Hoofdtekst
Nen weerwolf.
't Zal zoowat dertig jaor elien wezen, dow dit vertelsel is gebuurd. De stie waor dit vertelsel gebuurd is, ligt in 't noorden van Twenteland, de stie waor as vuur honnerden jaoren de ketik'kers de reeze duur de beume anpakten nao 't klooster van Sibcelo.
Daor lee 'n kleen stieken dat de Goeze heette. Het spilken was bewoond duur Goezen Jans met zien wief Diene, zien ennigen zönne Graads en ziene dochter Greete, 'n flink vrommes van twee'n twintig jaor. De leu konnen zich wa aorig redden, daor de keerls ok nog mangs too nao 't venne gungen hen törf greven en al zuk werk meer. Greete hölp de moor völ in 't hoes en mangs gung ze ok wa op de daghuur bi'j de boern zoo as met helpen wasschen, witten en zoo mee.
Het was 'n flink vrommes, staark en gezond en ok nich bleu of bange. Ok dof ze 's aovends in 'n stikdeuster net zoo good gaon, as aoverdag wanneer de zönne schiende. Ze harren eer a wa mangs ezegd, dat ze eer 'n maol good bange wollen maken. Ok vuur 'n zetjen harren 'n paar kunnige jong's tègen eer ezegd, dat ze eer wollen bang maken, mer ze had daarop d'rect ezegd, asdat ze dat vri'j mochten doon en ze had d'r um elacht.
Het was op nen Zatterdag in 'n herfst van 't jaor achteenhonnerd en zoovölle, dat Goezen Greete naor de vizite harre west ni'j eeren oom, den in ne and're boerschop woonde.
Het gung a aorig tègen 'n aovend an, dow Greete bi'j 'n oom van'dan gung. Ze mos 'n good uur loopen eer ze bi'j eer aoldershoes was. Mer ze was nich bange en stapte röstig op eer volkshoes an, ze mos eerst nen grooten diek aover en dan langs nen bekke den op 'n vief menuten gaons bi'j eer volkshoes langs gung.
Het wödde a aorig donker, dow ze de weg half harre of elegd en nao 'n zetjen loopen kwam ze an de bekke, waor nen smallen zandweg langs gung. Greete leup mer voort, ze keek nog wa mangs op zied, mer ze zag of heurde niks, het was dan ok nen stillen aovend zoo a'j ze 's herf's nich völ gewoon zint. Mer het was stikdonker, Greete kon net de weg vin'nen en daor bleef 't ok wa bi'j. Dow ze nog op 'n keteer gaons van hoes of was, kwam eer nen keerl temeute. Het was eer breur Graads, den nao nen wieden naober wol, um nog 'n paar bosschoppen te doon. Nao 'n zetjen bi'j mekaar te hemmen staon praoten gungen ze wier oeteen. Graads op 'n naober an en Greete op 't hoes an langs de bekke. Ze harre nog 'n vief menuten gaons of elegd, dow heurde ze wier wat loopen. Ze meende, dat 't achte eer ankwam, mer ze kont nich vast zeggen. Ze dacht ok, dat 't ok wa bangmakeri'j kon wèzen, of nen ondög'den strekke den de belge van vente soms wollen oethalen. Mer ze sprak zich zölven wa mood in en gung onbevreesd de bekke vedan langs.
Greete was gaauw bi'j 'n draei, waor 'n smal pedken ofgung op eer hoes an. Mer nog altied heurde ze wat loopen, het was wa, of 't neuger kwam. Het was net of d'r een hennig achter eer ankwam, mer toch kwam 't al neuger en neuger. Ze was now bi'j 'n draei kömmen en gung 't smal pedken op, mer nog altied heurde ze wat achter eer ankommen.
Mer duur as 't zoo deuster was, kon ze nich zeen wat of 't was, 'n mensche of 'n dijer dat achter eer ankwam. Ze tredde mer voort, ze dof haost nich op zied oet te kiekn, schoonwal ze toch gennen bangen toeterd was.
Opeens heurde ze vlak achter eer nen zwaoren gan'k - ze wödde wit onder 'n nösse van schrik.
Heelmaol wit van schrik keek ze um - en, o Leven Hemmel wat zag ze daor achter eer an, ze kon 't net in 'n deuster zeen - kwam 'n groot dijer angaon zoo groot as 'n jaorig kalf en 't leek meer op nen hond.
De groezeln gungen Goezen Greete aover de hoed hen, dow ze dat ondeer achter eer an zag gaon. Ze dachte drect as dat 't nen weerwolf was. Stief van schrik kon ze eerst nich harre loopen. Mer "Nood leert bidden", zegt 't sprekwoord en zoo gung 't Greete ok. Ze maakte 'n kruus en begun onder 't voortloopen te bidden, oet 't deepste van eer herte. Mer 't bidden heulp, want 'n weerwolf den nog 'n heelen tied met zienen row'wen kop, achter eer an was gaon, begun now zachter te loopen. Greete kon 'n schossteen van eer aoldershoes a zeen, mer nog altied bidde ze vedan ... 'n Weerwolf bleef al ho wieder achter, tot ten leste Greete niks meer heurde. Ze steurde nog 'n hertluk gebed nao 'n hemmel hen en haalde verlicht aom. Ze wödde wier geröster, hoe neuger ze bi'j 't hoes kwam.
