Hoofdtekst
Niet voor niets heet Doggersbank bij vele visschers het Pernisser kerkhof of ook wel het Middelharnisser kerkhof en soms 't Hoeker kerkhof. 't Komt omdat er vele visschers door de golven verzwolgen zijn. 't Komt omdat er vele visschersschepen vergaan zijn in vroeger dagen.
Het kan er dan ook soms verschrikkelijk spoken.
Kent u de geschiedenis van die hoepel die nog altijd in Zeeland ergens bewaard wordt? In de kerk van Pernis of van Middelharnis? Neen?
Nu, dat zit zoo.
Het was dan weer eens hondenweer en een aantal visschers waren in de buurt van Doggersbank aan het visschen. De speerreepschieter en zijn helper hadden het want overboord gezet en ze hadden daarbij zooals het hoort, geen overbodig woord gesproken. Nee, ze hadden al hun aandacht bij het werk gehad, wel wetende dat elk onnoodig woord zich wreken zou in een slechte vangst.
En toen ze klaar waren had het plechtig geklonken "geschoten met vlijt, zegen op je arbeid" en eerbiedig had de schipper even het hoofd ontbloot. Alles zooals het hoort.
Er was dus alle reden om te verwachten dat alles goed zou zijn, maar ja, het liep mis.
In de eerste plaats werd er niet gevangen.
Had wellicht de een of andere onervaren jonge knecht op een van de Katwijker bommen van katten gerept? Dreef er wellicht een kreng van zoo'n dier in zee en had iemand er naar gewezen en het bij de naam genoemd?
Zeker dan toch een onervaren maatje. Een ouwe rot weet wel dat er van katten niet gesproken mag worden aan boord. Katten brengen ongeluk. Een ouwe rot omzeilt die klip. Hij zegt b.v. niet, blijf uit de buurt van die kat, maar pas op die "langroer". Iedereen weet wat hij bedoelt en onheil wordt voorkomen.
Maar ja, een enkele keer gebeurt het dat een nieuweling, eentje die de geheime dingen nog niet over zich heeft voelen gaan, toch over een kat bazelt en dan zijn de ongelukken niet te overzien.
Was zooiets gebeurd, die nacht bij Doggersbank?
Wie zal het zeggen.
Misschien ook was er op een van de Katwijker bommen een Jonas aan boord. Zoo eentje die als hij de wacht heeft niet voorkomen kan dat de netten vastloopen. Wie zal dat alles nog weten. Het is al zoo lang geleden.
Ook is het mogelijk dat een eenzame meeuw die maar steeds om de mast cirkelde weggejaagd werd. Ook al weer door een onervaren jongmaatje natuurlijk want welke oude visscher zal naar zoo'n eenzame meeuw talen. Hij weet immers dat het niets dan akeligheid en narigheid brengen kan. En dat het "de toestand nog maar erger maakt". Hij weet immers dat men zoo'n meeuw stil moet laten betijen. Waartoe dient het 't ongeluk vrijwillig op te roepen?
Het is mogelijk dat men al die onvoorzichtigheden begaan had op een van de vele Katwijker bommen die in de buurt van Doggersbank waren die nacht.
In ieder geval is het zeker dat het met de vangst allerbedroevendst was en dat het tot overmaat van ramp nog hondenweer werd ook.
Er stak een verschrikkelijke storm op en meer dan vijftig visschersschepen, schuiten uit verschillende Hollandsche en Engelsche havens, vergingen bij die gelegenheid.
Vreeselijk was de strijd tusschen mensch en natuur. Als waren het veertjes, zoo werden de bommen heen en weer gesmeten. Eén schuit helde zoo sterk over dat iedereen dacht, het volgend oogenblik kapseist hij. Zoo ver helde hij over dat de mast plat op de golven te liggen kwam.
Maar een volgende zee gooide hem weer over en die ééne schuit ontkwam tenminste aan de algemeene ramp.
En zie, om de punt van de mast zat een hoepel van een harington.
Opgepikt uit het water.
Zoo verschrikkelijk had die bom geschommeld.
En deze hoepel is het die nog steeds in Pernis of Middelhardis in de kerk bewaard wordt.
Als een tastbare herinnering aan die vreeselijke stormnacht bij Doggersbank toen er meer dan vijftig bommen vergaan zijn.
De namen van de verdronken visschers zijn al lang vergeten want het is al vele, vele jaren geleden maar de herinnering aan die nacht zal blijven voortleven.
Het kan er dan ook soms verschrikkelijk spoken.
