Hoofdtekst
Ben Kleissen: Vrower bie de M. was d’r nen knecht west. was den nich oet t Langven kömn? Den wat vot was goan en den doar n liek op del har zeen stoan.
Klaassen: Dat wet ik nich.
Kleissen: Vrower bie de M., doar hebt ze ne knecht had, en nog zonnen jong har nog per slot van rekn, zo gung dat vrower, at ze van de school of warn, dan wördn ze boernknecht. Zo hef dat doar ok zo west bie n buurman en per slot van rekn he wördn ’s nachts wakker. En he krig’t in t lief en doe zeg he, per slot van rekn. ik goa evn noar t huuske, wat ze vroger zegn, noar de W.C., mer doe koomp he doar owwer de del hen en zöt doar zonne liekkist stoan en deankt bie zichzölf, wat is dat dan, wat mot dat dan no? He har wa van vuurgeschichtn en speuk heurd en doe dech he bie zik zölf; wees wa’k doo, ik heb de schoapscheer zeen hangn en dan, he hef nen mooin bos hoar, dan za’k hem es n stukke oet t hoar sniedn.
Ben Kleissen: He wol es kiekn, wel at t is west.
Kleissen: Zo perslot van rekn, krig he de schoapscheer en snidt d’r geliek nen lok oet. ’s andersmorgns wördt ze wakker en dörschen, zo gung dat vroger op de del en doe noa t döschen, wasket he zik, he steet doar vuur t spegel, hadn ze doar zo’n spegel hangn, he zöt doar waarschtig, at he doar zonnen grootn lok oet t hoar hef en doe zeg he onmiddellik; ja leu, ik goa vot, ik goa vot, ik vertrek. Wat he’j dan, wat he’j dan? Ik kan hier nich meer wezn, ik nog vot. ’s Joars d’rnoa is doar Deeldnse peerdemark en doe koomp he doar den weg bie oons langs, en doe was he a wier noar hoes hen goan noar Vas of Maander en doe geet he doar per slot van rekn de weg doar bie ouns langs, doar recht duur richting Maander, owwer Tubbig, owwer Albeargn hen op Deeldn an, Deeldnse maark, en doe in t wierumkomn, goat ze doar t Deeldnse maark hen en doe koomp he bie oons gin kaant bie oons en doe krig he zo geweldig in t lief, wat gedoan. Ja, no, ik kan aands nich veerder, van n dokter was ja gen sproake en van dit en dat meer, he was nog zo’n honder meter of veer van oons of vedan, hökkeln en hökkeln en koomp, doar op de plaats woar he ’s joars d’r vuur deend hef, doar koomp he wier, en doe per slot van rekn krig he in t lief en stearft.
Ben Kleissen: Op de del onder t slop. Precies n joar later was dat of nich?
Engelbertink: Doar was ok van oolds de stie, woar t liek mos stoan.
Ben Kleissen: Wat doe n moal bie oe in braand har stoan.
Klaassen: Dat wet ik nich.
Kleissen: Vrower bie de M., doar hebt ze ne knecht had, en nog zonnen jong har nog per slot van rekn, zo gung dat vrower, at ze van de school of warn, dan wördn ze boernknecht. Zo hef dat doar ok zo west bie n buurman en per slot van rekn he wördn ’s nachts wakker. En he krig’t in t lief en doe zeg he, per slot van rekn. ik goa evn noar t huuske, wat ze vroger zegn, noar de W.C., mer doe koomp he doar owwer de del hen en zöt doar zonne liekkist stoan en deankt bie zichzölf, wat is dat dan, wat mot dat dan no? He har wa van vuurgeschichtn en speuk heurd en doe dech he bie zik zölf; wees wa’k doo, ik heb de schoapscheer zeen hangn en dan, he hef nen mooin bos hoar, dan za’k hem es n stukke oet t hoar sniedn.
Ben Kleissen: He wol es kiekn, wel at t is west.
Kleissen: Zo perslot van rekn, krig he de schoapscheer en snidt d’r geliek nen lok oet. ’s andersmorgns wördt ze wakker en dörschen, zo gung dat vroger op de del en doe noa t döschen, wasket he zik, he steet doar vuur t spegel, hadn ze doar zo’n spegel hangn, he zöt doar waarschtig, at he doar zonnen grootn lok oet t hoar hef en doe zeg he onmiddellik; ja leu, ik goa vot, ik goa vot, ik vertrek. Wat he’j dan, wat he’j dan? Ik kan hier nich meer wezn, ik nog vot. ’s Joars d’rnoa is doar Deeldnse peerdemark en doe koomp he doar den weg bie oons langs, en doe was he a wier noar hoes hen goan noar Vas of Maander en doe geet he doar per slot van rekn de weg doar bie ouns langs, doar recht duur richting Maander, owwer Tubbig, owwer Albeargn hen op Deeldn an, Deeldnse maark, en doe in t wierumkomn, goat ze doar t Deeldnse maark hen en doe koomp he bie oons gin kaant bie oons en doe krig he zo geweldig in t lief, wat gedoan. Ja, no, ik kan aands nich veerder, van n dokter was ja gen sproake en van dit en dat meer, he was nog zo’n honder meter of veer van oons of vedan, hökkeln en hökkeln en koomp, doar op de plaats woar he ’s joars d’r vuur deend hef, doar koomp he wier, en doe per slot van rekn krig he in t lief en stearft.
Ben Kleissen: Op de del onder t slop. Precies n joar later was dat of nich?
Engelbertink: Doar was ok van oolds de stie, woar t liek mos stoan.
Ben Kleissen: Wat doe n moal bie oe in braand har stoan.
Onderwerp
SINSAG 0484 - Die Haarlocke. 
SINSAG 0484 - Die Haarlocke. 
Beschrijving
Man knipt een lok haar van een dode, ontdekt in de spiegel dat hij een lok haar mist. Om zijn dood te ontlopen vertrekt hij van de boerderij, maar bij een bezoek een jaar later sterft hij.
Bron
Collectie Engelbertink, verslag 12, verhaal 17 (Archief Meertens Instituut)
Naam Locatie in Tekst
Tubbergen
Tubbergen
Albergen
Albergen