Hoofdtekst
Roodkapje
Richt ge uwe wandeling eens naar den Mainstroom en komt ge daar achter den Vogelsberg, dan zult ge op weg meisjes ontmoeten, groot en klein, rond en slank, die allen korte, en keurig nette blauwe, groene of zware hoofdkapjes dragen. Geen van deze meisjes stond echter haar kapje zoo goed als 't vroolijk jong ding met goudachtig blond haar, dat dag aan dag het bosch door naar hare grootmoeder huppelde. Haar kapje was rood, evenals de kousen en de frissche blozende wangen van het kind, dat dan ook naar de kleur van dat kapje in de wandeling altijd maar Roodkapje genoemd werd. Daarbij was zij de lieveling van allen, die haar kenden, vooral van de moeder en van de grootmoeder daar aan den overkant van het bosch; maar dan was er ook nog een, die verlangend naar het lieve, bloeiende kind uitkeek, en wie dat was, zal ik u op zijn tijd vertellen.
Tegen Pinkster had de moeder boerenwafels gebakken, en die dingen lusten oud en jong wel: ons blonde Roodkapje ook en hare grootmoeder haast nog liever. "Hier, Roodkapje," zei de moeder, "ga vandaag naar grootmoeder en breng haar deze wafels en wat verder in je mandje is. Vraag dan meteen eens goed hoe 't grootmoeder gaat, of 't met hare heeschheid wat beter is, maar haast je en wijk niet van het pad af, opdat je niet in het bosch verdwaalt."
Nu zette Roodkapje haar pak terecht en ging naar de grootmoeder, die ginder achter het bosch woonde. Op hare wandeling bleef Roodkapje evenwel nu hier, dan daar staan, en toen zij bij 't beekje kwam, maakte ze jacht op vlinders of keek naar de kleine hagedissen, die in 't gras speelden; want in het bosch is altijd wel wat te zien, dat kinderen aantrekt en hen zoo gauw niet weer loslaat.
Dit alles, en dat Roodkapje zich in het bosch niet zoo reppen zou, wist de wolf, de oude, booze lammerendief, toen hij juist op 't zelfde uur als het meisje onder de groene boomen rondkuierde. 't Was een schrale, magere tijd voor den slokop, daar de herder zóó trouw op zijne schapen paste, dat hij er geen eentje van te pakken kon krijgen. "Ha," dacht dus de sluwerd, "Roodkapje - ja, kon ik haar krijgen, die zou nog beter smaken dan 't vetste lam." Maar 't blonde meisje zoo maar aanvallen durfde hij toch niet, vooral niet, omdat eenige houthakkers in de nabijheid aan 't vellen van oude boomen waren. Toen hij dus nu Roodkapje tegenkwam, vroeg hij zoo vriendelijke mogelijk: "Waar ga je naar toe, Roodkapje? Kom, ik wandel een eindje ver mee." Het onnoozele meisje wist nog niet hoe gevaarlijk het is zich met een wolf in te laten, en antwoordde dus zonder erg: "Ik ga naar grootmoeke om haar wat wafels en wat ik hier meer in mijn mandje heb te brengen."
"Zoo, zoo! en woont grootmoeder nog al ver?" vroeg de wolf verder. - "Daar ginder, den molen voorbij," antwoordde Roodkapje. - "Goed, lieve kind," zei de wolf, "ik wil haar eerstdaags ook eens bezoeken; maar nu willen we zien wie van ons beiden 't eerst bij grootmoeders huis is, gij langs dat pad rechts en ik langs dat links." - "Ja, ja," zei Roodkapje, "dat zullen we zien." Maar zij haastte zich daarom toch niet; zij ging langs den rand van de beek voort, plukte hazelnoten en een mooien ruiker voor moeder thuis, en keek naar de eekhorentjes, die op de takken speelden. De wolf daarentegen liep al zijn best, en, daar hij den kortsten weg had, stond hij ook al spoedig voor grootmoeders huisje.