Kent u de geschiedenis van die hoepel die nog altijd in Zeeland ergens bewaard wordt? In de kerk van Pernis of van Middelharnis? Neen?
Nu, dat zit zoo.
Het was dan weer eens hondenweer en een aantal visschers waren in de buurt van Doggersbank aan het visschen. De speerreepschieter en zijn helper hadden het want overboord gezet en ze hadden daarbij zooals het hoort, geen overbodig woord gesproken. Nee, ze hadden al hun aandacht bij het werk gehad, wel wetende dat elk onnoodig woord zich wreken zou in een slechte vangst.
En toen ze klaar waren had het plechtig geklonken "geschoten met vlijt, zegen op je arbeid" en eerbiedig had de schipper even het hoofd ontbloot. Alles zooals het hoort.
Er was dus alle reden om te verwachten dat alles goed zou zijn, maar ja, het liep mis.
In de eerste plaats werd er niet gevangen.
Had wellicht de een of andere onervaren jonge knecht op een van de Katwijker bommen van katten gerept? Dreef er wellicht een kreng van zoo'n dier in zee en had iemand er naar gewezen en het bij de naam genoemd?
Zeker dan toch een onervaren maatje. Een ouwe rot weet wel dat er van katten niet gesproken mag worden aan boord. Katten brengen ongeluk. Een ouwe rot omzeilt die klip. Hij zegt b.v. niet, blijf uit de buurt van die kat, maar pas op die "langroer". Iedereen weet wat hij bedoelt en onheil wordt voorkomen.
Maar ja, een enkele keer gebeurt het dat een nieuweling, eentje die de geheime dingen nog niet over zich heeft voelen gaan, toch over een kat bazelt en dan zijn de ongelukken niet te overzien.
Was zooiets gebeurd, die nacht bij Doggersbank?
Wie zal het zeggen.
Misschien ook was er op een van de Katwijker bommen een Jonas aan boord. Zoo eentje die als hij de wacht heeft niet voorkomen kan dat de netten vastloopen. Wie zal dat alles nog weten. Het is al zoo lang geleden.
Ook is het mogelijk dat een eenzame meeuw die maar steeds om de mast cirkelde weggejaagd werd. Ook al weer door een onervaren jongmaatje natuurlijk want welke oude visscher zal naar zoo'n eenzame meeuw talen. Hij weet immers dat het niets dan akeligheid en narigheid brengen kan. En dat het "de toestand nog maar erger maakt". Hij weet immers dat men zoo'n meeuw stil moet laten betijen. Waartoe dient het 't ongeluk vrijwillig op te roepen?
Het is mogelijk dat men al die onvoorzichtigheden begaan had op een van de vele Katwijker bommen die in de buurt van Doggersbank waren die nacht.
In ieder geval is het zeker dat het met de vangst allerbedroevendst was en dat het tot overmaat van ramp nog hondenweer werd ook.
Er stak een verschrikkelijke storm op en meer dan vijftig visschersschepen, schuiten uit verschillende Hollandsche en Engelsche havens, vergingen bij die gelegenheid.
Vreeselijk was de strijd tusschen mensch en natuur. Als waren het veertjes, zoo werden de bommen heen en weer gesmeten. Eén schuit helde zoo sterk over dat iedereen dacht, het volgend oogenblik kapseist hij. Zoo ver helde hij over dat de mast plat op de golven te liggen kwam.
Maar een volgende zee gooide hem weer over en die ééne schuit ontkwam tenminste aan de algemeene ramp.
En zie, om de punt van de mast zat een hoepel van een harington.
Opgepikt uit het water.
Zoo verschrikkelijk had die bom geschommeld.
En deze hoepel is het die nog steeds in Pernis of Middelhardis in de kerk bewaard wordt.
Als een tastbare herinnering aan die vreeselijke stormnacht bij Doggersbank toen er meer dan vijftig bommen vergaan zijn.
De namen van de verdronken visschers zijn al lang vergeten want het is al vele, vele jaren geleden maar de herinnering aan die nacht zal blijven voortleven.
Beschrijving
Bij De Doggersbank was een heftige storm waarbij vele schepen kapseisden en de bemanning omkwam.
Bron
Legenden langs de Noordzee/ S. Franke. - Zutphen: W.J. Thieme & Cie, 1934, p. 266-268.
Naam Overig in Tekst
Jonas 
Jonas 
Naam Locatie in Tekst
Doggersbank
Doggersbank
Pernis
Pernis
Middelharnis
Middelharnis