Hoofdtekst
Het was namelijk in Waalre, woonde een arme zwerver waarv…die beschuldigd werd een bijenstok gestolen te hebben uit de heide van het dorp. De vorsers hadden in de late avond de zwerver gevonden in de buurt op de heide. Hij had hun vragen niet begrepen, hij had hun taal niet verstaan, hij had ‘ja’ geknikt, waar-ie ‘nee’ bedoelde, zo onthutst en verlegen was hij.
Voor het gerecht der vroede mannen was de simpele zwerver nog schuwer en stiller geworden. De klankval van hun stemmen klonk in z’n oren als een verwijderd gegons. Maar toen de schepenen opstonden en het vonnis voorgelezen werd, stak hij zijn hand op en bezwoer zijn onschuld bij de hemelse zaligheid. Nooit of te nimmer had hij een bijenkorf gestolen. Maar de rechters geloofden hem niet. Wie anders dan hij was gezien op de heide? De volgende dag werd de zwerver door de rechters naar de galg verwezen.
Het volk kwam toegestroomd om de terechtstelling bij te wonen. Herhaaldelijk bezwoer de zwerver z’n onschuld. En ten laatste bood hij aan om zijn doornstok, die hem in zijn zwerversleven tot steun gediend had, in drie worpen te slingeren tot de landspalen aan de overzijde van het dorp. Dit mocht een teken van zijn onschuld zijn. Onmogelijk, verklaarden de rechters. En omdat ze het onmogelijk vonden, mocht de zwerver z’n kunst beproeven. Hij maakte een kruisteken voor hij begon, plantte zijn voeten vast op de grond, zwaaide zijn stok en de doornstaf kwam meer…neer ver over de helft van de vereiste afstand. De schepenen werden er nadenkend van. Maar zou hun vonnis vals verklaard worden door dit godsoordeel? Hun trots kwam daartegen in opstand. Het was immers duivelsbedrog. Het vonnis zou onmiddellijk geveld worden.
Toen de simpele zwerver de ladder opklom met het touw al om zijn hals profeteerde hij tot de omstanders: “Zowaar ik onschuldig ben zal de stok ter plaatse waar-ie neerkwam worden wortel schieten en groeien en bloeien ten eeuwigen dage.” En zo is het gebeurd. De knoestige doornboom, hoewel geschonden en gehavend door storm en bliksemvuur, staat nog altijd op de eenzame akker van Waalre. En elk jaar...En elke nieuwe lente spruiten de jonge loten uit zijn sterke arm.
Voor het gerecht der vroede mannen was de simpele zwerver nog schuwer en stiller geworden. De klankval van hun stemmen klonk in z’n oren als een verwijderd gegons. Maar toen de schepenen opstonden en het vonnis voorgelezen werd, stak hij zijn hand op en bezwoer zijn onschuld bij de hemelse zaligheid. Nooit of te nimmer had hij een bijenkorf gestolen. Maar de rechters geloofden hem niet. Wie anders dan hij was gezien op de heide? De volgende dag werd de zwerver door de rechters naar de galg verwezen.
Het volk kwam toegestroomd om de terechtstelling bij te wonen. Herhaaldelijk bezwoer de zwerver z’n onschuld. En ten laatste bood hij aan om zijn doornstok, die hem in zijn zwerversleven tot steun gediend had, in drie worpen te slingeren tot de landspalen aan de overzijde van het dorp. Dit mocht een teken van zijn onschuld zijn. Onmogelijk, verklaarden de rechters. En omdat ze het onmogelijk vonden, mocht de zwerver z’n kunst beproeven. Hij maakte een kruisteken voor hij begon, plantte zijn voeten vast op de grond, zwaaide zijn stok en de doornstaf kwam meer…neer ver over de helft van de vereiste afstand. De schepenen werden er nadenkend van. Maar zou hun vonnis vals verklaard worden door dit godsoordeel? Hun trots kwam daartegen in opstand. Het was immers duivelsbedrog. Het vonnis zou onmiddellijk geveld worden.
Toen de simpele zwerver de ladder opklom met het touw al om zijn hals profeteerde hij tot de omstanders: “Zowaar ik onschuldig ben zal de stok ter plaatse waar-ie neerkwam worden wortel schieten en groeien en bloeien ten eeuwigen dage.” En zo is het gebeurd. De knoestige doornboom, hoewel geschonden en gehavend door storm en bliksemvuur, staat nog altijd op de eenzame akker van Waalre. En elk jaar...En elke nieuwe lente spruiten de jonge loten uit zijn sterke arm.
Onderwerp
SINSAG 1162 - Die Unschuld des Verurteilten ergibt sich nach seinem Tode.
SINSAG 1162 - Die Unschuld des Verurteilten ergibt sich nach seinem Tode. 
Beschrijving
Een zwerver wordt beschuldigd van het stelen van een bijenkorf, maar zegt onschuldig te zijn. Hij wil zijn onschuld bewijzen door een doornstok, zijn wandelstok, in drie worpen naar de landspalen aan de overzijde van het dorp te slingeren. De rechters staan dit toe en het lijkt de zwerver te gaan lukken, maar de rechters verwijzen hem toch naar de galg. De zwerver zegt dat zijn onschuld zal blijken als de doorntak op de plaats waar hij neerkwam wortel schiet en gaat groeien en bloeien. Zo gebeurde het en de doornboom staat er nog steeds.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Naam Locatie in Tekst
Waalre
Waalre
Plaats van Handelen
Waalre
Waalre