Hij klopte aan. "Doe open, grootmoedertje," zei de booswicht met nagemaakte stem; "ik ben Roodkapje, en kom je de groetenis van moeder en wat lekkere wafels brengen." - De goede oude vrouw lag wezenlijk ziek te bed; ze kon niet opstaan, en dus riep zij: "Trek maar aan de klink, kind, dan gaat de deur open!" De wolf trok aan het touwtje, en de deur ging open. Nu viel de leelijke wolf op de oude vrouw aan en slokte haar op, zoodat er geen sikkepitje van haar overschoot. Genoeg had hij daarom echter nog lang niet, want de slokop had in geen drie dagen eten gehad, en dus had hij ook nog grooten trek naar Roodkapje. Om die nu toch vooral zeker in zijne klauwen te krijgen, maakte hij de deur behoedzaam weer toe, zette grootmoeders groote witte nachtmuts op, en ging daarmee op bed liggen en wachtte tot Roodkapje eindelijk voor de deur verscheen.
"Tik! Tik!" klopte het meisje aan. - "Wie is daar?" riep de wolf met eene zóó schorre stem, dat Roodkapje eerst niet wist wat zij hoorde. Maar deze bedacht nu wat moeder haar van grootmoeders heeschheid had gezegd, en antwoordde dus: "Doe open, grootmoeder. Ik ben 't, Roodkapje, en kom u de groetenis van moeder en wat lekkere wafels brengen." - "Trek dan maar aan de klink, kind, dan gaat de deur open!" antwoordde de wolf van het bed.
Roodkapje trok aan het touwtje en de deur ging open. Toen de wolf haar zag binnenkomen, trok hij zijn kop onder de dekens en zei: "Zet je mandje daar maar op tafel, en kom dan bij mij op bed, want ik ben koud en dat zal mij verwarmen." Roodkapje deed wat haar gezegd werd, maar was heel verwonderd dat grootmoeder er in haar nachtpak zoo raar en wonderlijk uitzag. "Maar, grootmoeder," zei ze, "wat hebt ge lange armen!" - "Dat is om je des te beter te kunnen omhelzen, kind!" - "Maar grootmoeder, wat hebt ge lange beenen!" - "Dat is om des te harder te kunnen loopen, kind!" - "Maar, grootmoeder, wat hebt ge lange ooren!" - "Dat is om des te beter te kunnen hooren, kind!" - "Maar, grootmoeder, wat hebt ge groote tanden!" - "Ja, en dat is om je des te beter te kunnen verscheuren." En toen de ondeugende wolf dit gezegd had, zei hij: "Hap! Hap! en slokte het arme Roodkapje helemaal op. Daarop legde hij den kop op het kussen neer om nog wat te rusten, en lag spoedig al zijn best te snorken en te hijgen.
Op denzelfden tijd kwam de jager het huisje voorbij, en toen hij dat zware snurken en blazen hoorde, dacht hij: "Jou, deugniet, heb ik al lang gezocht." Hij woud al naar zijn geweer grijpen en op het slapende dier aanleggen, toen hij opeens bemerkte dat de oude grootmoeder nergens te zien was. "Dat heeft die leelijke wolf het goede mensch zeker opgegeten," bromde hij bij zichzelf, nam zijn hartsvanger en haalde den slapenden wolf een paar sneden rits den buik open. Toen hij echter nu nog eene snee doen wou, zag hij wat roods blinken, en toen een paars rokje en witte kousjes met roode klinken, en eer hij er op bedacht was, kwam Roodkapje uit den opengesneden buik voor den dag springen en riep, zich schuddend: "Hu, hu, wat was het daar eng en donker in die maag van den wolf!" De jager deed nu nog eene snee, en daar kwam ook de grootmoeder weer te voorschijn en was ook nog springlevend.
"Wacht, booswicht," zei de jager, "ik zal je leeren, goede, brave grootmoedertjes en lieve meisjes op te eten!"