Nog 'n paar tied en ze dee de duure los en gung 't hoes in, waor eeren aolen a ongeduldig op eer harre zitten wochten. Eere aolders zaggen d'rect nog an eere kluure, asdat er waor wat bizönders gebuurd was. Ze vreugen eer, wat of eer schelde. Greete vertelde eer, asdat ze duur 't lang praoten bi'j Naatsoom, nich vroo was ewest, ze was Graads nog op de weg te'meut kömmen en dan vertelde ze eere aolen, asdat ze bang was wödden - verschrikkeluk bange - ze harre 'n ondeer zeen, dat gloepens achter eer was ankömmen - ze harre ebidt oet 't deepste van eer geleuvig herte - 'n weerwolf was achter blèven en - ze was haoste nog bange ....
De duure gung lös, want ok Graads was ter wier van 'n naober, hee rookte gemeudeluk zien piepken en ging bi'j 'n heerd zitten.
Doch daor begun Greete wier. "Graads", do'j hier wier op 't hoes an'gungen, hei'j dow op de weg nich wat vröms ezeen?"
"Wat vröms zok zeen hemmen? Toch gen speuke of witte wieve?" vreug Graads lachend. Mer now vertöl Greete en ok de aole leu, wat 't wicht aoverkömmen was en dat ze nen weerwolf zeen harre. Graads harre niks vernömmen en kon dus ok niks vertellen. Banger van wödden is Greete d'r ok nich van, want eenmaol 'n geröst gemood in zit, den wödt nich makluk bange.
'n Weerwolf hef ze nich wier ezeen, mer toch blif 't eer altied good in 't geheugen. Of 't waor is, 'k wet 't nich. 't Is mi'j vertöllen en ik vertelt wieder mu'j weten.
't Zal zoowat dertig jaor elien wezen, dow dit vertelsel is gebuurd. De stie waor dit vertelsel gebuurd is, ligt in 't noorden van Twenteland, de stie waor as vuur honnerden jaoren de ketik'kers de reeze duur de beume anpakten nao 't klooster van Sibcelo.
Daor lee 'n kleen stieken dat de Goeze heette. Het spilken was bewoond duur Goezen Jans met zien wief Diene, zien ennigen zönne Graads en ziene dochter Greete, 'n flink vrommes van twee'n twintig jaor. De leu konnen zich wa aorig redden, daor de keerls ok nog mangs too nao 't venne gungen hen törf greven en al zuk werk meer. Greete hölp de moor völ in 't hoes en mangs gung ze ok wa op de daghuur bi'j de boern zoo as met helpen wasschen, witten en zoo mee.
Het was 'n flink vrommes, staark en gezond en ok nich bleu of bange. Ok dof ze 's aovends in 'n stikdeuster net zoo good gaon, as aoverdag wanneer de zönne schiende. Ze harren eer a wa mangs ezegd, dat ze eer 'n maol good bange wollen maken. Ok vuur 'n zetjen harren 'n paar kunnige jong's tègen eer ezegd, dat ze eer wollen bang maken, mer ze had daarop d'rect ezegd, asdat ze dat vri'j mochten doon en ze had d'r um elacht.
Het was op nen Zatterdag in 'n herfst van 't jaor achteenhonnerd en zoovölle, dat Goezen Greete naor de vizite harre west ni'j eeren oom, den in ne and're boerschop woonde.
Het gung a aorig tègen 'n aovend an, dow Greete bi'j 'n oom van'dan gung. Ze mos 'n good uur loopen eer ze bi'j eer aoldershoes was. Mer ze was nich bange en stapte röstig op eer volkshoes an, ze mos eerst nen grooten diek aover en dan langs nen bekke den op 'n vief menuten gaons bi'j eer volkshoes langs gung.
Het wödde a aorig donker, dow ze de weg half harre of elegd en nao 'n zetjen loopen kwam ze an de bekke, waor nen smallen zandweg langs gung. Greete leup mer voort, ze keek nog wa mangs op zied, mer ze zag of heurde niks, het was dan ok nen stillen aovend zoo a'j ze 's herf's nich völ gewoon zint. Mer het was stikdonker, Greete kon net de weg vin'nen en daor bleef 't ok wa bi'j. Dow ze nog op 'n keteer gaons van hoes of was, kwam eer nen keerl temeute. Het was eer breur Graads, den nao nen wieden naober wol, um nog 'n paar bosschoppen te doon. Nao 'n zetjen bi'j mekaar te hemmen staon praoten gungen ze wier oeteen. Graads op 'n naober an en Greete op 't hoes an langs de bekke. Ze harre nog 'n vief menuten gaons of elegd, dow heurde ze wier wat loopen. Ze meende, dat 't achte eer ankwam, mer ze kont nich vast zeggen. Ze dacht ok, dat 't ok wa bangmakeri'j kon wèzen, of nen ondög'den strekke den de belge van vente soms wollen oethalen. Mer ze sprak zich zölven wa mood in en gung onbevreesd de bekke vedan langs.
