Hoofdtekst
- Gaat uw gang maar.
- Nou, wij waren eh… daor in ‘n boerderije, ik zal maar niet noemen wel, hè? Nee. Wij woonden daor in ’n boerderij en toen waren d’r eerst, toen wij d’r kwam’n, toen woonden die lui, die eerste lui, die woonden ‘r nog in. Want wij was’n… wij bun eh… nou, in november bunde we d’r kom’n, dus en doen woonden die lui d’r nog in die hadden nog geen woon’n, dus die muste d’r in blieben. Toen hebben we jeerst in-e kamer ‘woont en zullie in-e keuken. Maar ja, toen laoter, toen was ’t om mei en toen bun ze d’r uut ‘gaon. En toen eh… kregen wij ’t hele huus natuurlijk, hè. Nou, toen we ’t hele huus al ’n poossie hadden, mien zuster, nou, die is noow natuurlijk ook al old, maar die was toen nog… lag toen nog in de kinderwaog’n. En doe zegge, zeg mien moeder zo, det hed ze mie later verteld dan, ‘k weet dat niet, hoor, ik heb ut niet… niet… ik wul d’r niks van zeggen. Maar toen zeg ze zo: “Ja,” zeg ze “en dan meus ik alle nachte meus ik…” moest zij mien zuster dan tuu de waog’n draogen, hè. Want eh… nou ja, det was vroeger zo, ledikanten hadden ze toen najt, hè. Dat is noow helemaal anders, maor zeej hadden toen geen ledikanten, dus zie lagen in de kinderwaog’n. Nou, enne, dou dan was det maol, dao had eh… mien moeder die had ’s nachts weur altied om een uur of één weur det kind wakker, nou, en toen had mien moeder die hadde det uut‘ehaold en die hadde bij ‘r op bedde ‘nomen en ik lag goed en wel met d’r op bedde, want ja, zie blieb ook d’r mee slaopen laoter, hè. Det dui… det was toen zo. Nou is dat niet meer zo, maar toen wel. Nou, en ik lag goed en wel weer op bedde, zeg ze, en toen ineens, zeg ze, toen kwampt daor, daor de slaopkamer, waor wij dan eerst ‘woond hadden, daor kwam ein uut, op-e klompen, hier deur die deur d’r uut, naor de schuur in. Toen had mien moeder die had ‘dacht: god, det was mien oldste zuster en dat was een Griet. En toen zeg mien moeder zo, zachtjes, ook nog niet zo hard: “Griet. Griet, maok toch niet zo’n lawaai,” weet-je, “j’maok d’ander’n toch wakker”. Maar zie kreeg geen geheur. Zie denk: nou, laot ik maor niks meer zeggen, want anders dan worden d’ander’n ook wakker. Dus, weet je wat? Zeej houdt zich stil. Anders ’s meur’ns toen komp ze op en toen hadden ze aan ‘t eten ‘zeten en toen ha-ze zo ‘zegd: “Griet,” ha-ze ‘zegd “ha-jij d’r vannacht aof’waest?”
“D’r aof‘waest? Nee, ik heb d’r helemaal niet aof‘waest.”
“Nou, wat was det dan vannacht? Want d’r was ja zo’n lawaai. D’r kwam eine op-e klompen te de kamer uut en die ging dan naor ‘t [….?] deur de keuken hiejn en die ging dan naor ‘t [….?] en [….?]. Ik heb nog ‘roupen n’ ‘m, huur,” zeg ze, “maar ik huurde niks ve’er.”
“Nou,” zeg mien oldste zuster, “maar ik heb ’t nie ‘weest, huur. Ik heb d’r nie aof’waest.”
“Och,” zeg mien vaoder zo, “u-de gek (?). Och, doe heurst altied wat.”
“Nou ja, maar ’t is toch werkelijk waor” zeg mien moeder zo, hè. “Ik heb ‘t werkelijk ‘huurd, want ik heb nog ‘roupen. En duudelijk op-e klompen, heb ik ‘t gehuurd.” Nou, det was goed.
Toen zeg mien zuster, die zeg zo: “Nou,” zeg mien zuster, mien oldste zuster, hè, eh… “wil ik vannacht es wakker blieben. d’ Wil ik es kieken of ik det ook huur.”
“Nou, nou to-det maor es. Je meint zeker det ik d’r maar om lait, maar det is niet zo.”
Nou goed. Mien oldste zuster die bleef ’s nachts wakker en jao, die huurt ’t zulde geval. Precies ’t zulde. Komt daor weg, deur weer uut, schuur in, huurt niet weer.
Toen andere ’s meurn’s: “Nou, en hou is-t? He’t oj ook wat ‘ehuurd?”
“Jao, ik heb ‘t net zo ‘huurd” zeg ze.
“Ach,” zeg mien vaoder, “j’ hebt altied wat bijzonders.”
“Nou,” zeg mien moeder, “blieb jij dan ook maar es wakker. Dan luuster jij dan ook maar es.”
