ENGELB_06_002

D'r har 'n klaoster west, in 't Deurninger klaoster en door hadn twee zusters west en dee hadn gewoon west net as twee zusters en doe hadn zich an 't lest belowd wel 't eerst stäörf, den zôl ne bosschôp oet 'n hemmel stuurn, boe 't door was en woor he terecht was kömn. En dat ene dat staerft, mer d'r koomp niks, mer toe 'n maol, doe heur de zuster dee d'r owwerblewn was, dee heurde wat klopn ônder de vloor - zee was an 't dweiln - en dat har a 'n paar daag gaon en doe vertaelde ze dat an de overste en dee gung met en lôstern, mer dee kôn niks heurn, alleen dee zuster, dee heurde dat en doe wör de parochiegeestelijkheid in kennis staeld en dee komt ok, heurt ok niks, zee hadn dan zao maakt, zee zôl vraongn, wel of dat was en dat har ze ok doe ok daon, zee zôl zik bekaend maakn. Zee har zegd, dat zee 't was, zee was weer kömn um dee belofte te volbrengn, mer zee zôl toch nooit gen ofspraakn meer maakn, want de weg van de hemmel naor de eerde hen, dee was heel moeilijk.

Afspraak tussen twee nonnen dat de eerste die sterft een boodschap uit de hemel zal sturen. De overgebleven non hoort geklop onde de vloer, anderen horen niets. Na de vraag wie klopt, maakt de overlden non zich bekend en zegt geen afspraken meer te maken, want de weg van de hemel naar de aarde
is moeilijk.

Collectie Engelbertink, verslag 6, verhaal 2 (Archief Meertens Instituut)

Deurningen    Deurningen   

Deurningen    Deurningen