Hoofdtekst
De witte wieven bi'j Scholten-Lubbert.
't Is nen zundagmor'ren, now, jaoren elien. 't Was in de maond Mei, de zunne schienen leefluk op de jonge greune wèèrld, dee met traonen in de oogen in de heugte lachen as 'n kind, dat a vergetten hef, waorum as 't huuld hef, straks.
Röstig en eenleustig lag Scholten-Lubbert zien aold erve op dissen mor'ren as 'n paradies in de boerschop Wilgenbrook (Wilgenbrook steet neet nich op de landkaarte van Twente - 't is dow gladdendals vergetten, dat is 't), dat lig in 't Noorden van ons Too-mer-land. De vöggeln zungen in 't haolt veaolweg in de werre, mer in 't spektakel maken blèven de musken weerweg de baas. De witte bleumkes lechen op as heldere, witte stèènkes, dee nen engel met volle hand harre zei'jd aover 'n dreus, um de wè`rld mooi te maken. Baoven was toch ner'rens gen verlet an, dat was ter nich.
Vrendeluk keek de zunne duur de glaze in de groote kökken van Scholten-Lubberts hoes. Het volk har de mor'renbrugge op en maken zik wier klaor um nao de late kerke te gaon. Antlesten gungen ze vot, ok Lubbert zölven en zien mooder, de aole besmoor Jannao bleef mooderzeel allèèn in het groote hoes, um d'r op te passen. Met klaor maken en soep kokken harre ze onner kerktied wa drok werk, dat ongeleugen waor. De aole besmooder kon nich meer schikken as 'n jong wief, dat gung nich an, want ze was a an de verkeerde kante van de zeuventig.
Ze was net met de kökken oetkeeren gangs - dow ze inees wat heurt achter op de delle. Ze strompelt met 'n bzzem in de hande nao de delle hen en ... inees sleet eer 'n schrik in de beene. "O leeven Heer in 'n Hemmel, nog es too" mompelt zee in zichzölven, ze is nich te heuren, 'n aom is eer schrik haoste benömmen.
Wat zag ze? In de hiele baoven 'n koostal bran'n, ongeleugen waor, 'n kleen veurken dat knappen as boonenstroo. En daorum hen - O Graads-wat-dooi'j-jonge - 'n paar witte wiefkes dee op de hoeke zatten en drok wazzen met veur anbeuten ....
Van klaor loeter schrik leut Jannao 'n bezzem oet de hande vallen en kon gen woord oetbrengen.
Antlesten kômp ze toch 'n betken op aom en gladdendals beteuterd en bèè'wend as 'n pöppelnblad van veraltereerdheid, rop ze: "leeve witte wiefkes - 'k birre ow toch van hette, stek toch in Godsnaam ons hoes nich in braand - Doot 't toch nich, heb toch medelien met ons".
Meer kon ze nich oetbrengen .....
De witte wiefkes blèèwen kalm um veurken zitten en èèn d'r van, 'n griesheurig trientjen met 'n snuutjen as ne aoverjaorschen vroote, zee met 'n fien stemken: "Stil, stil mer menske, wee toch mer stolle, i'jleu hebt gen nood, want ons veur dot gen kwaod."
Jannao stun belkensgemood met 'n blauwen schöllook veur de oogen en heuren dat an. Zee wödden nao de leste weurde 'n betken geröster. Want - 't was ongeleugen waor - al sleug de vlam ok nog zoo hooge langs 't heui en stroo tot an 'n rand van 'n balken - 't brandde nich met, al was 't nog zoo dreuge.
Eere kleene veurken knapten alleen vedan en - de witte wieve zatten d'r zoo gemeudeluk bi'j as naoberwieve op 'n buurpreutken um 't hoogopvlammende schaddeveur. 't Aole menske mocht 't nich meer zeen. Half geröst gung ze de kökken wier in mer eer werk wol nich meer opscheeten.
Nog es 'n maol keek ze aover de delle nao de hiel, schraots nao baoven en - ze zag niks meer. Allens was inees wier vot. Van 't veurken was gen krömmelken meer te zeen of te vin'nen ...
Scholten-Lubbert heuren 's mirrags ok wat ter was veur völlen, mer kon d'r ok a niks an doon as de moor geröst stellen. De witte wiefkes wazzen nog zoo kwaod nich. A'j eer mer nich spikantig op de hoed wazzen, dan deen ze ow niks, dan deen ze nich.
As 't waor is, dan was 't wa vrömd ...
Röstig en eenleustig lag Scholten-Lubberts erve op dissen Meischen zommerdag as 'n paradies in ons Too-mer-land; en onner de hoogen schraon belten van de Berkenhörst zatten de witte wiefkes um de gaoln taofel en atten zeutenmelkschen riest oet zulvern teelers ....
't Gung wa mangs raa in Annekebesmoodertied.
't Is nen zundagmor'ren, now, jaoren elien. 't Was in de maond Mei, de zunne schienen leefluk op de jonge greune wèèrld, dee met traonen in de oogen in de heugte lachen as 'n kind, dat a vergetten hef, waorum as 't huuld hef, straks.
