KROSENBRINK00801

Umsgevear honderd jaor geleane hef der zich bi’j Klumperink ene opehongene. De readen was, dat in ut naojaor ziene vrouwe estorvene was en in ut veurjaor wol zienen öldsten zönne in hoes der bi’j introuwen. Zelf had e ok wear plannen umme te trouwene, maor hee wis eigeluk wal, dat dat neet ging. En daor kwamme ovver an ut mashee begraven, want hee mog neet op den karkhof liggen. En nao den tied gebeurn der allemaole gekke dinge. Hee had völle eveurd en zodoende ha’n ze ok un peard. Maor dat peard hebt ze gin 1½ jaor mear können hollen. Zee konnen ut met gin geweld in den stal hollen. Monges was den start en de manen zo in mekare eknupt, da’j ut in gin acht dage wear los konnen kriegen.
Zee ha’n daor ok ne ni’jen knech ekreggene. In de zommerdag wol e allene warken veur de kost en s winters zol e veur zien eigen kop gaon klompen in de schure. Zo was ut oetbeholne. Maor hee heef ut daor in de schure gin veartien dage vol eholne. Hee kon der neet mear wezzen.
Un paar naobers gingen der hen dorsen met den vleagel en de dochter in hoes bakken pannekoke. En sommuge dorsers zogen onder ut pannekokebakken Klumperink, den zich opehongene hadde, an ut veur zitten.
Ne eume van mi’j, den leep met zien zusken van un jaor of tiene ok langs ut hoes. De dearne wis nog van gin spokeri’je af. Maor opins sprong der wat in de hegge en ut rospeln of ter wal doezend musken in zatten. De dearne besloog zich met schrik en reep: Wat is dat toch. Maor mien eume wis ut wal, dat ut daor neet doch.
Bi’j heldere maone ging e op ne keare met ne hond langs ut hoes hen. Opins zoog e van de andere kante ok ne hond ankommen, wel teggen den zienen inleep. Maor den hef der zich niks an esteurd, want hee zoog um gheels neet. No, dach mien ome, ut zal mi’j is wondern of hee ok op andermans grond geet. Maor veur de tied dreajen e af en leep de buske in en ton was e weg.
Ne naober kwam van ut land af, met den ploog op den nakke. Maor bi’j de plaatse waor den man begraven lag, kon e de ploog neet mear dreagen. Hee hef um motten laoten vallen. Den andern dag hef hee um opehaald en ton kon e um wal dreagen.

Honderd jaar gelegden heeft Klumperink zich opgehangen omdat zijn vrouw gestorven was. Hij wilde weer trouwen, maar dat ging niet. Hij mocht niet op het kerkhof liggen. Daarna gebeurden er allerlei gekke dingen met hun paard. Ze hadden ook een knecht, die in de winter in de schuur werkte. Hij heeft het daar geen veertien dagen uitgehouden. Toen een paar buren op bezoek kwamen, zagen ze Klumperink bij het vuur zitten terwijl die al dood was. Mijn oom liep met zijn zusje van tien ook eens lang het huis. Opeens sprong er wat in de heg en het ritselde alsof er duizend muizen in zaten. Het meisje schrok, maar mijn oom wist wel dat het daar niet deugde. Bij heldere maan ging hij een keer met een hond langs het huis. Van de andere kant kwam opeens ook een hond. Mijn oom wilde kijken of hij ook op andermans grond ging. Maar de hond sloeg af en was weg. Een buur kwam van het land met de ploeg op zijn nek. Bij de plek waar hij begraven was kon hij de ploeg niet meer dragen. De volgende dag heeft hij hem opgehaald.

Corpus Krosenbrink, verslag 8, verhaal 1 (archief Meertens Instituut)

Klumperink    Klumperink