VODA_029_05

Mien opoe die g’leub’n ook in veurteek’ns. Ze hef ‘r ook heel wat gezien, verschillende ding’n. En zo hef ze ook mee’emaakt, toen ze de eerste keer in verwachting was, toen woonde ze an de Spiekerboersweg, heel eenzaam, op Kampevene. ’s Oab’ns, ’t was mooi weer, zie stond eens buut’n te kiek’n. Heure man die zou gauw weer koom’n. Zie dacht: och, Evert kump wel [?] an. ’t Was mooi weer, beetje nevelig over ’t land, hè. Zie stond rustig te’en de deur an en zie was blie dat ’t mooi weer was en det ze op heur man wacht’n en zie was blie met heur kindjien det ze verwacht’n. D’r was helemaal niks aan de hand woar ze heur bezörgd over maakt’n. Ze had zich nie druk ’emaakt dan. Zie stond doar gewoon rustig te kiek’n. Toen dacht ze: huh, wat heur ik doar? Wind is d’r nie. ’t Is net of d’r geritsel beej de struuk’n is. Toen keek ze opzie en een groot, gries dier kwam op heur af. Net zoals een soort ezel, zeg ze. ’t Was geen ezel en ’t was geen hond, maar ’t leek toch zowat. Zie wus neet wat veur dier dat was. En zie waar’n kold en griezelig. Zie wus zelf niet wat dat was. Zie most heur vasthold’n aan de deure. Och, dacht ze, as Evert noe maar kwam, want wat mut ‘k noe toch. En zie gink weer in huus. Heure man die kwamp weer, die zeg: “Klaasie, wat scheelt-e toch? Wat is d’r toch gebeurd? Wat kiek-ie toch naar uut.”
“Och,” zeg ze, “ik weet ’t niet. Zal mie wel wat verbeeld heb’n. Goa maar es rustig koffie drink’n. Hoe he-je ‘t ’had?”
“O, ja goed, vrouwe.”
Zie praat’n ’n poosie en ze gingen noa bedde toe, maar opoe voelde zich niks goed. Zie bleef raar een beetjie. En noa een poosie word’n heur kindjien dood geboor’n. Nou ja, ’t was ’n arme tied vroeger. De buur’n kwam’n beej mekare, die zeien: “Ja, wat mut ‘r met det kind gebeur’n? ’t Is nog veul te vroeg. Mut det begraab’n wor’n of zol’w det zo zelf begraben, zo onder mekare?” Ja, opoe wol ’t graag begraab’n heb’n. Natuurlijk, ’t was heur kindjien. De buur’n die zeiden: “Och, loat’n w’dat maar niet doen. Brengt een hoop onkosten mee, veur de buur’n en veur uzelf en ’t is veul te vroeg, loat’ ‘t maar zelf begraben.” Kindjien word’n in’epakt en heure man die begraab’n ’t zelf, die bracht ’t weg ’s oabens.
Eerst praat’n ze d‘r nie over, maar noa ’n poosie toen zeg ze: “Evert, ik wil toch graag weet’n woar det kindjien begraab’n bin. Woar is det ’ebleben?”
“Nou,” zeg-e. “det zal ‘k oe zeg’n. Ik heb d’r gunder begraab’n, onder an de kolk. Nou, een gaatgie gemaakt en ik heb ’t goed begraab’n. Ik heb d’r een beumpie noa gezet, doa lig ’t.” En toen dacht ze iniens weer an det gruwelijke beest det ze ’zien had. Ziet, dacht ze, doa is det beest weg’egoan. Net precies woar det Evert hèn ’egoan was om ‘t kindjien te begraab’n, doa was det beest weg’eloop’n. Zo as ze zelf precies zo had zien goan.

SINSAG 0486 - Andere Todesvorzeichen.    SINSAG 0486 - Andere Todesvorzeichen.   

TM 4901 - Schrikken tijdens zwangerschap    TM 4901 - Schrikken tijdens zwangerschap   

Een vrouw wacht bij de deur van haar huis op haar man. Ze is in verwachting van haar eerste kind en geniet van de mooie avond. Plots ziet ze een groot, grijs dier. Ze weet niet wat voor dier het is. Het lijkt op een ezel of op een hond, maar dat is het niet. Ze voelt zich opeens helemaal naar en koud.
Later, als ze in bed ligt, voelt de vrouw zich nog steeds niet goed en na een tijdje wordt haar kindje veel te vroeg geboren.
Haar man begraaft het kindje. Als de vrouw vraagt waar hij het kindje heeft begraven, blijkt dat hij het kindje precies heeft begraven op de plaats waar het dier heen liep.

Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)

Evert    Evert   

Spiekerboersweg    Spiekerboersweg   

Kampevene    Kampevene   

Spijkerboersweg    Spijkerboersweg   

Kamperveen    Kamperveen   

Spijkerboersweg    Spijkerboersweg   

Kamperveen    Kamperveen