Hoofdtekst
Er waren eens twee broêrs: de een was wijs en de andere gek. Zij hadden te samen een zak vol nooten gestolen.
De wijze zei tegen de gekke broer: "Ga jij nu de nooten delen, dan ga ik in dien tusschentijd dat schaap stelen, dat wij in het weiland zagen loopen."
"Goed," zei de gek, "dan zal ik een veilig plekje zoeken, waar wij den buit deelen kunnen."
Hij ging toen het kerkhof op, en klom over de muur van het doodsbeenderenhok en aldaar ging hij de nooten verdeelen. Terwijl hij telkens twee nooten uit de zak haalde, had hij twee hoopjes gemaakt.
Bij elke twee zeide hij: "Dat 's voor mij, dat 's voor jou."
De koster, nog laat in de kerk zijnde, hoorde aan de kant van het kerkhof eenig gerucht, luisterde, en hoorde dat het uit het beenderenhok kwam. Nog eens luisterende, hoorde hij duidelijk zeggen: "Dat 's voor mij, dat 's voor jou."
Met verwilderd gezicht, bleek van angst, kwam hij bij de pastoor aan en zeide: "O, mijheer pastoor, nooit, nooit durf ik meer de kerk in! Zouden wij op het einde der dagen zijn? Ik geloof dat de engelen en de duivels aan 't beenderen tellen zijn, duidelijk hoorde ik bij herhaling zeggen: 'Dat 's voor mij, en dat 's voor jou.'"
"Kom, malle vent!" zei de pastoor, "spookt het ook in je hoofd? Van al je vertelsels geloof ik niets."
De koster zei: "Mijnheer pastoor, als U niet mee gaat kijken wat er is, durf ik nooit meer in de kerk."
De pastoor nu, een oud en rumathiek man, ging op zijn stokje geleund, mee naar de kerk en jawel, van de kerkhofzijde, hoorde hij ook telkens: "Dat 's voor mij, en dat 's voor jou."
"Maar," sprak de pastoor, "nu heb ik het wel gehoord, maar nu zou ik het ook graag willen zien."
"Ik niet, mijnheer pastoor! Bij mijn ziel en zaligheid! Ik niet."
"Nu, gij behoeft niet te kijken," zei de pastoor, "doch de muur is mij te hoog, als gij nu 'bok, bok' wilde gaan staan, dan klim ik op uw rug, en kan ik zoo in het beenderenhok zien."
Dat wilde de koster dan wel, en toen de pastoor op zijn rug stond, ja, toen kon hij net over de rand heen zien.
De gek nu, door het geruisch dat zij maakten, opmerkzaam geworden, dacht dat 't zijn broêr was, en zeide: "Zoo, ben je daar! Wacht, dan zal ik hem meteen maar den nek afsnijden!"
Groote schrik van de koster, hij dacht dat 't om zijn hals te doen was. Hij aan de haal, en liet de pastoor vallen, en de goede man, die zooveel jaar met rumathiek gesukkeld had, kon nu ook weer goed loopen van de schrik.
De wijze zei tegen de gekke broer: "Ga jij nu de nooten delen, dan ga ik in dien tusschentijd dat schaap stelen, dat wij in het weiland zagen loopen."
"Goed," zei de gek, "dan zal ik een veilig plekje zoeken, waar wij den buit deelen kunnen."
Hij ging toen het kerkhof op, en klom over de muur van het doodsbeenderenhok en aldaar ging hij de nooten verdeelen. Terwijl hij telkens twee nooten uit de zak haalde, had hij twee hoopjes gemaakt.
Bij elke twee zeide hij: "Dat 's voor mij, dat 's voor jou."
De koster, nog laat in de kerk zijnde, hoorde aan de kant van het kerkhof eenig gerucht, luisterde, en hoorde dat het uit het beenderenhok kwam. Nog eens luisterende, hoorde hij duidelijk zeggen: "Dat 's voor mij, dat 's voor jou."
