ENGELB_14_007

En doe keekn wie zoa um, he, en doe keekn wie zoa um, he, n pad owwer, En doar was dan nen dannbos, of ze doar achter hen kwamn ... dan gungn wie saam, dan keekn wie mangs, of ze a weg warn, wie röapn oons mekaar ok wa mangs van Tijhuis, hier woont ok wa twee Tijhuisn en doe keekn wie um, en doe zee wie doar ... zonnen Christuskop, he met krulnd hoar, met zuk krulnd hoar, alleen t gezicht en verder nich, gen kleding of zoa, alleen zuk krulnd hoar, zoa op n moal was t ok weg. Wie hebt ok wa in hoes verteld, mer wie dorvn t ok nich te woagn um de juffrouw te verteln, bang, dat ze oons veur gek verkloarn, dat was wa echt woar. Doe zeg ik tegn Mrie, mien zuster, Mrie, zöst wa. Joa, zer Mrie, wat nen mooin [...] hoar, mooi hoar, net echt, net t bedroefde beeld van Christus, of hoe neum ie dat?
H.E.: Kon’t gen wolkn wezn, dan?
A.: Jas, nee, op dat moment nich en doe keekn wie der vedan opan en doe wa’w t ook zoo kwiet.
H.E.: Dachn ie an dat verhaal van Bernadette in Lourdes?
A.: Of ik doar an dachn? Nee, doar he’w nich an dacht op dat moment, nich, Wie hebt dat nooit zegd. Dat kon ok geneen oetzeukn, want t was zoa wier vot.

Vertelster en haar zuster hebben Christus gezien.

Collectie Engelbertink, verslag 14, verhaal 7 (Archief Meertens Instituut)

Marie    Marie   

Christus    Christus