Hoofdtekst
Het verhaal van de duivel en het beheksde paard
Op één van de boerderijen in de gemeente Echt, dat is een hele uit gemeente –gestrekte gemeente met vele gehuchten en boerderijen eh… daar klopte op kerstavond een heer aan met een paard en die vroeg of hij op de boerderij mocht eten en wat mocht rusten en z’n paard laten drinken. En eh… hij maakte een betrouwbare indruk en dat mocht. En toen hij… toen ze ge-eten hadden, toen zei de boer, eh…: “Höb geur veul tied? Dan kaarten v’r ’n pötje.” Hij was een verwoed… verwoed kaartspeler. Iets waar zijn vrouw zich altijd verschrikkelijk aan geërgerd had. En eh… dan ging het soms om geweldige bedragen als ze aan ’t kaarten waren als hij z’n makkers bij zich had. Toen bleek die vreemdeling een geweldige enthousiasteling te zijn voor kaarten. En ze gingen aan ’t kaarten. Eerst won de vreemde. Hij won zoveel dat de boerin ongerust begon te worden en toen ‘t ongeveer tijd was dat ze vertrekken moesten, dat was zo een uur ver [rollende donder op de achtergrond] dat ze naar de nachtmis moesten, misschien nog verder, toen zei de vrouw: “Kuueb, v’r moeten nog naor de nachmis gaon.”
“Det is nog tied genóg.” zag Kuueb “Ich bun noe aan ’t winne.” En ze speelden door.
De knecht die spande het paard voor het rijtuig en de boer… boerin en de dienstmaagd en de knecht die zouen dan vertrekken. “Allee, v’r mótte gaon!”
“O, det is nieks.” eh… zei dae vreemde heer “Det is nieks. Ich höb nog ein paerd bie mich. En die kónne allebei hel loupe.”
“Maar geur had toch maar ein paerd?” zag de knecht.
“Nae, ich höb d’r twieë. Gank maar kieke. Gaot geur al maar, hè. V’r doon dit pötje oet.”
Dae knech ging kieke en daor stóngen inderdaad twieë paerd aan e poort. “Zuus se noe?” zag d’n hieër “Veur kómme waal klaor. Laot ós det pötje maar net oet doon. Ich pak mich ’t rechtse paerd en de boer ‘t linkse en dan ziene v’r nog veur uch aan e kerk.”
Dae knech vertroewde ‘t neet. Dae haw maar ein paerd gezeen. Dao is get, dach d’r, wat neet klop. En die boerin dach: wat zal det gaeve? Die kómme neet in de nachmis. Det wuuerd ’ne ramp. En dae knech dae bónj ‘t paerd wat aan de linkse kantj stónj aan de rechse kantj en ‘t rechse links.
En wie ‘t nog vief minute veur twelf waas, det de nachmis zou beginne, toen waes ‘t pötje oet en doe zaet d’n hieër: “V’r haolen ’t nog. Vlot ’t paerd op. Doe rechs… doe… ich rechs en doe links.”
Ze vlegen ‘t paerd op en wie ze… bekans aan ‘t dörp waore, doe móste ze langs een groeët moeras. d’ Was nog drie minute. Dao in eine keer dao kump oet det moeras, oet dae nevel, ’n hiel groeët paerd en det hinnik. En det paerd waorop d’n duvel zaat det vluug over hals en kop naor det moeras inne. En ‘t paerd… d… det paerd wat oet de nevel kwaam verdween en de ruiter met d… ’t paerd met d’n duvel verzónk in ‘t moeras. En det paerd van ’t miens leep dore, van de boere, en kome nog net tied genóg aan de kerk. En hae wilt det paerd vasbinje wie e d’r vanaaf stap en hae vindj niks mier. Sjteit gen paerd mier naeve ‘m, is ’t paerd verdwene.
Op één van de boerderijen in de gemeente Echt, dat is een hele uit gemeente –gestrekte gemeente met vele gehuchten en boerderijen eh… daar klopte op kerstavond een heer aan met een paard en die vroeg of hij op de boerderij mocht eten en wat mocht rusten en z’n paard laten drinken. En eh… hij maakte een betrouwbare indruk en dat mocht. En toen hij… toen ze ge-eten hadden, toen zei de boer, eh…: “Höb geur veul tied? Dan kaarten v’r ’n pötje.” Hij was een verwoed… verwoed kaartspeler. Iets waar zijn vrouw zich altijd verschrikkelijk aan geërgerd had. En eh… dan ging het soms om geweldige bedragen als ze aan ’t kaarten waren als hij z’n makkers bij zich had. Toen bleek die vreemdeling een geweldige enthousiasteling te zijn voor kaarten. En ze gingen aan ’t kaarten. Eerst won de vreemde. Hij won zoveel dat de boerin ongerust begon te worden en toen ‘t ongeveer tijd was dat ze vertrekken moesten, dat was zo een uur ver [rollende donder op de achtergrond] dat ze naar de nachtmis moesten, misschien nog verder, toen zei de vrouw: “Kuueb, v’r moeten nog naor de nachmis gaon.”
“Det is nog tied genóg.” zag Kuueb “Ich bun noe aan ’t winne.” En ze speelden door.
De knecht die spande het paard voor het rijtuig en de boer… boerin en de dienstmaagd en de knecht die zouen dan vertrekken. “Allee, v’r mótte gaon!”
“O, det is nieks.” eh… zei dae vreemde heer “Det is nieks. Ich höb nog ein paerd bie mich. En die kónne allebei hel loupe.”
“Maar geur had toch maar ein paerd?” zag de knecht.
“Nae, ich höb d’r twieë. Gank maar kieke. Gaot geur al maar, hè. V’r doon dit pötje oet.”
