Hoofdtekst
Diezelfde verteller uit Sevenum had nog een dergelijk mooi verhaaltje.
Er was vroeger hier een broer die veel liefde had voor z’n vee. Op een keer bracht één van zijn koeien een mooi, zwaar stierkalf ter wereld. De boer en zijn zoon, die meewerkte – die meewerkte op de boerderij, die besloten dit kalf ‘op te zetten’, laten te – later te castreren, en dan zelf als trekos te gebruiken voor het werk, want het was zo’n mooi zwaar dier. De zoon kreeg der taak dat kalf te voeden, en te verzorgen. Hij werd dus – het kalf werd hem dus eigenlijk min of meer als eigendom toevertrouwd. Dat deed hij met veel plezier. Hij vertroetelde het kalfje als een schoothondje. Als het diertje voerde, of drenkte, kon hij niet ophouden hem te strelen. Hij poetste hem dat z’n huid als zij glansde.
Het dier groeide als kool. Iedere dag nam hij het dier even op z’n armen, om de gewichtstoename waar te nemen. Dit werd een gewoonte, totdat het dier al bijna volwassen was, en als trekdier aangespannen kon worden. Hij werd nu wel erg zwaar. Iedere keer moest hij er nu zijn rug onder zetten om hem van de grond te tillen. Op een zekere morgen kon hij hem niet meer van de grond krijgen. Hij vloekte in z’n eigen, en mopperde: ‘Dat zou toch te gek zijn, als het vandaag niet meer zou kunnen, en gisteren heb ik je nog op kunnen tillen!’
Er was vroeger hier een broer die veel liefde had voor z’n vee. Op een keer bracht één van zijn koeien een mooi, zwaar stierkalf ter wereld. De boer en zijn zoon, die meewerkte – die meewerkte op de boerderij, die besloten dit kalf ‘op te zetten’, laten te – later te castreren, en dan zelf als trekos te gebruiken voor het werk, want het was zo’n mooi zwaar dier. De zoon kreeg der taak dat kalf te voeden, en te verzorgen. Hij werd dus – het kalf werd hem dus eigenlijk min of meer als eigendom toevertrouwd. Dat deed hij met veel plezier. Hij vertroetelde het kalfje als een schoothondje. Als het diertje voerde, of drenkte, kon hij niet ophouden hem te strelen. Hij poetste hem dat z’n huid als zij glansde.
Het dier groeide als kool. Iedere dag nam hij het dier even op z’n armen, om de gewichtstoename waar te nemen. Dit werd een gewoonte, totdat het dier al bijna volwassen was, en als trekdier aangespannen kon worden. Hij werd nu wel erg zwaar. Iedere keer moest hij er nu zijn rug onder zetten om hem van de grond te tillen. Op een zekere morgen kon hij hem niet meer van de grond krijgen. Hij vloekte in z’n eigen, en mopperde: ‘Dat zou toch te gek zijn, als het vandaag niet meer zou kunnen, en gisteren heb ik je nog op kunnen tillen!’
Beschrijving
Een boerenzoon brengt een stierkalf groot tot trekos. dag nam hij het dier even op z’n armen, om de gewichtstoename waar te nemen. Op een zekere morgen kon hij hem niet meer van de grond krijgen. Hij vloekte in z’n eigen, en mopperde: ‘Dat zou toch te gek zijn, als het vandaag niet meer zou kunnen, en gisteren heb ik je nog op kunnen tillen!’
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Naam Locatie in Tekst
Sevenum
Sevenum 
Plaats van Handelen
Sevenum
Sevenum