Hoofdtekst
Vrouw Leppink: Ie bint nog nich oet eproat oaver dee oele. Dan was der n starfgeval, dan begint der ne oele.
L: Kiek, dan maakn de leu zik bange, zaagn spookn zee, dat kwam duur, zee bie n starfgeval, dan was der n lempke an en as der ne oele n lempke zôag, dan begon he te jaankn, loa'k mer zegn, dan begon he te schreeuwn. Ie hadn doar, doar ha'j dee kopeekn en doar he'j dee hölle en doar kondn dee oele mooi inkroepn doar heb ik wa ne oel heurn schreeuwn.
E: Is der doe ok een stöarvn dan?
L: He?
E: Is der doe een stöarvn da, is der ok een dood egoan? Toe den oel doar zat te schreeuwn.
L: Joa, joa, joa, o joa, dat wördn der ezegd, mer doar kwamp t duur zeadn ze, ... [door elkaar gepraat] ... dat ik dee oel doar zeen heb, dat wet ik ok nich, ... vloog op dat lempke.
E: Nich op dee locht dan? Nich de locht, dee ze roekn könt met de neuze? Zee könt ja zoo good roekn. De vûegel, dee könt ja zoo good roekn.
L: De veûgel.
E: Dee locht könt roekn van een, wel der dood geet.
L: Ik wet, dat hef mien vaa mie verteald, dat hier hef west in achttene, in n eerstn weerldoorlog, doe hef mien buurman noar ne brulfte west, noar Hutn-Hendrik, mer dat hef in mei west en ze hebt daagns, t hef heet ewest, het hef he geet noar de broedlacht hen, dat was de man he was achtenzestig joar, toen, he keump in hoes, he veult zich nich good, mer veer dage, doe was t Pieters Gert-Jaan zeg wie dan, dood, Pieters Gert-Jaan zee hadn ne berstiê ...
E: Mer was der doe gennen doodnwacht dan? At der een mos oppasn, at der een in kist leâr, dan mosn ze oppasn.
L: Ja bie nen doodn wordn bie waakt.
E: Dat wördn der doe toch ok wa doan, of nich?
L: Dat was der doe a vuur, dat der gen gevret bie kwam en ok n lempke mer doar was dat nich zoo, de rotn, dee hadn de oogleedn ekauwd ... en doar an t gezichte. Dat was gen man um wier lös te doon, dat de lui den zeen mogn. Begriep ie dat? En zoo hef mien vaa dat verteald, mien vaa was n nöagstn buurman, mien vaa mos doar bedeenn. Van vroger mosn ie dat. Ik heb der ok verscheidene in de kiste helpn legn.
E: Ja, verhennekleedn neumt ze dat of nich?
L: Ja, ik heb doar ne buurman, den heb ik van boavn helpn todn, nen jongn keerl, van dreeëndartig joar, den heb ik van boavn helpn todn van ne stikke trappe, dat was n bekroampn spil, mer dat was raar wark, dat wet ik best good, wanneer dat west is, dat is n drieëntwintigstn februari van nêagnteennêagntwintig ...
E: Dus dan was den net zoa oold as ie?
L: He?
E: Dan was den net zoa oold as ie?
L: Nee, he was n betje oalder, ne betje oalder, he was dreeëndertig joar van veernêagntig, he was n betje oalder.
L: Kiek, dan maakn de leu zik bange, zaagn spookn zee, dat kwam duur, zee bie n starfgeval, dan was der n lempke an en as der ne oele n lempke zôag, dan begon he te jaankn, loa'k mer zegn, dan begon he te schreeuwn. Ie hadn doar, doar ha'j dee kopeekn en doar he'j dee hölle en doar kondn dee oele mooi inkroepn doar heb ik wa ne oel heurn schreeuwn.
E: Is der doe ok een stöarvn dan?
L: He?
E: Is der doe een stöarvn da, is der ok een dood egoan? Toe den oel doar zat te schreeuwn.
L: Joa, joa, joa, o joa, dat wördn der ezegd, mer doar kwamp t duur zeadn ze, ... [door elkaar gepraat] ... dat ik dee oel doar zeen heb, dat wet ik ok nich, ... vloog op dat lempke.
E: Nich op dee locht dan? Nich de locht, dee ze roekn könt met de neuze? Zee könt ja zoo good roekn. De vûegel, dee könt ja zoo good roekn.
L: De veûgel.
E: Dee locht könt roekn van een, wel der dood geet.
L: Ik wet, dat hef mien vaa mie verteald, dat hier hef west in achttene, in n eerstn weerldoorlog, doe hef mien buurman noar ne brulfte west, noar Hutn-Hendrik, mer dat hef in mei west en ze hebt daagns, t hef heet ewest, het hef he geet noar de broedlacht hen, dat was de man he was achtenzestig joar, toen, he keump in hoes, he veult zich nich good, mer veer dage, doe was t Pieters Gert-Jaan zeg wie dan, dood, Pieters Gert-Jaan zee hadn ne berstiê ...
E: Mer was der doe gennen doodnwacht dan? At der een mos oppasn, at der een in kist leâr, dan mosn ze oppasn.
L: Ja bie nen doodn wordn bie waakt.
E: Dat wördn der doe toch ok wa doan, of nich?
L: Dat was der doe a vuur, dat der gen gevret bie kwam en ok n lempke mer doar was dat nich zoo, de rotn, dee hadn de oogleedn ekauwd ... en doar an t gezichte. Dat was gen man um wier lös te doon, dat de lui den zeen mogn. Begriep ie dat? En zoo hef mien vaa dat verteald, mien vaa was n nöagstn buurman, mien vaa mos doar bedeenn. Van vroger mosn ie dat. Ik heb der ok verscheidene in de kiste helpn legn.
E: Ja, verhennekleedn neumt ze dat of nich?
L: Ja, ik heb doar ne buurman, den heb ik van boavn helpn todn, nen jongn keerl, van dreeëndartig joar, den heb ik van boavn helpn todn van ne stikke trappe, dat was n bekroampn spil, mer dat was raar wark, dat wet ik best good, wanneer dat west is, dat is n drieëntwintigstn februari van nêagnteennêagntwintig ...
E: Dus dan was den net zoa oold as ie?
L: He?
E: Dan was den net zoa oold as ie?
L: Nee, he was n betje oalder, ne betje oalder, he was dreeëndertig joar van veernêagntig, he was n betje oalder.
Onderwerp
SINSAG 0486 - Andere Todesvorzeichen. 
SINSAG 0486 - Andere Todesvorzeichen. 
Beschrijving
Schreeuwende uil is voorloop van sterfgeval.
Bron
Collectie Engelbertink, verslag 17, verhaal 5 (Archief Meertens Instituut)