Hoofdtekst
Mijn grootvader is toen waarschijnlijk zo’n zestien, zeuventien, achtien jaar oud geweest, had natuurlijk nog geen boerderij, zoals later, en werkte als, zoals dat heet, knecht bij een grote boer die een boerderij had net buiten het dorp. Midden in de zomer, ’t was al onweer in de lucht, is hij met de zoon van deze boer, met een zekere Jan Jansen, teruggekomen op een grote hooiwagen. En ze moesten over een weg, een vrij brede weg, naar deze boerderij toe. En dat is, dat is ook belangrijk, de enige weg naar deze boerderij. Toen ze op een afstand van ongeveer een kilometer van die boerderij af waren brak het onweer los en mijn grootvader vertelde:
“Wie zunt na van ’n woag’n af’sprong’n oen d’r onder kroup’n oen heb’n ons daor op ’t hoekje hin’zet oen wol’n waer afwacht’n. Oen wie zit’n daor zo oen ik kiek tussen die raaw’n van die woag’n op weg, dou zee ik daor veer roaw’n von ’n an’r woag’n aber ik heur niks. Oen do zee ’k daor ’n man langs sjtap’n achter dee woag’n. Ik zee alleen zien bukspiep’n. Oen da kom’n d’r nog meer manluu. Oen ik zee alleen maar die bukspiep’n. Oen da zee ik rok’n, van die vrouwluu. Oen ik denk zo bie miezelf: dat is net zo as wen d’r een beëerdigd worden moet. Aber ik was zo baang, ik durs niet onder dae woag’n wegkroep’n en kiek’n of wol ’n beëerdigung was.
Albe, is een beëerdigung ’waest. Ik heb ’n veurloop ’zeen. D’n waek later heb’n wie allen mit ’nane net zoals ik dout ’zeen heb, heb’n die olle Harm Jansen, heb’n wie zo naor ’t karkhof hin’bracht. Met die woag’n oen dae pastoor d’r achter oen den die manluu, zo as det bie ons is, oen den die vrouwluu, zo zin wie allen mit ‘nane naor ’t karkhof hin’gaon.”
“Wie zunt na van ’n woag’n af’sprong’n oen d’r onder kroup’n oen heb’n ons daor op ’t hoekje hin’zet oen wol’n waer afwacht’n. Oen wie zit’n daor zo oen ik kiek tussen die raaw’n van die woag’n op weg, dou zee ik daor veer roaw’n von ’n an’r woag’n aber ik heur niks. Oen do zee ’k daor ’n man langs sjtap’n achter dee woag’n. Ik zee alleen zien bukspiep’n. Oen da kom’n d’r nog meer manluu. Oen ik zee alleen maar die bukspiep’n. Oen da zee ik rok’n, van die vrouwluu. Oen ik denk zo bie miezelf: dat is net zo as wen d’r een beëerdigd worden moet. Aber ik was zo baang, ik durs niet onder dae woag’n wegkroep’n en kiek’n of wol ’n beëerdigung was.
Albe, is een beëerdigung ’waest. Ik heb ’n veurloop ’zeen. D’n waek later heb’n wie allen mit ’nane net zoals ik dout ’zeen heb, heb’n die olle Harm Jansen, heb’n wie zo naor ’t karkhof hin’bracht. Met die woag’n oen dae pastoor d’r achter oen den die manluu, zo as det bie ons is, oen den die vrouwluu, zo zin wie allen mit ‘nane naor ’t karkhof hin’gaon.”
Onderwerp
SINSAG 0481 - Leichenzug gesehen
SINSAG 0481 - Leichenzug gesehen 
Beschrijving
Een boerenknecht en de zoon van de boer worden op weg terug naar de boerderij verrast door een onweer. Ze schuilen samen onder de hooiwagen. Van onder de wagen ziet de knecht de wielen van een andere wagen, maar hij hoort niks. Hij ziet broekspijpen van mannen en rokken van vrouwen. Het lijkt wel een begrafenisstoet, maar hij is te bang om te gaan kijken.
De week erna wordt de boer waar de knecht voor werkte naar het kerkhof gebracht precies zoals de knecht gezien had . De knecht had een voorloop gezien.
De week erna wordt de boer waar de knecht voor werkte naar het kerkhof gebracht precies zoals de knecht gezien had . De knecht had een voorloop gezien.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Naam Overig in Tekst
Jan Jansen
Jan Jansen
Harm Jansen
Harm Jansen
Halbe Jansen
Halbe Jansen
Plaats van Handelen
Oost-Friesland
Oost-Friesland