf in paniek uit bed en probeerde te vluchten. Maar de stenen waren zo zwaar, dat hij dood neerviel.
Er was eens een klein meisje dat naast een donker bos woonde. Iedereen kende haar als Roodkapje, omdat ze altijd een roodfluwelen manteltje met kap droeg, die haar grootmoeder voor haar had gemaakt.
Op een dag vroeg haar moeder haar om haar grootmoeder op te zoeken, omdat die erg ziek was. Ze deed wat eieren, boter en een cake in een mandje. 'Ga maar gauw,' zei moeder. 'Ga niet van het pad af en blijf niet te lang weg.'
Grootmoeder woonde in een huisje aan de andere kant van het bos en Roodkapje wist heel goed de weg. Ze zou niet lang nodig hebben gehad voor de heen en de terugweg, als ze onderweg niet zou blijven stilstaan om met de wolf te praten. Maar dat deed ze wel. De wolf was op zoek naar iets om te eten, een konijn bijvoorbeeld, maar toen hij een glimp van het rode manteltje opving stond hij stil, snuffelde aan het gras en stak zijn neus in de lucht. Toen rook hij iets dat lekkerder was dan een konijn: een mandje vol met cake, eieren en boter. Hij likte zijn lippen af, ging midden op het pad zitten en wachtte op Roodkapje.
'Mmm, waar ga jij naar toe met dat mandje vol met lekkere dingen?' vroeg hij haar met zijn vriendelijkste en meest innemende stem. 'Ik ga naar mijn grootmoeder,' zei Roodkapje. Ze wist dat ze niet met wolven mocht praten, maar deze was beleefd en had op zachte toon gesproken. Bovendien was hij begonnen. 'Ze is een beetje ziek,' voegde ze eraan toe om vriendelijk te zijn. 'Het spijt me dat te horen,' sprak de wolf, terwijl hij aan de cake snuffelde. 'Misschien ga ik zelf eens bij haar langs. Waar woont ze?' 'Aan de andere kant van het bos,' zei Roodkapje, 'daar bij de notenbomen.' 'Misschien kan ik het mandje voor je dragen?' bood de wolf aan. Dan kan ik ermee wegrennen en gauw de cake opschrokken, dacht hij. Het water liep hem in de bek bij de gedachte alleen al. Maar toen hoorde hij het fluitje van de jager en besloot hij er vandoor te gaan. Bovendien dacht hij aan iets dat nog smakelijker was dan boter en cake bij de thee. 'Zeg, waarom vul je het mandje niet met hyacinten voor je grootmoeder? Ze staan iets verderop in het bos. Wat kan er een mooier cadeau zijn?' 'Dat is een goed idee. Dankuwel, meneer wolf.' Roodkapje verliet het pad en raakte steeds dieper in het donkere bos, waar zelfs de vogels niet meer zongen.
De wolf rende als de weerlicht naar grootmoeders huisje, onderweg in zichzelf grinnikend. Hij klopte op de deur. klopperdeklop klop klop. en hoorde de oude vrouw roepen: 'Wie is daar?' 'Het is Roodkapje, grootmoeder,' antwoordde hij zo lief mogelijk. 'O liefje! Ik kan niet naar de deur komen, omdat ik in bed lig. Til de klink op en kom erin.' En meneer wolf ging naar binnen met zijn lange natte tong en zijn scherpe gele tanden en zijn ogen zo scherp als vorken en messen, en met één grote hap slokte hij haar op. Maar een klein mager grootmoedertje is niet genoeg om de honger van een wolf te stillen, en opeens dacht hij aan iets dat nog lekkerder zou zijn. Hij klom in het bed, zette een slaapmuts op en trok de gordijnen rondom het bed dicht. Toen wachtte hij op Roodkapje.
