Hoofdtekst
[tikkende klok op de achtergrond, op verschillende momenten in de opname te horen] En nu eh… wil ik iets vertellen wat ik zelf meegemaakt had en dat vertel ik om te illustreren hoe dat ’t mogelijk is dat een mens soms wel een zegt: ik geloof niet aan dingen eh… die ik eh… niet snap en die iets ongewoon of bovennatuurlijks lijken. En ik zelf eh… geloof daar volgens mij ook niet in [voorbijrijdend verkeer], maar ik vertel dit om te illustreren hoe je soms, in sommige omstandigheden eh… toch volledig meewerkt eh… en d’r ook wel in gelooft.
Eh… ik had vroeger een boerenbedrijf en op een gegeven morgen toen moest ik eh… voer bijhalen voor ’t vee. ’k Tuigde m’n paard aan en kwam d’r mee naar buiten en toen zegt mijn vader, die mij op ’t bedrijf hielp, hij wou dat zelf graag, toen zei hij: “Jóng, zuus te neet det d’r laam is?”
‘k Zeg: “Ja, ik zie ’t ook, maar ik heb niks aan ‘m gemerkt. Dat moet hij pas hebben.” Toen zei ik: “Wat zal ik daarmee doen?”
“Ja,” zei die, “als hij zo blijft lopen dan eh… kun je niet met ‘m eh… d’r uit gaan.”
Ja, we hielden even ruggespraak en ik moest eh… voer voor m’n vee hebben eh…, toen zeiden we… kwamen we dan eh… tot de conclusie: ik zou met ‘m gaan, ’t was een kilometer ver of zoiets, waar ik die bieten halen moest, en eh… d’r was ook nog een kans dat-ie, als-ie aan het lopen kwam, eh… beter ging lopen en dat ’t helemaal wegging.
Dus we gingen op weg. En toen ik aan de rand van ’t dorp kwam, stond daar bij een boerderij een eh… oud moedertje buiten, de vrou… de moeder van de boer, en die keek naar ’t paard en toen zei ze eh…: “Jóng,” ik was wel vijfenveertig, maar ze zei: Jóng, haaj ens efkes stil.”
Nou, ik hield mijn paard stil en toen zei ze eh… “Doe höbs toch zeker gezene det d’r laam is?”
Ik zeg: “Ja, tant Fin, dat heb ik gezien.”
Eh...eh… “Zaal ich ‘t ‘m aafnumme?”
Sja, ik… ik… glimlachte een beetje ongelovig, maar toen ik het gezicht van m’n vader zag en ’t gezicht van tant Fin, toen kwam ik onder de indruk. En ik keek vader vragend aan en toen zei die: “Jóng, dao moog se gerös in geluive!”
Eh… nou, ik zeg: “Tant Fin, als geer det kontj, hiel gaer.”
Ze eh… vroeg me wel: “Is ’t paard braaf?”
Ik zeg: “Ja.”
’t Was namelijk aan een van de achterpoten en zij was natuurlijk bang dat ’t paard eh… zou slaan, hè.
Ze ging naar de kant van de weg [langsrijdend verkeer], trok een paar van de langste spiertjes gras uit, hield die kruiselings over mekaar tussen duim en middelvinger en eh… ze prevelde iets, wat weet ik niet, en ze vroeg nog eens eh…: “Doet hij niks als ik aan die poot kom?”
‘k Zeg: “Nee, tant Fien, doe maar gerust.” Ik… ik ging bij ’t paard staan en hield ‘m bij z’n bek vast en kalmeerde ‘m en hij was ook zo braaf als een kind.
Zij streek daarmee over de poot van ’t paard en eh… zij zei nog iets in d’r eigen en toen trad ze terug. En wat ze met dat spiertje eh… met dat kruisje, met die spiertjes gras kruiselings, wat ze daarmee gedaan heeft, dat weet ik niet. Of zij die bij zich stak of bewaarde kan ’t niet zeggen, maar eh… toen zei ze tegen me; “Nou ,” eh…, “vaar maar verder. Als je ginder bij de brug bent zal ’t wel over zijn.” En inderdaad, eer ik bij de brug was liep ’t paard heel gewoon.
Dit is iets, ja, dat heb ik zelf meegemaakt en ik..ik.ik…, ondanks mezelf, ik geloofde d’r op dat moment wel in. En ik kan ’t me ook nu nog niet verklaren. Het kan zijn dat ’t paard even goed gelopen had, ik blijf daar allemaal buiten, maar ik... ik vertel iets wat ik meegemaakt heb.