Want mien vaoder wol nergens aan geleuben, hè, det… det… det… Det was ja smoes, hè. Det was smoes, want die wou nergens van waiten, hè. Maor afijn, doe zeg mien moeder, die zeg: “Nou, den blieb jij maor es wakker, of jij ’t dan ook huurde.”
“Nou,” zeg mien vaoder, “denk toch det ‘k luuster.”
Nou, die hait… die bleef ook wakker ’s nachts en... Want hie lag me natuurlijk nou op… op… op… te luusteren, hè. En die bleef ook wakker en goddorie, jao heur, die heurde precies ’t zelfde geval.
Nou, toen andere ’s meurn’s: “Nou, he-je ’t ook ‘ehuurd?”
“Ja, precies ’t zulde.”
“Nou,” zeg mien moeder, “maar wait je wat? Wat of dat dan is wait ik neet, maar dan wil ik neet langer in ’t duuster…” want die maak zich benauwd, “…dan wil ik neet langer in ’t duuster mien soor”, mien zuster die toen klein was, “det kin oet-e waog’n haolen” hè, zeg ze. “Dan douw ik ’n lichie op.” Nou, en zie hebben ’n lampie op’estoken en af’elopen was ‘t. Zie hef ‘t nie weer ‘heurd. Nooit weer ‘heurd.
- Maar bent u wel in dat huis blijven wonen?
- Eerst al, ja. Natuurlijk. Eerst al. Wie hadden ‘t ‘huurd voor zo lang. Dus dat mussen wie blieben wonen natuurlijk.
- En u was er niet bang voor? Zeg maar… Uw ouders waren er niet bang voor, dat ze daar eh… die geluiden hoorden?
- Nee, eerst niet, eerst niet.
- Nou, wij waren eh… daor in ‘n boerderije, ik zal maar niet noemen wel, hè? Nee. Wij woonden daor in ’n boerderij en toen waren d’r eerst, toen wij d’r kwam’n, toen woonden die lui, die eerste lui, die woonden ‘r nog in. Want wij was’n… wij bun eh… nou, in november bunde we d’r kom’n, dus en doen woonden die lui d’r nog in die hadden nog geen woon’n, dus die muste d’r in blieben. Toen hebben we jeerst in-e kamer ‘woont en zullie in-e keuken. Maar ja, toen laoter, toen was ’t om mei en toen bun ze d’r uut ‘gaon. En toen eh… kregen wij ’t hele huus natuurlijk, hè. Nou, toen we ’t hele huus al ’n poossie hadden, mien zuster, nou, die is noow natuurlijk ook al old, maar die was toen nog… lag toen nog in de kinderwaog’n. En doe zegge, zeg mien moeder zo, det hed ze mie later verteld dan, ‘k weet dat niet, hoor, ik heb ut niet… niet… ik wul d’r niks van zeggen. Maar toen zeg ze zo: “Ja,” zeg ze “en dan meus ik alle nachte meus ik…” moest zij mien zuster dan tuu de waog’n draogen, hè. Want eh… nou ja, det was vroeger zo, ledikanten hadden ze toen najt, hè. Dat is noow helemaal anders, maor zeej hadden toen geen ledikanten, dus zie lagen in de kinderwaog’n. Nou, enne, dou dan was det maol, dao had eh… mien moeder die had ’s nachts weur altied om een uur of één weur det kind wakker, nou, en toen had mien moeder die hadde det uut‘ehaold en die hadde bij ‘r op bedde ‘nomen en ik lag goed en wel met d’r op bedde, want ja, zie blieb ook d’r mee slaopen laoter, hè. Det dui… det was toen zo. Nou is dat niet meer zo, maar toen wel. Nou, en ik lag goed en wel weer op bedde, zeg ze, en toen ineens, zeg ze, toen kwampt daor, daor de slaopkamer, waor wij dan eerst ‘woond hadden, daor kwam ein uut, op-e klompen, hier deur die deur d’r uut, naor de schuur in. Toen had mien moeder die had ‘dacht: god, det was mien oldste zuster en dat was een Griet. En toen zeg mien moeder zo, zachtjes, ook nog niet zo hard: “Griet. Griet, maok toch niet zo’n lawaai,” weet-je, “j’maok d’ander’n toch wakker”. Maar zie kreeg geen geheur. Zie denk: nou, laot ik maor niks meer zeggen, want anders dan worden d’ander’n ook wakker. Dus, weet je wat? Zeej houdt zich stil. Anders ’s meur’ns toen komp ze op en toen hadden ze aan ‘t eten ‘zeten en toen ha-ze zo ‘zegd: “Griet,” ha-ze ‘zegd “ha-jij d’r vannacht aof’waest?”
“D’r aof‘waest? Nee, ik heb d’r helemaal niet aof‘waest.”
“Nou, wat was det dan vannacht? Want d’r was ja zo’n lawaai. D’r kwam eine op-e klompen te de kamer uut en die ging dan naor ‘t [….?] deur de keuken hiejn en die ging dan naor ‘t [….?] en [….?]. Ik heb nog ‘roupen n’ ‘m, huur,” zeg ze, “maar ik huurde niks ve’er.”