En nu nam hij Roodkapje en de oude vrouw bij de hand, en zij gingen alle drie naar de beek, waar zij een stuk of wat groote, zware steenen vandaan haalden, en die werden toen in den buik van den wolf gestopt, waarna de grootmoeder de scheuren met naald en draad netjes weer toenaaide. Toen nu de wolf na een paar uren wakker werd, wou hij stilletjes wegsluipen, maar hij bracht het niet verder dan tot de beek. Daar tuimelde hij omver, want de steenen waren zóó zwaar, dat hij op zij viel, in het water rolde en daarin verdronk.
Nu waren alle drie, de jager, grootmoeder en Roodkapje opeens van alle zorg bevrijd. De jager nam het vel van den wolf, grootmoeder at smakelijk van de lekkere wafels, Roodkapje zocht hare bloemen bij elkaar, hing haar korfje aan den arm en dacht: "Nu wil ik, als ik voor moeder eene boodschap heb te doen, van mijn leven niet weer van het rechte pad afdwalen en ook geene praatjes met vreemden meer houden, die mij onderweg tegenkomen."
Richt ge uwe wandeling eens naar den Mainstroom en komt ge daar achter den Vogelsberg, dan zult ge op weg meisjes ontmoeten, groot en klein, rond en slank, die allen korte, en keurig nette blauwe, groene of zware hoofdkapjes dragen. Geen van deze meisjes stond echter haar kapje zoo goed als 't vroolijk jong ding met goudachtig blond haar, dat dag aan dag het bosch door naar hare grootmoeder huppelde. Haar kapje was rood, evenals de kousen en de frissche blozende wangen van het kind, dat dan ook naar de kleur van dat kapje in de wandeling altijd maar Roodkapje genoemd werd. Daarbij was zij de lieveling van allen, die haar kenden, vooral van de moeder en van de grootmoeder daar aan den overkant van het bosch; maar dan was er ook nog een, die verlangend naar het lieve, bloeiende kind uitkeek, en wie dat was, zal ik u op zijn tijd vertellen.
Tegen Pinkster had de moeder boerenwafels gebakken, en die dingen lusten oud en jong wel: ons blonde Roodkapje ook en hare grootmoeder haast nog liever. "Hier, Roodkapje," zei de moeder, "ga vandaag naar grootmoeder en breng haar deze wafels en wat verder in je mandje is. Vraag dan meteen eens goed hoe 't grootmoeder gaat, of 't met hare heeschheid wat beter is, maar haast je en wijk niet van het pad af, opdat je niet in het bosch verdwaalt."
Nu zette Roodkapje haar pak terecht en ging naar de grootmoeder, die ginder achter het bosch woonde. Op hare wandeling bleef Roodkapje evenwel nu hier, dan daar staan, en toen zij bij 't beekje kwam, maakte ze jacht op vlinders of keek naar de kleine hagedissen, die in 't gras speelden; want in het bosch is altijd wel wat te zien, dat kinderen aantrekt en hen zoo gauw niet weer loslaat.
Dit alles, en dat Roodkapje zich in het bosch niet zoo reppen zou, wist de wolf, de oude, booze lammerendief, toen hij juist op 't zelfde uur als het meisje onder de groene boomen rondkuierde. 't Was een schrale, magere tijd voor den slokop, daar de herder zóó trouw op zijne schapen paste, dat hij er geen eentje van te pakken kon krijgen. "Ha," dacht dus de sluwerd, "Roodkapje - ja, kon ik haar krijgen, die zou nog beter smaken dan 't vetste lam." Maar 't blonde meisje zoo maar aanvallen durfde hij toch niet, vooral niet, omdat eenige houthakkers in de nabijheid aan 't vellen van oude boomen waren. Toen hij dus nu Roodkapje tegenkwam, vroeg hij zoo vriendelijke mogelijk: "Waar ga je naar toe, Roodkapje? Kom, ik wandel een eindje ver mee." Het onnoozele meisje wist nog niet hoe gevaarlijk het is zich met een wolf in te laten, en antwoordde dus zonder erg: "Ik ga naar grootmoeke om haar wat wafels en wat ik hier meer in mijn mandje heb te brengen."
