Hoofdtekst
Als laatste van de Aamsveensagen, wil ik hier nog een verhaal van Hèrm uit Lonneker invoegen, dat hij steeds met bijzonder genoegen vertelde. In zijn jeugd ging hij in dezen omtrek vaak met een paar kameraden op de jacht. Bij een familielid in Graas, dus even over de grens, werd dan koffie gedronken.
“Doar was 'n oald eumken in hoes" vertelde hij, “dat zè 'n keer teggen oons: “Joa”, zè 't, “vrogger, vrogger, doo ko-j hier zoo gerost nig goan te jagen op de hazens, dat ko-j nig. Doo was 't mennigmoal ginnen richtigen hazen, meer ne hekse, 'n oald wief, dat ow vuur 't geweer kwam”. Ejaagd har dat eumken nooit, meer 't har der toch ees ne rare geschiedenis met belèfd.
'n Keer dat et in ne vennekoele an 't toarf maken was, keek 't efkes op en doo zag 't nen hazen, dee kwam liek op em anloopen. Wat deksel, dach et, hef dat deer der gin érge in, dat ik hier in de vennekoele stoa? meer nee, 'n hazen kwam woo langer woo kotter bi-j. En wat zut et doo? An ieder oor hef hee 'n potkanneken hangen, net zoo as ze in Ochtrop emaakt wörren. Dat cretuur, dat leup door te wupken, te wupken en aait op de vennekoele an en an 't leste leup 't roond um de koele hen. 't Eumken schrikten der van. Et greep zienen toarfspaan in beide haande. Wocht! dach et, koomps mi-j te noa, dan houw ik der di-j een oaver. Doo spreenk 'n hazen van boaven in de vennekoele en vlög hoog teggen em op. 't Eumpken sleet too, meer of et 't deer hef eraakt en of et eenmoal of tweemoal hef ehouwen, dat hef 't nooit können zeggen.
Doo 't weer tot zik zölven kwam, lag et in de beddestè, zoo kraank en miserabel as 'n meinsche meer wèzen kan. Acht dage hef 't pal motten liggen. Zien volk was em goan zeuken en har em oonmachtig in de koele evoonden en noa 't hoes hen edroagen”.
“Doar was 'n oald eumken in hoes" vertelde hij, “dat zè 'n keer teggen oons: “Joa”, zè 't, “vrogger, vrogger, doo ko-j hier zoo gerost nig goan te jagen op de hazens, dat ko-j nig. Doo was 't mennigmoal ginnen richtigen hazen, meer ne hekse, 'n oald wief, dat ow vuur 't geweer kwam”. Ejaagd har dat eumken nooit, meer 't har der toch ees ne rare geschiedenis met belèfd.
'n Keer dat et in ne vennekoele an 't toarf maken was, keek 't efkes op en doo zag 't nen hazen, dee kwam liek op em anloopen. Wat deksel, dach et, hef dat deer der gin érge in, dat ik hier in de vennekoele stoa? meer nee, 'n hazen kwam woo langer woo kotter bi-j. En wat zut et doo? An ieder oor hef hee 'n potkanneken hangen, net zoo as ze in Ochtrop emaakt wörren. Dat cretuur, dat leup door te wupken, te wupken en aait op de vennekoele an en an 't leste leup 't roond um de koele hen. 't Eumken schrikten der van. Et greep zienen toarfspaan in beide haande. Wocht! dach et, koomps mi-j te noa, dan houw ik der di-j een oaver. Doo spreenk 'n hazen van boaven in de vennekoele en vlög hoog teggen em op. 't Eumpken sleet too, meer of et 't deer hef eraakt en of et eenmoal of tweemoal hef ehouwen, dat hef 't nooit können zeggen.
Doo 't weer tot zik zölven kwam, lag et in de beddestè, zoo kraank en miserabel as 'n meinsche meer wèzen kan. Acht dage hef 't pal motten liggen. Zien volk was em goan zeuken en har em oonmachtig in de koele evoonden en noa 't hoes hen edroagen”.
Onderwerp
SINSAG 0608 - Andere Begegnungen mit Hexentieren.
SINSAG 0608 - Andere Begegnungen mit Hexentieren.
Beschrijving
Haas laat man schrikken door steeds dichterbij te komen. De man doet pogingen om de haas te slaan, maar wordt later bewusteloos gevonden.
Bron
Elderink, C. Twènter laand en leu en lèven. Enschede, 1937, p. 190
Motief
G211.2.7 - Witch in form of hare.
G211.2.7 - Witch in form of hare.
Naam Overig in Tekst
Hèrm
Hèrm
Naam Locatie in Tekst
Aamsveen
Aamsveen
Lonneker
Lonneker
Graes
Graes
Ochtrop
Ochtrop
Plaats van Handelen
Graes
Graes
Datum Invoer
2018-12-13