Eindelijk kwam ze, haar mandje boordevol hyacinten. Ze klopte op de deur van het huisje, klopperdeklop klop klop. 'Wie is daar?' riep daarbinnen een stem. 'Het is Roodkapje, grootmoeder!' ‘O liefje, ik kan niet naar de deur komen, omdat ik in bed lig. Til de klink op en kom erin,' sprak de wolf zo zacht en zwakjes als hij kon. Het was erg donker in grootmoeders huisje en erg stil. Roodkapje zette het mandje bij de deur op de grond en sloeg haar handen ineen. 'Waar ben je, grootmoeder?' fluisterde ze. Er kwam geen antwoord, alleen gesnurk uit het bed. Roodkapje ging ernaar toe en bleef er doodstil voor staan. 'Wat kan jij hard snurken, grootmoeder,' zei ze. 'Des te beter kan ik over jou dromen, mijn kind. Doe de gordijnen eens open.' Langzaam trok ze de gordijnen rondom het bed opzij. Ze kon haar grootmoeders hoofd op het kussen zien met de slaapmuts over haar gezicht. 'O grootmoeder, wat heb je grote oren!' 'Daarmee kan ik je beter horen, mijn kind. Kom eens hier.' 'Maar grootmoeder, wat heb je grote ogen!' 'Daarmee kan ik je beter zien, mijn kind. Kom nog eens iets dichterbij.' 'Maar grootmoeder, wat heb je grote handen!' 'Daarmee kan ik je beter tegen mij aan drukken, mijn kind. Kom toch dichterbij.' 'Maar grootmoeder, wat heb je grote tanden!' 'Die zijn om jou te kunnen opeten!' En toen greep de wolf Roodkapje en slokte haar op.
Toevallig passeerde de jager die in het bos was geweest het huisje van grootmoeder. Hij zag dat de deur openstond en hoorde daarbinnen een vreselijk gesnurk. Hij kwam naderbij en zag het mandje van Roodkapje bij de drempel staan, gevuld met hyacinten, cake en boter. Hij kwam nog wat dichterbij en zag de wolf in diepe slaap in grootmoeders bed liggen. 'Aha! Oude schurk, nu heb ik je eindelijk!' Hij was van plan de wolf ter plekke dood te schieten. maar zag dat het dier grootmoeders slaapmuts op had. 'Je hebt haar zeker opgeslokt, is het niet? Eens even kijken.' Hij pakte een schaar en knipte de buik van de wolf open. Hij zag iets van rood fluweel en daar tuimelde Roodkapje naar buiten. 'Wat was het daar donker!' zei Roodkapje. Toen viel ook grootmoeder uit de buik, knipperend tegen het licht en blij dat ze nog leefde.
'Laten we de wolf eens het juiste voedsel geven!' Roodkapje holde naar buiten, verzamelde stenen en legde die in de buik van de wolf. Zij en haar grootmoeder naaiden de buik stevig dicht. 'Word nu maar wakker, meneer wolf,' zei Roodkapje. Toen hij wakker werd en de jager, de grootmoeder en Roodkapje om zich heen zag staan, sprong de wolf in paniek uit bed en probeerde te vluchten. Maar de stenen waren zo zwaar, dat hij dood neerviel.
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Ondanks de waarschuwing van moeder om onderweg naar grootmoeder op het pad te blijven, is Roodkapje ongehoorzaam. Ze komt de wolf tegen, vertelt dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont, en laat zich verleiden om in het bos bloemen te plukken. Intussen gaat de wolf naar grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, mag binnenkomen, eet grootmoeder op, verkleedt zich als grootmoeder en gaat in bed liggen. De wolf doet de stem van grootmoeder na als Roodkapje aanklopt, ze verbaast zich over het snurken, de ogen, oren, handen en tanden van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. De wolf snurkt in zijn slaap zo hard dat een jager gaat kijken, eerst de wolf wil doodschieten, bedenkt dat de wolf grootmoeder kan hebben opgegeten, en daarom de buik met een schaar openknipt, waarna Roodkapje en grootmoeder uit de buik vallen. Ze vullen de buik met stenen en naaien de buik dicht. Na ontwaken wil de wolf vluchten, maar valt door de zware stenen dood neer.
Bron
Berlie Doherty. Sprookjes. Zeist: Christofoor, 2000. Oorspr. titel en uitg. Fairy tales. London : Walker Books, 2000
KB: 4153875
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: 4153875
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
K1832 - Disguise by changing voice.
K1832 - Disguise by changing voice.
Commentaar
Ills Jane Ray
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Datum Invoer
2019-05-15