"Zoo, zoo! en woont grootmoeder nog al ver?" vroeg de wolf verder. - "Daar ginder, den molen voorbij," antwoordde Roodkapje. - "Goed, lieve kind," zei de wolf, "ik wil haar eerstdaags ook eens bezoeken; maar nu willen we zien wie van ons beiden 't eerst bij grootmoeders huis is, gij langs dat pad rechts en ik langs dat links." - "Ja, ja," zei Roodkapje, "dat zullen we zien." Maar zij haastte zich daarom toch niet; zij ging langs den rand van de beek voort, plukte hazelnoten en een mooien ruiker voor moeder thuis, en keek naar de eekhorentjes, die op de takken speelden. De wolf daarentegen liep al zijn best, en, daar hij den kortsten weg had, stond hij ook al spoedig voor grootmoeders huisje.
Hij klopte aan. "Doe open, grootmoedertje," zei de booswicht met nagemaakte stem; "ik ben Roodkapje, en kom je de groetenis van moeder en wat lekkere wafels brengen." - De goede oude vrouw lag wezenlijk ziek te bed; ze kon niet opstaan, en dus riep zij: "Trek maar aan de klink, kind, dan gaat de deur open!" De wolf trok aan het touwtje, en de deur ging open. Nu viel de leelijke wolf op de oude vrouw aan en slokte haar op, zoodat er geen sikkepitje van haar overschoot. Genoeg had hij daarom echter nog lang niet, want de slokop had in geen drie dagen eten gehad, en dus had hij ook nog grooten trek naar Roodkapje. Om die nu toch vooral zeker in zijne klauwen te krijgen, maakte hij de deur behoedzaam weer toe, zette grootmoeders groote witte nachtmuts op, en ging daarmee op bed liggen en wachtte tot Roodkapje eindelijk voor de deur verscheen.
"Tik! Tik!" klopte het meisje aan. - "Wie is daar?" riep de wolf met eene zóó schorre stem, dat Roodkapje eerst niet wist wat zij hoorde. Maar deze bedacht nu wat moeder haar van grootmoeders heeschheid had gezegd, en antwoordde dus: "Doe open, grootmoeder. Ik ben 't, Roodkapje, en kom u de groetenis van moeder en wat lekkere wafels brengen." - "Trek dan maar aan de klink, kind, dan gaat de deur open!" antwoordde de wolf van het bed.
Roodkapje trok aan het touwtje en de deur ging open. Toen de wolf haar zag binnenkomen, trok hij zijn kop onder de dekens en zei: "Zet je mandje daar maar op tafel, en kom dan bij mij op bed, want ik ben koud en dat zal mij verwarmen." Roodkapje deed wat haar gezegd werd, maar was heel verwonderd dat grootmoeder er in haar nachtpak zoo raar en wonderlijk uitzag. "Maar, grootmoeder," zei ze, "wat hebt ge lange armen!" - "Dat is om je des te beter te kunnen omhelzen, kind!" - "Maar grootmoeder, wat hebt ge lange beenen!" - "Dat is om des te harder te kunnen loopen, kind!" - "Maar, grootmoeder, wat hebt ge lange ooren!" - "Dat is om des te beter te kunnen hooren, kind!" - "Maar, grootmoeder, wat hebt ge groote tanden!" - "Ja, en dat is om je des te beter te kunnen verscheuren." En toen de ondeugende wolf dit gezegd had, zei hij: "Hap! Hap! en slokte het arme Roodkapje helemaal op. Daarop legde hij den kop op het kussen neer om nog wat te rusten, en lag spoedig al zijn best te snorken en te hijgen.
Op denzelfden tijd kwam de jager het huisje voorbij, en toen hij dat zware snurken en blazen hoorde, dacht hij: "Jou, deugniet, heb ik al lang gezocht." Hij woud al naar zijn geweer grijpen en op het slapende dier aanleggen, toen hij opeens bemerkte dat de oude grootmoeder nergens te zien was. "Dat heeft die leelijke wolf het goede mensch zeker opgegeten," bromde hij bij zichzelf, nam zijn hartsvanger en haalde den slapenden wolf een paar sneden rits den buik open. Toen hij echter nu nog eene snee doen wou, zag hij wat roods blinken, en toen een paars rokje en witte kousjes met roode klinken, en eer hij er op bedacht was, kwam Roodkapje uit den opengesneden buik voor den dag springen en riep, zich schuddend: "Hu, hu, wat was het daar eng en donker in die maag van den wolf!" De jager deed nu nog eene snee, en daar kwam ook de grootmoeder weer te voorschijn en was ook nog springlevend.
