Hoofdtekst
Dat de kerk van Oldehove er staat is niet maar slechts toeval. Het is niet zoo dat de gemeentenaren zeiden : we moeten een kerk hebben en dus zullen we er eentje bouwen. Nee, het is heel anders in zijn werk gegaan.
Het ging zoo.
In langvervlogen dagen waren er eens drie lichtzinnige zusters. Ze waren mooi en verleidelijk en ze namen het leven zoals het was. Ze dansten en sprongen, lachten en zongen en met de jonge mannen raakten ze niet uitgestoeid. Denken aan de eeuwige dingen? Kun je begrijpen. De wereld was zoo mooi vonden ze, de zon was zoo warm en het dansen zoo heerlijk. En o, de liefde. Ze konden er maar niet genoeg van krijgen.
Ze waren niet boosaardig, die zusters. O nee, ze deden niemand tekort, behalve dan zich zelven, d.w.z. hun ziel. Van het aardsche genoten ze overvloedig.
Zoo liepen ze eens een keer langs de zee en sprongen in een bootje.
Ha, dat was plezierig. De zee was zoo blauw en de zon leek wel goud. De wind suizelde in haar ooren en het water murmelde langs de boorden en verhaalde zulke schoone sprookjes. De geheimzinnige zee lokte hen verder en verder. 't Was net of de golven ruischten, verder! verder! verder moet je zijn! Daar is het, daarginder achter de horizon. Daar is het hoogste genot te vinden! Laat drijven je bootje en stuur het naar de wazige kim!
En toen de zusters daar zoo een poosje in het bootje zaten en droomden van de heerlijke dingen die ze straks zouden te genieten krijgen, daar ver, ver achter de kim, stak plotseling een vreeselijke storm op.
Wild werd het bootje heen en weer gesmeten en het zou slecht afgeloopen zijn als ze in haar angst niet de gelofte gedaan hadden voortaan aan haar ziel te zullen denken en mochten ze gered worden een prachtige kerk te bouwen op de plaats waar ze zouden landen.
Op de belofte vile de stom en de zusters hielden woord. Ze werden brave, ingetogen vrouwen en stichten de kerk van Oldehove.
Gelijk nog altijd te zien is want de beelden der drie zusters zitten in de torenmuur gemetseld.
Het ging zoo.
In langvervlogen dagen waren er eens drie lichtzinnige zusters. Ze waren mooi en verleidelijk en ze namen het leven zoals het was. Ze dansten en sprongen, lachten en zongen en met de jonge mannen raakten ze niet uitgestoeid. Denken aan de eeuwige dingen? Kun je begrijpen. De wereld was zoo mooi vonden ze, de zon was zoo warm en het dansen zoo heerlijk. En o, de liefde. Ze konden er maar niet genoeg van krijgen.
Ze waren niet boosaardig, die zusters. O nee, ze deden niemand tekort, behalve dan zich zelven, d.w.z. hun ziel. Van het aardsche genoten ze overvloedig.
Zoo liepen ze eens een keer langs de zee en sprongen in een bootje.
Ha, dat was plezierig. De zee was zoo blauw en de zon leek wel goud. De wind suizelde in haar ooren en het water murmelde langs de boorden en verhaalde zulke schoone sprookjes. De geheimzinnige zee lokte hen verder en verder. 't Was net of de golven ruischten, verder! verder! verder moet je zijn! Daar is het, daarginder achter de horizon. Daar is het hoogste genot te vinden! Laat drijven je bootje en stuur het naar de wazige kim!
En toen de zusters daar zoo een poosje in het bootje zaten en droomden van de heerlijke dingen die ze straks zouden te genieten krijgen, daar ver, ver achter de kim, stak plotseling een vreeselijke storm op.
Wild werd het bootje heen en weer gesmeten en het zou slecht afgeloopen zijn als ze in haar angst niet de gelofte gedaan hadden voortaan aan haar ziel te zullen denken en mochten ze gered worden een prachtige kerk te bouwen op de plaats waar ze zouden landen.
Op de belofte vile de stom en de zusters hielden woord. Ze werden brave, ingetogen vrouwen en stichten de kerk van Oldehove.
Gelijk nog altijd te zien is want de beelden der drie zusters zitten in de torenmuur gemetseld.
Beschrijving
Drie mooie en lichtzinnige zussen genoten heel veel van het leven. Op een dag gingen ze in een bootje de zee op. Ze wilden het grootste genot vinden achter de horizon. Opeens ging het stormen en dreigde het slecht voor hen af te lopen. De zussen beloofden dat als zij gered zouden worden zij voortaan aan hun ziel zouden denken en een kerk zouden bouwen op de plek waar ze zouden landen. De storm ging liggen en zij stichtten de kerk van Oldehove.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 158-159.
Naam Locatie in Tekst
Oldehoven 
Oldehoven 