Greete was gaauw bi'j 'n draei, waor 'n smal pedken ofgung op eer hoes an. Mer nog altied heurde ze wat loopen, het was wa, of 't neuger kwam. Het was net of d'r een hennig achter eer ankwam, mer toch kwam 't al neuger en neuger. Ze was now bi'j 'n draei kömmen en gung 't smal pedken op, mer nog altied heurde ze wat achter eer ankommen.
Mer duur as 't zoo deuster was, kon ze nich zeen wat of 't was, 'n mensche of 'n dijer dat achter eer ankwam. Ze tredde mer voort, ze dof haost nich op zied oet te kiekn, schoonwal ze toch gennen bangen toeterd was.
Opeens heurde ze vlak achter eer nen zwaoren gan'k - ze wödde wit onder 'n nösse van schrik.
Heelmaol wit van schrik keek ze um - en, o Leven Hemmel wat zag ze daor achter eer an, ze kon 't net in 'n deuster zeen - kwam 'n groot dijer angaon zoo groot as 'n jaorig kalf en 't leek meer op nen hond.
De groezeln gungen Goezen Greete aover de hoed hen, dow ze dat ondeer achter eer an zag gaon. Ze dachte drect as dat 't nen weerwolf was. Stief van schrik kon ze eerst nich harre loopen. Mer "Nood leert bidden", zegt 't sprekwoord en zoo gung 't Greete ok. Ze maakte 'n kruus en begun onder 't voortloopen te bidden, oet 't deepste van eer herte. Mer 't bidden heulp, want 'n weerwolf den nog 'n heelen tied met zienen row'wen kop, achter eer an was gaon, begun now zachter te loopen. Greete kon 'n schossteen van eer aoldershoes a zeen, mer nog altied bidde ze vedan ... 'n Weerwolf bleef al ho wieder achter, tot ten leste Greete niks meer heurde. Ze steurde nog 'n hertluk gebed nao 'n hemmel hen en haalde verlicht aom. Ze wödde wier geröster, hoe neuger ze bi'j 't hoes kwam.
Nog 'n paar tied en ze dee de duure los en gung 't hoes in, waor eeren aolen a ongeduldig op eer harre zitten wochten. Eere aolders zaggen d'rect nog an eere kluure, asdat er waor wat bizönders gebuurd was. Ze vreugen eer, wat of eer schelde. Greete vertelde eer, asdat ze duur 't lang praoten bi'j Naatsoom, nich vroo was ewest, ze was Graads nog op de weg te'meut kömmen en dan vertelde ze eere aolen, asdat ze bang was wödden - verschrikkeluk bange - ze harre 'n ondeer zeen, dat gloepens achter eer was ankömmen - ze harre ebidt oet 't deepste van eer geleuvig herte - 'n weerwolf was achter blèven en - ze was haoste nog bange ....
De duure gung lös, want ok Graads was ter wier van 'n naober, hee rookte gemeudeluk zien piepken en ging bi'j 'n heerd zitten.
Doch daor begun Greete wier. "Graads", do'j hier wier op 't hoes an'gungen, hei'j dow op de weg nich wat vröms ezeen?"
"Wat vröms zok zeen hemmen? Toch gen speuke of witte wieve?" vreug Graads lachend. Mer now vertöl Greete en ok de aole leu, wat 't wicht aoverkömmen was en dat ze nen weerwolf zeen harre. Graads harre niks vernömmen en kon dus ok niks vertellen. Banger van wödden is Greete d'r ok nich van, want eenmaol 'n geröst gemood in zit, den wödt nich makluk bange.
'n Weerwolf hef ze nich wier ezeen, mer toch blif 't eer altied good in 't geheugen. Of 't waor is, 'k wet 't nich. 't Is mi'j vertöllen en ik vertelt wieder mu'j weten.
Beschrijving
Vrouw die door weerwolf wordt achtervolgd, komt veilig thuis doordat ze gaat bidden, waardoor de weerwolf steeds langzamer gaat lopen.
Bron
Collectie Engelbertink, verslag 3, verhaal 3 (Archief Meertens Instituut)
Motief
D113.1.1 - Werwolf. 
D113.1.1 - Werwolf. 
Commentaar
Eerder verschenen in de Nieuwe Twentsche en Almelose Courant van 1931.
Naam Overig in Tekst
Goezen-Graads
Goezen-Graads
Goezen-Greete
Goezen-Greete
Naam Locatie in Tekst
Sibculo
Sibculo