"Wacht, booswicht," zei de jager, "ik zal je leeren, goede, brave grootmoedertjes en lieve meisjes op te eten!"
En nu nam hij Roodkapje en de oude vrouw bij de hand, en zij gingen alle drie naar de beek, waar zij een stuk of wat groote, zware steenen vandaan haalden, en die werden toen in den buik van den wolf gestopt, waarna de grootmoeder de scheuren met naald en draad netjes weer toenaaide. Toen nu de wolf na een paar uren wakker werd, wou hij stilletjes wegsluipen, maar hij bracht het niet verder dan tot de beek. Daar tuimelde hij omver, want de steenen waren zóó zwaar, dat hij op zij viel, in het water rolde en daarin verdronk.
Nu waren alle drie, de jager, grootmoeder en Roodkapje opeens van alle zorg bevrijd. De jager nam het vel van den wolf, grootmoeder at smakelijk van de lekkere wafels, Roodkapje zocht hare bloemen bij elkaar, hing haar korfje aan den arm en dacht: "Nu wil ik, als ik voor moeder eene boodschap heb te doen, van mijn leven niet weer van het rechte pad afdwalen en ook geene praatjes met vreemden meer houden, die mij onderweg tegenkomen."
Onderwerp
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
ATU 0333 - Little Red Riding Hood 
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
AT 0333 - The Glutton (Red Riding Hood)
Beschrijving
Roodkapje gehoorzaamt niet aan de waarschuwing van moeder om onderweg naar grootmoeder op het pad te blijven en niet te treuzelen. In het bos komt ze de wolf tegen, vertelt dat ze naar grootmoeder gaat en waar ze woont, doet er met de wolf om wie het eerste bij grootmoeders huis is, en maakt ook dan geen haast. De wolf komt bij grootmoeders huis, klopt aan, doet de stem van Roodkapje na, kan binnenkomen, eet grootmoeder op, zet haar nachtmuts op en gaat in bed liggen. Als Roodkapje aanklopt doet de wolf de stem van grootmoeder na, Roodkapje verbaast zich over de armen, benen, oren en tanden van grootmoeder, waarna de wolf haar opeet. De jager hoort snurken, denkt meteen dat het de wolf is, wil de wolf doodschieten, ziet grootmoeder niet, bedenkt dat grootmoeder is opgegeten en snijdt de buik open, waar Roodkapje en grootmoeder uit komen. Ze vullen de buik van de wolf met stenen en naaien de buik weer dicht. Na ontwaken wil de wolf weglopen, valt in de beek en verdrinkt. Roodkapje neemt zich voor om voortaan op het rechte pad te blijven en niet met vreemden te spreken.
Bron
J.J.A. Goeverneur. Grimm's sprookjes. Leiden: Sijthof, [1894]
KB: KW BJ 01926
Collectie Roodkapje/Karsdorp
KB: KW BJ 01926
Collectie Roodkapje/Karsdorp
Motief
B211.2.4 - Speaking wolf.
B211.2.4 - Speaking wolf.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
K2011 - Wolf poses as ”grandmother“ and kills child.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
Q426 - Wolf cut open and filled with stones as punishment.
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
J21.5 - ”Do not leave the highway“:
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
Z18.1 - What makes your ears so big?--To hear the better, my child, etc.
K1832 - Disguise by changing voice.
K1832 - Disguise by changing voice.
Naam Overig in Tekst
Roodkapje
Roodkapje
Pinkster
Pinkster
Naam Locatie in Tekst
Main
Main
Vogelsberg
Vogelsberg
Datum Invoer
2019-05-16