“Nou,” zeg mien oldste zuster, “maar ik heb ’t nie ‘weest, huur. Ik heb d’r nie aof’waest.”
“Och,” zeg mien vaoder zo, “u-de gek (?). Och, doe heurst altied wat.”
“Nou ja, maar ’t is toch werkelijk waor” zeg mien moeder zo, hè. “Ik heb ‘t werkelijk ‘huurd, want ik heb nog ‘roupen. En duudelijk op-e klompen, heb ik ‘t gehuurd.” Nou, det was goed.
Toen zeg mien zuster, die zeg zo: “Nou,” zeg mien zuster, mien oldste zuster, hè, eh… “wil ik vannacht es wakker blieben. d’ Wil ik es kieken of ik det ook huur.”
“Nou, nou to-det maor es. Je meint zeker det ik d’r maar om lait, maar det is niet zo.”
Nou goed. Mien oldste zuster die bleef ’s nachts wakker en jao, die huurt ’t zulde geval. Precies ’t zulde. Komt daor weg, deur weer uut, schuur in, huurt niet weer.
Toen andere ’s meurn’s: “Nou, en hou is-t? He’t oj ook wat ‘ehuurd?”
“Jao, ik heb ‘t net zo ‘huurd” zeg ze.
“Ach,” zeg mien vaoder, “j’ hebt altied wat bijzonders.”
“Nou,” zeg mien moeder, “blieb jij dan ook maar es wakker. Dan luuster jij dan ook maar es.”
Want mien vaoder wol nergens aan geleuben, hè, det… det… det… Det was ja smoes, hè. Det was smoes, want die wou nergens van waiten, hè. Maor afijn, doe zeg mien moeder, die zeg: “Nou, den blieb jij maor es wakker, of jij ’t dan ook huurde.”
“Nou,” zeg mien vaoder, “denk toch det ‘k luuster.”
Nou, die hait… die bleef ook wakker ’s nachts en... Want hie lag me natuurlijk nou op… op… op… te luusteren, hè. En die bleef ook wakker en goddorie, jao heur, die heurde precies ’t zelfde geval.
Nou, toen andere ’s meurn’s: “Nou, he-je ’t ook ‘ehuurd?”
“Ja, precies ’t zulde.”
“Nou,” zeg mien moeder, “maar wait je wat? Wat of dat dan is wait ik neet, maar dan wil ik neet langer in ’t duuster…” want die maak zich benauwd, “…dan wil ik neet langer in ’t duuster mien soor”, mien zuster die toen klein was, “det kin oet-e waog’n haolen” hè, zeg ze. “Dan douw ik ’n lichie op.” Nou, en zie hebben ’n lampie op’estoken en af’elopen was ‘t. Zie hef ‘t nie weer ‘heurd. Nooit weer ‘heurd.
- Maar bent u wel in dat huis blijven wonen?
- Eerst al, ja. Natuurlijk. Eerst al. Wie hadden ‘t ‘huurd voor zo lang. Dus dat mussen wie blieben wonen natuurlijk.
- En u was er niet bang voor? Zeg maar… Uw ouders waren er niet bang voor, dat ze daar eh… die geluiden hoorden?
- Nee, eerst niet, eerst niet.
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
SINSAG 0456 - Der Poltergeist im Hause
SINSAG 0456 - Der Poltergeist im Hause
Beschrijving
Een vrouw (moeder van de vertelster) hoort ’s nachts iemand op klompen door het huis lopen, naar buiten gaan en vervolgens de schuur in gaan, maar niemand van haar familie is ’s nachts uit bed geweest.
De volgende nacht blijft haar oudste dochter wakker en zij hoort precies hetzelfde.
De vader van het gezin gelooft er niets van, maar blijft de daaropvolgende nacht wakker en ook hij hoort iemand op klompen door het huis lopen, naar buiten gaan en de schuur in gaan.
De familie besluit ’s nachts een lampje aan te laten en daarna hebben ze de persoon op klompen nooit meer gehoord.
De volgende nacht blijft haar oudste dochter wakker en zij hoort precies hetzelfde.
De vader van het gezin gelooft er niets van, maar blijft de daaropvolgende nacht wakker en ook hij hoort iemand op klompen door het huis lopen, naar buiten gaan en de schuur in gaan.
De familie besluit ’s nachts een lampje aan te laten en daarna hebben ze de persoon op klompen nooit meer gehoord.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Commentaar
De verhalen VODA_029_01, VODA_029_02, VODA_029_03 en VODA_029_04 vormen één geheel. Ze gaan allemaal over hetzelfde (spook)huis waarin de bewoners (met name de vrouw des huizes) vreemde geluiden en stemmen hoorden.
----
Zie ook WEV011601 (zelfde verhaal, zelfde vertelster).
----
Zie ook WEV011601 (zelfde verhaal, zelfde vertelster).