Hoofdtekst
Maor det ze’k je vertel’n, toen laoter, toen kom ze… toen es op ’n morgen, toen waar ze d’r al een poosje ’waest, en eh… toen komt mien vaoder die gait ’s aobends naor de buur’n toe en praot’n. Det was de gewoonte. Eb’n poosie aobend-praoten, zeiden ze dan, hè. Nou, maor mien moeder ging niet mit, want eh… die had wel anders wat te doon. Want wie hadd’n ’n hoeshalde met zes kinder, dus d’r was wel wat te doon. En mien moeder ging ook nog wel es mee naor ’t land, dus d’r was halemaol wel wat te doon.
Nou enne, toen op ’n morgen, toen was hij dan naor de buur’n toe ’gaon enne… dao waas… löpt dan tegen ’n uur of tien, en mien moeder had moederziel allenig in-e keuken ’zeten. En die was aan ’t stoppen en aan ’t naaien ’eweest. En ik zat daor rustig, zaet ze, ja, ’t was halemaol stil om heur hain ’waest, dus dan kun-ze ook alles huur’n ja, hè. En dan tegen ’n uur of tien, zeg ze, toen kwam d’r wat gepraot, eerst ’n vrouwenstem, toen ’n mannenstem, en dat was ’n gebabbel deur mekaar heer, en dat had al ’n poosie gehoord en toen ha-ze mettertied had ze daor det al een hele poosie al ’hoord, toen da’ze mettertied doa: god, god. Nou, zie dachde dat mien vaoder ’t was, hè. Waorum komt-e nog niet an huus, want ’t is kold, om daor te staon. Maor ach, zie gait d’r ook nie naor toe. Nou, en toen mettertied, een hele poos daornao dao kump mien vaoder thuus. En dao zeg mien vaoder, die zeg… Ach, doe zeg mien moeder zo: “Wa ha-jij dao ’n poos staon te praot’n daor?”
“Praot’n?” zeg mien vaoder, “Ik heb helemaal niet ’praot’n. Ik ben… ik kom zo van bie‘n [...].” zeg-e. “Dao kom ik zo vandaon enne, nou, en ik kom hier zo naar huus tou.”
“Ja,” zeg mien moeder, “maor eh… wou’st mij zeker wat wiesmaoken.”
“Nee, hoor! Vraag maar, hoor. Ik kom d’r zo vandaon. Ik heb halemaol niet boet’n staon te praot’n.”
“Nou,” zeg mien moeder, “wat dat dan ’weest is dat wait ‘k niet, maar daor was al wat ge-… gepraot, dan mannenstem’n en dan vrouwenstem’n, dat ik dach det jij daor bij waar’n. Misschien staon ze daor met mekaar te praot’n. Ik denk: god, waorum kump-e nou toch neet an huus.” Dus dat was de tweede keer. Dat haet natuurlijk ook zo wat ’waest, want dao was niks dao… was niks ’waest. Maar dat zij ja, zij had niet ’keken, zo is ’t nog niet, maor zij had iedere keer wat ’huurd.
Nou enne, toen op ’n morgen, toen was hij dan naor de buur’n toe ’gaon enne… dao waas… löpt dan tegen ’n uur of tien, en mien moeder had moederziel allenig in-e keuken ’zeten. En die was aan ’t stoppen en aan ’t naaien ’eweest. En ik zat daor rustig, zaet ze, ja, ’t was halemaol stil om heur hain ’waest, dus dan kun-ze ook alles huur’n ja, hè. En dan tegen ’n uur of tien, zeg ze, toen kwam d’r wat gepraot, eerst ’n vrouwenstem, toen ’n mannenstem, en dat was ’n gebabbel deur mekaar heer, en dat had al ’n poosie gehoord en toen ha-ze mettertied had ze daor det al een hele poosie al ’hoord, toen da’ze mettertied doa: god, god. Nou, zie dachde dat mien vaoder ’t was, hè. Waorum komt-e nog niet an huus, want ’t is kold, om daor te staon. Maor ach, zie gait d’r ook nie naor toe. Nou, en toen mettertied, een hele poos daornao dao kump mien vaoder thuus. En dao zeg mien vaoder, die zeg… Ach, doe zeg mien moeder zo: “Wa ha-jij dao ’n poos staon te praot’n daor?”
“Praot’n?” zeg mien vaoder, “Ik heb helemaal niet ’praot’n. Ik ben… ik kom zo van bie‘n [...].” zeg-e. “Dao kom ik zo vandaon enne, nou, en ik kom hier zo naar huus tou.”
“Ja,” zeg mien moeder, “maor eh… wou’st mij zeker wat wiesmaoken.”
“Nee, hoor! Vraag maar, hoor. Ik kom d’r zo vandaon. Ik heb halemaol niet boet’n staon te praot’n.”
“Nou,” zeg mien moeder, “wat dat dan ’weest is dat wait ‘k niet, maar daor was al wat ge-… gepraot, dan mannenstem’n en dan vrouwenstem’n, dat ik dach det jij daor bij waar’n. Misschien staon ze daor met mekaar te praot’n. Ik denk: god, waorum kump-e nou toch neet an huus.” Dus dat was de tweede keer. Dat haet natuurlijk ook zo wat ’waest, want dao was niks dao… was niks ’waest. Maar dat zij ja, zij had niet ’keken, zo is ’t nog niet, maor zij had iedere keer wat ’huurd.
Onderwerp
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen.
SINSAG 0478 - Andere Erlebnisse; unbeschreibbare Spukerscheinungen. 
SINSAG 0456 - Der Poltergeist im Hause
SINSAG 0456 - Der Poltergeist im Hause
Beschrijving
Een vrouw is alleen thuis. Haar man is naar de buren gegaan om te kletsen. Op een gegeven moment hoort de vrouw buiten gepraat, vrouwenstemmen, mannenstemmen. Dat gaat een hele tijd door en ze vraagt zich af waarom haar man niet naar binnen komt, want het is koud buiten. Als haar man dan eindelijk naar binnen komt, vraagt ze hem waarom hij zo lang buiten bleef staan praten. De man beweert echter dat hij helemaal niet buiten heeft staan praten en direct vanuit het huis van de buren naar huis is gekomen. De vrouw hoorde dus stemmen die er niet waren.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Commentaar
De verhalen VODA_029_01, VODA_029_02, VODA_029_03 en VODA_029_04 vormen één geheel. Ze gaan allemaal over hetzelfde (spook)huis waarin de bewoners (met name de vrouw des huizes) vreemde geluiden en stemmen hoorden.