Röstig en eenleustig lag Scholten-Lubbert zien aold erve op dissen mor'ren as 'n paradies in de boerschop Wilgenbrook (Wilgenbrook steet neet nich op de landkaarte van Twente - 't is dow gladdendals vergetten, dat is 't), dat lig in 't Noorden van ons Too-mer-land. De vöggeln zungen in 't haolt veaolweg in de werre, mer in 't spektakel maken blèven de musken weerweg de baas. De witte bleumkes lechen op as heldere, witte stèènkes, dee nen engel met volle hand harre zei'jd aover 'n dreus, um de wè`rld mooi te maken. Baoven was toch ner'rens gen verlet an, dat was ter nich.
Vrendeluk keek de zunne duur de glaze in de groote kökken van Scholten-Lubberts hoes. Het volk har de mor'renbrugge op en maken zik wier klaor um nao de late kerke te gaon. Antlesten gungen ze vot, ok Lubbert zölven en zien mooder, de aole besmoor Jannao bleef mooderzeel allèèn in het groote hoes, um d'r op te passen. Met klaor maken en soep kokken harre ze onner kerktied wa drok werk, dat ongeleugen waor. De aole besmooder kon nich meer schikken as 'n jong wief, dat gung nich an, want ze was a an de verkeerde kante van de zeuventig.
Ze was net met de kökken oetkeeren gangs - dow ze inees wat heurt achter op de delle. Ze strompelt met 'n bzzem in de hande nao de delle hen en ... inees sleet eer 'n schrik in de beene. "O leeven Heer in 'n Hemmel, nog es too" mompelt zee in zichzölven, ze is nich te heuren, 'n aom is eer schrik haoste benömmen.
Wat zag ze? In de hiele baoven 'n koostal bran'n, ongeleugen waor, 'n kleen veurken dat knappen as boonenstroo. En daorum hen - O Graads-wat-dooi'j-jonge - 'n paar witte wiefkes dee op de hoeke zatten en drok wazzen met veur anbeuten ....
Van klaor loeter schrik leut Jannao 'n bezzem oet de hande vallen en kon gen woord oetbrengen.
Antlesten kômp ze toch 'n betken op aom en gladdendals beteuterd en bèè'wend as 'n pöppelnblad van veraltereerdheid, rop ze: "leeve witte wiefkes - 'k birre ow toch van hette, stek toch in Godsnaam ons hoes nich in braand - Doot 't toch nich, heb toch medelien met ons".
Meer kon ze nich oetbrengen .....
De witte wiefkes blèèwen kalm um veurken zitten en èèn d'r van, 'n griesheurig trientjen met 'n snuutjen as ne aoverjaorschen vroote, zee met 'n fien stemken: "Stil, stil mer menske, wee toch mer stolle, i'jleu hebt gen nood, want ons veur dot gen kwaod."
Jannao stun belkensgemood met 'n blauwen schöllook veur de oogen en heuren dat an. Zee wödden nao de leste weurde 'n betken geröster. Want - 't was ongeleugen waor - al sleug de vlam ok nog zoo hooge langs 't heui en stroo tot an 'n rand van 'n balken - 't brandde nich met, al was 't nog zoo dreuge.
Eere kleene veurken knapten alleen vedan en - de witte wieve zatten d'r zoo gemeudeluk bi'j as naoberwieve op 'n buurpreutken um 't hoogopvlammende schaddeveur. 't Aole menske mocht 't nich meer zeen. Half geröst gung ze de kökken wier in mer eer werk wol nich meer opscheeten.
Nog es 'n maol keek ze aover de delle nao de hiel, schraots nao baoven en - ze zag niks meer. Allens was inees wier vot. Van 't veurken was gen krömmelken meer te zeen of te vin'nen ...
Scholten-Lubbert heuren 's mirrags ok wat ter was veur völlen, mer kon d'r ok a niks an doon as de moor geröst stellen. De witte wiefkes wazzen nog zoo kwaod nich. A'j eer mer nich spikantig op de hoed wazzen, dan deen ze ow niks, dan deen ze nich.
As 't waor is, dan was 't wa vrömd ...
Röstig en eenleustig lag Scholten-Lubberts erve op dissen Meischen zommerdag as 'n paradies in ons Too-mer-land; en onner de hoogen schraon belten van de Berkenhörst zatten de witte wiefkes um de gaoln taofel en atten zeutenmelkschen riest oet zulvern teelers ....
't Gung wa mangs raa in Annekebesmoodertied.
Onderwerp
SINSAG 0086 - "Unser Feuer schadet deiner Scheune nicht" 
SINSAG 0086 - "Unser Feuer schadet deiner Scheune nicht" 
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
SINSAG 0310 - Andere Erscheinungen von Weissen Frauen
Beschrijving
Vrouw ziet in huis witte wieven een vuur maken dat geen brand veroorzaakt. Ineens zijn vuur en witte wieven verdwenen.
Bron
Collectie Engelbertink, verslag 3, verhaal 9 (Archief Meertens Instituut)
Commentaar
Eerder verschenen in de Nieuwe Twentsche en Almelose Courant van 1931.
Naam Overig in Tekst
Scholten-Lubbert
Scholten-Lubbert