Hoofdtekst
Oet 'n wittewieventied (1936)
't Was nen deustern, bleusterigen herfs aovend. Bi'j Vleerholt - zoo lao'w em mer neumen - boeten Tubbege zatten de mansleu a bi'j 't opvlammende veur van schelkluppeln en brandplaggen en wäörm'n zik 'n luk. De vrouwleu wazzen onderwiel nog gangs met voorn en soppen. Ok de vrouw van Vleerholt - den efkes bi'j 't kleene Beerdjen har west - hölp nog drok en wol nog antlesten net nen emmer water putten oet de put, bi'j 't bakhoes.
De vrouw gung vot - 't doeren 'n zetjen - 't wödden nen zet, mer ... zee kwam nich wier. Men was glad verbiesterd - alman an 't zeuken, mer niks was ter te vinnen. Zee zoch'n de put of, de viskeri'je of, de heele boerschop of, mer niks. Men zag of heuren van 't goo menske niks wier. Vleerholt mizzen ziene vrouw - mèèr as e zeggen kon- en 't kleene jun'ken - dat 'n jaor aold was - ziene goo mooder .....
Jaoren gungen vuurbi'j, mer de vrouw van Vleerholts-erve was nog nich vergetten ... Dow Bèèrndjes 'n jaor of zes zeuven was, mos 't elken mor'rn, de beeste nao de ekste koomaot brengen. 't Jun'ken was dan aait nog ongewösken, as 't daor met votdreef, want dan kwam 't zoo oet 't berre en har't ok nog genne brug had.
Mer kwam 't dan wier oet de maot dan har 't ne brugge in de hande en was 't aait a heller wösken en 't haor netkes opkamt. Dit kon, of mos nums ans doon as zien mooder, dee èèr kind iedern mor'ren wöske en wat te etten gaf ....
Op nen goo'n dag gung men nao besloet met man en macht Bèèrndjen nao -nao de koomaot. En wat zaggen ze daor? ....
Daor stun parmantig as aait Vleerholtsvrouw van jaoren t'rugge, tusken 'n köppelken witte wieve, te woch'n op Bèèrndjen ....
De leu wuzzen nich wat ze zaggen. Nao völ, nao völ meuite, lukken 't eer, de vrouw op ne wage - den haald was - met te kriegen op 't hoes an - en loopen as 't peerd mos, zoo harre as e kon op Vleerholtserve an.
De witten wieven kwammen ok nog 'n endken nao, met op 'n good maol, wazzen ze zoo zeutjes an vertrökken. Wat wazzen ze almaol bliede.
De vrouw verteln, dat de witte wieve, niks aover èèr konnen oetrichten as ter èèn oet 't hoes mer nich zèè, of zik bi'j gelègenheed oetdrok'n met: "Vot, dow verken".
Zoo'as te begriepen was, waarn ze zik daor almaol vuur. Dat was jao, gemakkeluk genôg.
Mer 'n jaor of wat later is Jans van Haken-Bets bi'j Vleerholt vuur knech - en den is op nen goo'n dag in 'n Sunt-Jaopik met nen roggenhoop an 't zetten. Hee hef good en wal 'n begin, dow kômp ter een van de vaselverken langs en vrot ok kot um de row hen en -onverdachens rop de knech: "Vot, dow verken".
En. .. de vrouw is met 'n dag wier vot en vuur good, want men hef eer nooit wier zeen ...
Of 't waor is, wer 'k nich - mer 't is mi'j zoo vertöllen en zoo vertel 'k wieder...
't Was nen deustern, bleusterigen herfs aovend. Bi'j Vleerholt - zoo lao'w em mer neumen - boeten Tubbege zatten de mansleu a bi'j 't opvlammende veur van schelkluppeln en brandplaggen en wäörm'n zik 'n luk. De vrouwleu wazzen onderwiel nog gangs met voorn en soppen. Ok de vrouw van Vleerholt - den efkes bi'j 't kleene Beerdjen har west - hölp nog drok en wol nog antlesten net nen emmer water putten oet de put, bi'j 't bakhoes.
De vrouw gung vot - 't doeren 'n zetjen - 't wödden nen zet, mer ... zee kwam nich wier. Men was glad verbiesterd - alman an 't zeuken, mer niks was ter te vinnen. Zee zoch'n de put of, de viskeri'je of, de heele boerschop of, mer niks. Men zag of heuren van 't goo menske niks wier. Vleerholt mizzen ziene vrouw - mèèr as e zeggen kon- en 't kleene jun'ken - dat 'n jaor aold was - ziene goo mooder .....
Jaoren gungen vuurbi'j, mer de vrouw van Vleerholts-erve was nog nich vergetten ... Dow Bèèrndjes 'n jaor of zes zeuven was, mos 't elken mor'rn, de beeste nao de ekste koomaot brengen. 't Jun'ken was dan aait nog ongewösken, as 't daor met votdreef, want dan kwam 't zoo oet 't berre en har't ok nog genne brug had.
Mer kwam 't dan wier oet de maot dan har 't ne brugge in de hande en was 't aait a heller wösken en 't haor netkes opkamt. Dit kon, of mos nums ans doon as zien mooder, dee èèr kind iedern mor'ren wöske en wat te etten gaf ....
Op nen goo'n dag gung men nao besloet met man en macht Bèèrndjen nao -nao de koomaot. En wat zaggen ze daor? ....
Daor stun parmantig as aait Vleerholtsvrouw van jaoren t'rugge, tusken 'n köppelken witte wieve, te woch'n op Bèèrndjen ....
De leu wuzzen nich wat ze zaggen. Nao völ, nao völ meuite, lukken 't eer, de vrouw op ne wage - den haald was - met te kriegen op 't hoes an - en loopen as 't peerd mos, zoo harre as e kon op Vleerholtserve an.
De witten wieven kwammen ok nog 'n endken nao, met op 'n good maol, wazzen ze zoo zeutjes an vertrökken. Wat wazzen ze almaol bliede.
De vrouw verteln, dat de witte wieve, niks aover èèr konnen oetrichten as ter èèn oet 't hoes mer nich zèè, of zik bi'j gelègenheed oetdrok'n met: "Vot, dow verken".
Zoo'as te begriepen was, waarn ze zik daor almaol vuur. Dat was jao, gemakkeluk genôg.
Mer 'n jaor of wat later is Jans van Haken-Bets bi'j Vleerholt vuur knech - en den is op nen goo'n dag in 'n Sunt-Jaopik met nen roggenhoop an 't zetten. Hee hef good en wal 'n begin, dow kômp ter een van de vaselverken langs en vrot ok kot um de row hen en -onverdachens rop de knech: "Vot, dow verken".
En. .. de vrouw is met 'n dag wier vot en vuur good, want men hef eer nooit wier zeen ...
Of 't waor is, wer 'k nich - mer 't is mi'j zoo vertöllen en zoo vertel 'k wieder...
Onderwerp
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
Beschrijving
Een verdwenen vrouw die bij de witte wieven blijkt te wonen, gaat terug naar haar huis. Ze verdwijnt weer als iemand zegt dat een varken weg moet gaan.
Bron
Collectie Engelbertink, verslag 3, verhaal 8 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
Eerder verschenen in de Nieuwe Twentsche en Almelose Courant van 1931.
Zie ook LYST066 en COHEN036.
Zie ook LYST066 en COHEN036.
Naam Locatie in Tekst
Tubbergen
Tubbergen
Plaats van Handelen
Tubbergen
Tubbergen