Dae knech ging kieke en daor stóngen inderdaad twieë paerd aan e poort. “Zuus se noe?” zag d’n hieër “Veur kómme waal klaor. Laot ós det pötje maar net oet doon. Ich pak mich ’t rechtse paerd en de boer ‘t linkse en dan ziene v’r nog veur uch aan e kerk.”
Dae knech vertroewde ‘t neet. Dae haw maar ein paerd gezeen. Dao is get, dach d’r, wat neet klop. En die boerin dach: wat zal det gaeve? Die kómme neet in de nachmis. Det wuuerd ’ne ramp. En dae knech dae bónj ‘t paerd wat aan de linkse kantj stónj aan de rechse kantj en ‘t rechse links.
En wie ‘t nog vief minute veur twelf waas, det de nachmis zou beginne, toen waes ‘t pötje oet en doe zaet d’n hieër: “V’r haolen ’t nog. Vlot ’t paerd op. Doe rechs… doe… ich rechs en doe links.”
Ze vlegen ‘t paerd op en wie ze… bekans aan ‘t dörp waore, doe móste ze langs een groeët moeras. d’ Was nog drie minute. Dao in eine keer dao kump oet det moeras, oet dae nevel, ’n hiel groeët paerd en det hinnik. En det paerd waorop d’n duvel zaat det vluug over hals en kop naor det moeras inne. En ‘t paerd… d… det paerd wat oet de nevel kwaam verdween en de ruiter met d… ’t paerd met d’n duvel verzónk in ‘t moeras. En det paerd van ’t miens leep dore, van de boere, en kome nog net tied genóg aan de kerk. En hae wilt det paerd vasbinje wie e d’r vanaaf stap en hae vindj niks mier. Sjteit gen paerd mier naeve ‘m, is ’t paerd verdwene.
Onderwerp
AT 0330 - The smith outwits the devil
AT 0330 - The smith outwits the devil 
SINSAG 0945 - Andere Begegnungen mit dem Teufel.
SINSAG 0945 - Andere Begegnungen mit dem Teufel.
Beschrijving
Op kerstavond klopte er een heer met een paard aan bij een boerderij. Hij vroeg of hij wat mocht eten en rusten en of hij zijn paard mocht laten drinken. De boer liet de heer binnen. Na de maaltijd vroeg de heer of de boer een potje wilde kaarten. Daar was de boer dol op, dus er werd gekaart.
Op een gegeven moment wilde de boerin vertrekken naar het dorp voor de nachtmis. De boer was echter aan het winnen en wilde het potje uitspelen. Geen probleem, aldus de heer, want hij had twee snelle paarden. De boer kon het linker paard nemen en de heer het rechter paard en dan zouden ze nog gemakkelijk op tijd zijn voor de nachtmis. De boerin, de meid en de knecht konden alvast vertrekken met de wagen.
De knecht was verbaasd, want de heer had maar één paard. Toen hij buiten ging kijken stonden er echter inderdaad twee paarden. De knecht vertrouwde het zaakje niet en besloot de paarden te verwisselen: hij zette het linker paard rechts en het rechter paard links.
Om vijf voor twaalf was het potje uit en sprongen de heer en de boer snel op de paarden; de heer op het rechter paard en de boer op het linker. Vlak voor het dorp reden ze langs een moeras. Het was inmiddels drie voor twaalf. Opeens kwam er een groot paard uit de nevelen van het moeras. Het dier hinnikte en het paard waarop de duivel zat (want de heer was eigenlijk een duivel) vloog hals over kop het moeras in en zonk naar diepte. Het grote paard verdween weer in de nevel.
Het paard waarop de boer zat liep gewoon verder en de boer kwam nog net op tijd aan bij de kerk. Toen hij van zijn paard stapte en het dier vast wilde binden, stond er geen paard meer naast hem. Het paard was verdwenen.
Op een gegeven moment wilde de boerin vertrekken naar het dorp voor de nachtmis. De boer was echter aan het winnen en wilde het potje uitspelen. Geen probleem, aldus de heer, want hij had twee snelle paarden. De boer kon het linker paard nemen en de heer het rechter paard en dan zouden ze nog gemakkelijk op tijd zijn voor de nachtmis. De boerin, de meid en de knecht konden alvast vertrekken met de wagen.
De knecht was verbaasd, want de heer had maar één paard. Toen hij buiten ging kijken stonden er echter inderdaad twee paarden. De knecht vertrouwde het zaakje niet en besloot de paarden te verwisselen: hij zette het linker paard rechts en het rechter paard links.
Om vijf voor twaalf was het potje uit en sprongen de heer en de boer snel op de paarden; de heer op het rechter paard en de boer op het linker. Vlak voor het dorp reden ze langs een moeras. Het was inmiddels drie voor twaalf. Opeens kwam er een groot paard uit de nevelen van het moeras. Het dier hinnikte en het paard waarop de duivel zat (want de heer was eigenlijk een duivel) vloog hals over kop het moeras in en zonk naar diepte. Het grote paard verdween weer in de nevel.
Het paard waarop de boer zat liep gewoon verder en de boer kwam nog net op tijd aan bij de kerk. Toen hij van zijn paard stapte en het dier vast wilde binden, stond er geen paard meer naast hem. Het paard was verdwenen.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Motief
G303.3.3.1.3 - Devil as horse.
G303.3.3.1.3 - Devil as horse.
Commentaar
In het document dat bij dit geluidsbestand hoort staat "boek" met de hand erbij geschreven. Wellicht is dit verhaal dus ook gepubliceerd in een boek.
Naam Overig in Tekst
Kuueb
Kuueb
Naam Locatie in Tekst
gemeente Echt
gemeente Echt
Plaats van Handelen
Echt
Echt