Eh… ik had vroeger een boerenbedrijf en op een gegeven morgen toen moest ik eh… voer bijhalen voor ’t vee. ’k Tuigde m’n paard aan en kwam d’r mee naar buiten en toen zegt mijn vader, die mij op ’t bedrijf hielp, hij wou dat zelf graag, toen zei hij: “Jóng, zuus te neet det d’r laam is?”
‘k Zeg: “Ja, ik zie ’t ook, maar ik heb niks aan ‘m gemerkt. Dat moet hij pas hebben.” Toen zei ik: “Wat zal ik daarmee doen?”
“Ja,” zei die, “als hij zo blijft lopen dan eh… kun je niet met ‘m eh… d’r uit gaan.”
Ja, we hielden even ruggespraak en ik moest eh… voer voor m’n vee hebben eh…, toen zeiden we… kwamen we dan eh… tot de conclusie: ik zou met ‘m gaan, ’t was een kilometer ver of zoiets, waar ik die bieten halen moest, en eh… d’r was ook nog een kans dat-ie, als-ie aan het lopen kwam, eh… beter ging lopen en dat ’t helemaal wegging.
Dus we gingen op weg. En toen ik aan de rand van ’t dorp kwam, stond daar bij een boerderij een eh… oud moedertje buiten, de vrou… de moeder van de boer, en die keek naar ’t paard en toen zei ze eh…: “Jóng,” ik was wel vijfenveertig, maar ze zei: Jóng, haaj ens efkes stil.”
Nou, ik hield mijn paard stil en toen zei ze eh… “Doe höbs toch zeker gezene det d’r laam is?”
Ik zeg: “Ja, tant Fin, dat heb ik gezien.”
Eh...eh… “Zaal ich ‘t ‘m aafnumme?”
Sja, ik… ik… glimlachte een beetje ongelovig, maar toen ik het gezicht van m’n vader zag en ’t gezicht van tant Fin, toen kwam ik onder de indruk. En ik keek vader vragend aan en toen zei die: “Jóng, dao moog se gerös in geluive!”
Eh… nou, ik zeg: “Tant Fin, als geer det kontj, hiel gaer.”
Ze eh… vroeg me wel: “Is ’t paard braaf?”
Ik zeg: “Ja.”
’t Was namelijk aan een van de achterpoten en zij was natuurlijk bang dat ’t paard eh… zou slaan, hè.
Ze ging naar de kant van de weg [langsrijdend verkeer], trok een paar van de langste spiertjes gras uit, hield die kruiselings over mekaar tussen duim en middelvinger en eh… ze prevelde iets, wat weet ik niet, en ze vroeg nog eens eh…: “Doet hij niks als ik aan die poot kom?”
‘k Zeg: “Nee, tant Fien, doe maar gerust.” Ik… ik ging bij ’t paard staan en hield ‘m bij z’n bek vast en kalmeerde ‘m en hij was ook zo braaf als een kind.
Zij streek daarmee over de poot van ’t paard en eh… zij zei nog iets in d’r eigen en toen trad ze terug. En wat ze met dat spiertje eh… met dat kruisje, met die spiertjes gras kruiselings, wat ze daarmee gedaan heeft, dat weet ik niet. Of zij die bij zich stak of bewaarde kan ’t niet zeggen, maar eh… toen zei ze tegen me; “Nou ,” eh…, “vaar maar verder. Als je ginder bij de brug bent zal ’t wel over zijn.” En inderdaad, eer ik bij de brug was liep ’t paard heel gewoon.
Dit is iets, ja, dat heb ik zelf meegemaakt en ik..ik.ik…, ondanks mezelf, ik geloofde d’r op dat moment wel in. En ik kan ’t me ook nu nog niet verklaren. Het kan zijn dat ’t paard even goed gelopen had, ik blijf daar allemaal buiten, maar ik... ik vertel iets wat ik meegemaakt heb.
Onderwerp
TM 3102 - Belezer geneest mens of dier
TM 3102 - Belezer geneest mens of dier 
Beschrijving
Als een boer met zijn kreupele paard langs een oude vrouw loopt, vraagt zij hem te stoppen. Zij kan het paard van zijn kwaal afhelpen. Ze plukt twee grassprieten, houdt deze kruiselings over elkaar tussen duim en wijsvinger, prevelt iets, doet iets bij de poot van het paard en prevelt nogmaals iets. Het paard blijkt inderdaad genezen. Het kan weer gewoon lopen.
Bron
Radio-uitzending Vonken onder de As (NOS)
Commentaar
In dit verhaal wordt niet gezegd waar het zich afspeelt, maar gezien de overige verhalen van deze verteller is het zeer aannemelijk dat het Montfort of directe omgeving betreft.
Naam Overig in Tekst
tant Fin
tant Fin
tant Fien
tant Fien
Plaats van Handelen
Montfort
Montfort