KROSENBRINK00807

Op ne zondagaovend heurt ne man, den der löp opins ne schötte. En drekt daorop un hulen en armeujen, dat e der naar van worden. Precies ach dage later worden der op dee plaatse ne jonge doodeschottene. Ut was un ongelukke. Den vader den streupen gearne en den jonge, zon jaor of vieftiene, ok al. En hee zea teggen zien vader: Ik nemme ut gewear met. Dat zo’k maor neet doon, zea den, want i’j raket joo toch niks. No, zeg den jonge, ut kon nog wal is wezzen, da’j zovölle scheet, da’j ut met de kaore op mot halen. Met zienen kammeraod ging e prebearn umme holtdoeven te scheten, dee ze daor zogen. Hee geet veurop en zienen kammeraod dreg ut gewear, waorvan den hane esponne is. Hee sprunk ovver ne graven en nao um zienen kameraod. Maor ut gewear geet af en hee krig den volle schötte in de rugge en was metene dood. Op dezelfde kaore opehaald en onwies, zoas ze huuld en earmeujd hebt. Dat is noo ne veartug jaor geleane en ut is waor gebeurd, want ut was mien eigen neave, den doo verongelukt is.

Op een zondagavond hoort een man opeens een schot, en daarna gehuil en gejammer. Precies acht dagen later wordt op die plek per ongeluk een jongen doodgeschoten. Zijn vader hield van stropen en de jongen, vijftien jaar, ook. Hij zei tegen zijn vader dat hij het geweer meenam. De vader zei dat dat niet nodig was omdat hij toch niets zou raken. De jongen zei dat je af en toe zoveel schiet dat je het met de kar moet ophalen. Met zijn kameraad ging hij proberen houtduiven de schieten. De jongen ging voorop en en zijn kameraad droeg het geweer, waarvan de haan gespannen was. Ze sprongen na elkaar over een sloot. Maar het geweer ging af en de jongen kreeg een schot in zijn rug en was meteen dood. Het is nu veertig jaar geleden en het is echt gebeurd, want het was mijn eigen neef.

Corpus Krosenbrink, verslag 8, verhaal 7 (archief Meertens Instituut)