Met verwilderd gezicht, bleek van angst, kwam hij bij de pastoor aan en zeide: "O, mijheer pastoor, nooit, nooit durf ik meer de kerk in! Zouden wij op het einde der dagen zijn? Ik geloof dat de engelen en de duivels aan 't beenderen tellen zijn, duidelijk hoorde ik bij herhaling zeggen: 'Dat 's voor mij, en dat 's voor jou.'"
"Kom, malle vent!" zei de pastoor, "spookt het ook in je hoofd? Van al je vertelsels geloof ik niets."
De koster zei: "Mijnheer pastoor, als U niet mee gaat kijken wat er is, durf ik nooit meer in de kerk."
De pastoor nu, een oud en rumathiek man, ging op zijn stokje geleund, mee naar de kerk en jawel, van de kerkhofzijde, hoorde hij ook telkens: "Dat 's voor mij, en dat 's voor jou."
"Maar," sprak de pastoor, "nu heb ik het wel gehoord, maar nu zou ik het ook graag willen zien."
"Ik niet, mijnheer pastoor! Bij mijn ziel en zaligheid! Ik niet."
"Nu, gij behoeft niet te kijken," zei de pastoor, "doch de muur is mij te hoog, als gij nu 'bok, bok' wilde gaan staan, dan klim ik op uw rug, en kan ik zoo in het beenderenhok zien."
Dat wilde de koster dan wel, en toen de pastoor op zijn rug stond, ja, toen kon hij net over de rand heen zien.
De gek nu, door het geruisch dat zij maakten, opmerkzaam geworden, dacht dat 't zijn broêr was, en zeide: "Zoo, ben je daar! Wacht, dan zal ik hem meteen maar den nek afsnijden!"
Groote schrik van de koster, hij dacht dat 't om zijn hals te doen was. Hij aan de haal, en liet de pastoor vallen, en de goede man, die zooveel jaar met rumathiek gesukkeld had, kon nu ook weer goed loopen van de schrik.
Onderwerp
AT 1791 - The Sexton Carries the Parson 
AT 1791 - The Sexton Carries the Parson 
ATU 1791 - The Sexton Carries the Clergyman.
ATU 1791 - The Sexton Carries the Clergyman.
Beschrijving
Twee broers, waarvan de één slim en de ander dom is, hebben een zak met noten gestolen. De domme broer gaat deze alvast verdelen, terwijl de slimme broer nog een schaap gaat stelen. De domme broer zoekt een veilige plek om de noten te verdelen en komt terecht op het kerkhof. In het doodsbeenderenhok gaat hij de noten op twee stapeltjes leggen, waarbij hij steeds zegt: `Dat 's voor mij en dat 's voor jou.' De koster komt langs en hoort dit. Hij is doodsbenauwd, want hij denkt dat het de duivels en de engelen zijn die daar voor het Laatste Oordeel de botten aan het verdelen zijn. De koster rent naar de pastoor en vertelt het hele verhaal. de pastoor wil dit eerst eens zelf horen en zien. Omdat de pastoor oud en reumatisch is, vraagt hij aan de koster of hij op zijn rug mag staan om over de muur heen te kijken. De domme broer hoort geluiden en denkt dat het zijn broer is, die terug komt met het schaap. De domme broer zegt dat hij wel even de keel door zal snijden. De koster denkt dat over hem wordt gesproken en rent in paniek weg. De pastoor valt en is hiermee van zijn reuma genezen.
Bron
Collectie Boekenoogen (archief Meertens Instituut)
Commentaar
1894
vgl. BOEKV136.
In een schriftje, verzonden door mevr. Deenik-Bronner, maar niet van haar hand.
In een schriftje, verzonden door mevr. Deenik-Bronner, maar niet van haar hand.
The Sexton Carries the Parson
ingezonden door mevr. Deenik-Bronner
Datum Invoer
2013-03-01 14:46:22